บทที่ 75 ผู้ใหญ่ไม่ต้องสะกดกลั้น อุ้มลูกเข้าสอบวิทยานิพนธ์ ยิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัว!

"เอ๊ะๆๆ เสี่ยวหยวน พูดแบบนี้พี่ไม่ชอบฟังเลยนะ! อะไรคือไปที่ไหนที่นั่นต้องมีเรื่อง เรื่องมันมีของมันอยู่แล้ว ถ้าไม่มีพี่จางต่างหากที่เรื่องจะบานปลาย!"

หวังลี่เว่ยตอนแรกนึกว่าอีกฝ่ายจะพูดเรื่องสำคัญอะไร นึกไม่ถึงว่าจะเป็นแค่ข่าวลือโคมลอยในเน็ตที่พูดถึงพี่จาง งานนี้เขาขอค้านเป็นคนแรก!

"จริงด้วย! เสี่ยวหยