บทที่ 74 ความหวังริบหรี่ แค่ทำเต็มที่ก็พอ ทีมงานเลี้ยงฉลองจนเหงื่อตก!

【คำแนะนำ: ลงนามในโครงการสนับสนุนครีเอเตอร์หน้าใหม่ของโต่วอินเสร็จสมบูรณ์ คุณจะได้รับรายได้สนับสนุนตามยอดการเข้าชมวิดีโอและจำนวนผู้ชมที่อยู่ในการถ่ายทอดสด】

「1. เงินสนับสนุนยอดเข้าชมวิดีโอ: ทุกๆ 1 ล้านครั้งจะได้รับ 100 หยวน (สามารถเปิดตะกร้าสินค้าเพื่อสร้างรายได้จากการขายสินค้าที่มีประสิทธิภาพสูง)」

「2. เงินสนับสนุนจำนวนผู้ชมการถ่ายทอดสด: ทุกๆ 1 แสนคนจะได้รับเงินสนับสนุน 200 หยวน」

……

「9. เวลาถอนเงินคือวันที่ 1 ของทุกเดือน รายได้ต้องไม่ต่ำกว่า 100 หยวน โดยปกติเงินจะเข้าบัญชีภายใน 24 ชั่วโมง」

「หมายเหตุ: สิทธิ์ในการตีความขั้นสุดท้ายเป็นของโต่วอิน」

เขากำลังซดข้าวต้มแกล้มด้วยเต้าหู้ยี้กุ้ยหลินพลางกดลงนามในโครงการสนับสนุนของโต่วอิน ก็นะ ในเมื่อยากจนข้นแค้นขนาดนี้ อะไรที่พอจะทำเงินได้ก็ต้องทำ

นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยชั้นนำระดับ 985 แถมเรียนสาขาที่ได้รับเกรดเฉลี่ยสะสมระดับเอพลัส สอบได้ที่หนึ่งของภาควิชาทุกปี แต่ความจริงมันช่างน่าเศร้า

เพราะถึงจะเก่งแค่ไหน แต่เขาก็ยังจนอยู่ดี

ก็เขายังเป็นแค่ไอ้เด็กนักศึกษาคนหนึ่งที่แบกรับภาระการเรียนหนักอึ้ง กว่าจะจบการศึกษาและเริ่มต้นทำงานอย่างจริงจังก็ต้องรอถึงเดือนมิถุนายนปีหน้า

ยิ่งเรียนสูงขึ้น เขาก็ยิ่งเข้าใจเหล่ารุ่นพี่ปริญญาเอกสายแพทย์ว่าทำไมถึงพากันสติแตก

คนอื่นอายุสามสิบเขาเรียนจบมีงานทำ มีทั้งรถ ทั้งบ้าน มีลูกมีเมียกันหมดแล้ว แต่คุณ... ยังเป็นแค่ไอ้เด็กนักศึกษาที่โดนอาจารย์ที่ปรึกษาสูบเลือดสูบเนื้อ ต้องมานั่งเครียดเรื่องจบการศึกษา แถมในตัวไม่มีเงินติดตัวสักแดงเดียว พ่อแม่ก็เริ่มแก่ชราและต้องใช้เงิน จะไม่ให้สติแตกได้ยังไง?!

แต่โต่วอินนี่ก็งกเกินไปหน่อยมั้ง

ยอดวิวตั้งล้านครั้งเพิ่งจะได้เงินสนับสนุนร้อยเดียวเองเหรอ

จำนวนผู้ชมในไลฟ์ต้องถึงแสนคนถึงจะได้สองร้อยหยวน

สรุปคือ ยอดคนดูหมื่นสองพันคนของเขาเมื่อกี้ ก็ได้เงินแค่ยี่สิบสี่หยวนน่ะสิ

บอกได้เลยว่าภายใต้กระแสไลฟ์สดและวิดีโอสั้นที่มีอยู่ทั่วบ้านทั่วเมืองแบบนี้ มีคนอยากมาขุดทองในโต่วอินเยอะเกินไป จนตอนนี้การแข่งขันมันพุ่งสูงขึ้นจนไม่รู้จะบรรยายยังไงแล้ว

ส่วนถ้าจะถามว่าเขาจะรับรีวิวขายสินค้าไหม

ถึงจะจน แต่เรื่องขายสินค้าน่ะพักก่อนเถอะ

แค่ได้เล็มเงินจากยอดเข้าชมกับยอดคนดูไลฟ์ก็น่าจะเพียงพอแล้ว ถ้าเขาหน้าหนาพอจะรับค่าคอมมิชชันสูงๆ มาหลอกขายของให้ "คนกันเอง" ล่ะก็ เขาคงไปเป็นสัตวแพทย์หน้าเลือดนานแล้ว

หลังจากลงนามในสัญญาเสร็จ

จางหลิงชวนก็กดออกจากแอปพลิเคชัน

จะว่าไป นี่ก็บ่ายโมงแล้ว ไม่รู้ว่าคุณโจวกุ้ยเซียงคนนั้นไปตรวจร่างกายหรือยัง

ตอนนั้นตามคำแนะนำของระบบ เขาได้เปิดใช้งานดวงตาเอกซเรย์ และพบว่าอาหกสะใภ้มีอาการซี่โครงหัก แถมยังมีสัญญาณของอวัยวะภายในฉีกขาดจนตกเลือดอีกด้วย

เธอน่าจะตกจากต้นไม้ลงมาแล้วกระแทกเข้ากับก้อนหินหรืออะไรทำนองนั้น

สถานการณ์แบบนี้ พูดตามตรงคือในระดับหนึ่งเธอน่าเป็นห่วงกว่าสามีเสียด้วยซ้ำ

หวังว่าคำพูดกำชับของเขาจะทำให้เธอตระหนักและให้ความสำคัญนะ

จางหลิงชวนซดข้าวต้มจนหมดชาม

ดวงตาเอกซเรย์นี่ใช้งานแล้วเพลียของจริง

ตอนนี้เขาเข้าใจอย่างซึ้งทรวงแล้วว่าทำไมระบบถึงแนะนำให้ใช้แค่สองครั้งต่อวัน เขารู้สึกว่าถ้าฝืนใช้ครั้งที่สามล่ะก็ ตัวเขาเองนั่นแหละที่จะถูกสูบพลังจนแห้งเหี่ยว

【ข้อกำหนดภารกิจ: ล้างแผลและใส่ยาให้ครบหนึ่งร้อยครั้ง】

【ระยะเวลาภารกิจ: 9 วัน】

【รางวัลภารกิจ: ไอเทมเร่งความเร็วระดับสุดยอด 1, น้ำยาฟื้นฟูพละกำลังพิเศษ 1, ค่าชื่อเสียงวิชาชีพ +100】

【ความคืบหน้าภารกิจ: 20/100】

เขาเปิดระบบของตัวเองขึ้นมาดู

เมื่อทำภารกิจล้างแผลครบหนึ่งร้อยครั้ง จะได้น้ำยาฟื้นฟูพละกำลังพิเศษมาครอง

จะว่าไป ครั้งหน้าต้องพกไอเทมนี้ไว้ถึงจะสามารถใช้งานดวงตาเอกซเรย์ได้อย่างเต็มที่สินะ

ตอนนี้ทำเสร็จไป 20 ครั้งแล้ว

เคสห้ามเลือดนั่นไม่ถูกนับรวม

เส้นทางสู่การทำแผลให้ครบหนึ่งร้อยครั้งยังอีกยาวไกลนัก โชคดีที่เวลายังเหลือเฟือ เขาเป็นสัตวแพทย์ และระบบก็ยังมีจุดบกพร่องอยู่

นอนดีกว่า นอนดีกว่า

ล้างจานเสร็จ

จางหลิงชวนก็เดินขึ้นข้างบน

เขาต้องพักผ่อนเพื่อฟื้นฟูพละกำลัง

แต่ก็นั่นแหละ วัยรุ่นยุคนี้เป็นไปไม่ได้หรอกที่จะหัวถึงหมอนแล้วหลับเลย อย่างน้อยเขาก็ต้องหยิบมือถือออกมาดูตามความเคยชิน

เปิดแอปพลิเคชันโต่วอินขึ้นมา

วิดีโอหลายตัวมียอดการเข้าชมที่ค่อนข้างดี

คลิปที่มียอดวิวสูงสุดพุ่งไปถึงเจ็ดแสนกว่าครั้งแล้ว

อีกนิดเดียวเงินหนึ่งร้อยหยวนก็จะเข้ากระเป๋า

เขาเปิดดูข้อความส่วนตัว

พบว่าแม่สาวน้อยแดนใต้คนนั้นอัปเดตบัญชีไปถึงบัญชีที่ 8 แล้ว

เธอบอกว่าเธอหน้าตาดีมากนะ

ถึงเขาจะไม่รับแอดวีแชท แต่อย่างน้อยก็ช่วยเปิดช่องสนทนาหน่อยเถอะ เธอจะส่งรูปมาให้ดู

ถามจริงว่าเขาจะเปิดไหมล่ะ ไม่มีทางหรอก

ไม่อย่างนั้น กล่องข้อความของเขาคงเต็มไปด้วยแม่สาวน้อยที่พากันบ่นว่าเจ็บหน้าอกแล้วส่งรูปมาให้ดูเต็มไปหมดแน่ๆ

เลื่อนดูไปเรื่อยๆ

จางหลิงชวนก็ไปสะดุดตาเข้ากับชื่อบัญชีหนึ่งที่ดูคุ้นๆ

【อิ๋งอิ๋งเสี่ยงหั่ว: หมอจางคะ หนูเสี่ยวอิ๋งเองค่ะ ผลตรวจออกมาแล้ว คนไข้มีอาการตับแตกจากการกระทบกระเทือน ซี่โครงหัก และม้ามแตกด้วยค่ะ ตอนนั้นหนูนึกว่าไม่มีอะไรเลยยอมให้เขาเดินออกไปเอง ใครจะคิดว่าเขาจะไปช็อกหมดสติอยู่ในร้านขายยา... ตอนนี้กำลังกู้ชีพอยู่ค่ะ แต่ดูเหมือนความหวังจะริบหรี่มาก】

เป็นไปตามคาด

ข้อความนี้ส่งมาจากหลี่อิ๋งอิ๋ง พยาบาลส่งเครื่องมือในวันนี้

ได้ยินว่าตกเลือดภายในรุนแรงมาก จนเลือดนองเต็มอุ้งเชิงกรานเลยทีเดียว

เธอนับถือคนรุ่นก่อนจริงๆ ที่มีความอดทนต่อความเจ็บปวดได้เหนือมนุษย์ขนาดนี้

อะไรๆ ก็กะจะทนเอาเดี๋ยวก็คงหายเอง แต่เรื่องแบบนี้มันทนได้ที่ไหนกันล่ะ นั่นมันคือการเดิมพันด้วยชีวิตเลยนะ

「ชีวิตประจำวันของสัตวแพทย์จาง: ขอบคุณนะเสี่ยวอิ๋ง พวกเราทำเต็มที่แล้วล่ะ」

จางหลิงชวนครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะกดตกลงเปิดการสนทนา

จากนั้นเขาก็ส่งข้อความกลับไปเพื่อปลอบใจไม่ให้เธอรู้สึกผิด

เพราะพวกเขาทุกคนได้ทำในสิ่งที่ควรทำแล้ว ที่เหลือต้องปล่อยให้เป็นหน้าที่ของทีมแพทย์กู้ชีพและปาฏิหาริย์ของตัวคนไข้เอง

ก็นะ ถ้าเสี่ยวอิ๋งไม่ดึงดันพาไปตรวจ ทั้งที่เจ้าตัวบอกว่าไม่เป็นไร พอลูกชายมารับแล้วพากันกลับบ้านระหว่างทาง ป่านนี้คนไข้อาจจะตกเลือดจนเสียชีวิตโดยไม่มีโอกาสได้กู้ชีพเลยก็ได้

หลังจากส่งข้อความเสร็จและคุยกันอีกนิดหน่อย จางหลิงชวนก็เข้าสู่นิทราในช่วงบ่าย

และงีบครั้งนี้ก็ลากยาวไปจนถึงห้าโมงครึ่งตอนเย็น

สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ

ตลอดเวลาที่เขาหลับในช่วงบ่ายนั้น

วิดีโอการไลฟ์ของเขาถูกแชร์ต่อกันไปอย่างบ้าคลั่ง เหล่าสัตวแพทย์จำนวนมหาศาลต่างได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจอย่างรุนแรง ต่างพากันประณามความ "ประหลาด" ของนักศึกษามอชุนคนนี้

ถึงขั้นมีประเด็นพูดถึงในเวยป๋ออยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

แน่นอนว่ายังไม่ถึงขั้นขึ้นอันดับคำค้นหายอดนิยม เพราะเรื่องนี้ยังจำกัดอยู่ในวงการเฉพาะกลุ่ม

ห้าโมงสามสิบนาทีเป๊ะ

"ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด..."

ท่ามกลางความสะลึมสะลือ จางหลิงชวนได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

"ฮัลโหล อาจารย์จางคะ ยังไม่ตื่นอีกเหรอ หนูส่งพิกัดร้านกับเวลานัดไปให้ในวีแชทแล้วนะ เตรียมตัวออกเดินทางได้แล้วค่ะ"

เป็นสายจากซ่งหว่านฉิง

ในตอนนี้จางหลิงชวนถึงได้รู้ว่า มีข้อความเด้งเข้ามาหลายสาย ทั้งจากอะเว่ย จากอาจารย์เฉิน และจากหว่านฉิง

เขานอนยาวไปถึงสี่ชั่วโมงเลยเหรอเนี่ย

มันช่างหลุดโลกจริงๆ

"โอเคๆ เดี๋ยวผมรีบไปครับหว่านฉิง"

จางหลิงชวนกดวางสาย

จากนั้นเขาก็จัดการตัวเองคร่าวๆ ก่อนจะขี่รถจักรยานยนต์ไฟฟ้าสีขาวคู่ใจมุ่งหน้าออกไปทันที

พรุ่งนี้น่าจะไม่มีงานอะไร

ถือโอกาสคุยกับหว่านฉิงเรื่องไปสถานสงเคราะห์สัตว์หน่อยดีกว่า

จะได้ไปสะสมยอดการทำแผลของเขาด้วย

ณ ร้านอาหารห่าวไจ้หลาย อำเภอชิง

ที่นี่เป็นร้านเก่าแก่ที่เปิดมานานกว่าสามสิบปี รสชาติอาหารค่อนข้างดีในตัวอำเภอ หวังลี่เว่ยจึงเลือกจองที่ร้านนี้

"อาจารย์เฉิน ทางนี้ครับๆ!!"

ห้าโมงห้าสิบนาที

ลูกค้าในร้านเริ่มหนาตาขึ้นเรื่อยๆ

"เสี่ยวหวัง เสี่ยวหยวน พวกเธอมากันเร็วจังนะ"

ห้องส่วนตัวหมายเลข 05 หงอวิ้น

ถึงจะเป็นห้องส่วนตัว แต่ขนาดข้างในก็ไม่ได้กว้างขวางนัก

มีโต๊ะอาหารหนึ่งตัว ตู้เก็บของ และต้นไม้มงคลกระถางหนึ่ง

เฉินเชี่ยนวางกระเป๋าไว้บนชั้นวางก่อนจะนั่งลง

เดิมทีเธอนึกว่าตัวเองมาถึงคนแรก

นึกไม่ถึงว่าเสี่ยวหวังกับเสี่ยวหยวนจะมาถึงก่อนแล้ว

"พวกผมก็เพิ่งมาถึงครับอาจารย์"

เสี่ยวหยวนยิ้มตอบ

"อีกไม่กี่นาที หว่านฉิงกับอาจารย์จางก็น่าจะตามมาแล้วล่ะ"

เฉินเชี่ยนก้มมองเวลา

พวกเขานัดให้เริ่มเสิร์ฟอาหารตอนหกโมงเย็น

ตอนนี้ห้าโมงห้าสิบเอ็ดนาที

"จะว่าไปนะคะอาจารย์เฉิน"

จู่ๆ เสี่ยวหยวนก็ยื่นหน้าเข้ามาหาด้วยท่าทางลับลมคมใน

"หืม? มีอะไรเหรอ?"

เฉินเชี่ยนทำหน้าฉงน

"อาจารย์เห็นข่าวลือเกี่ยวกับอาจารย์จางในเน็ตหรือยังคะ?"

เสี่ยวหยวนถาม

"ข่าวลืออะไรเหรอ?"

เฉินเชี่ยนมึนตึ๊บ

"ก็ที่เขาว่ากันว่า... หมอจางไปที่ไหน ที่นั่นต้องเกิดเรื่องไงคะ อาจารย์ว่า... คืนนี้ร้านห่าวไจ้หลายของเราจะเกิดเรื่องไหมคะ?"

เสี่ยวหยวนลดเสียงลงกระซิบ

"มะ... ไม่หรอกมั้ง..."

ไม่รู้เพราะอะไร พอสิ้นคำพูดนั้น เฉินเชี่ยนกลับรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

...

(จบตอน)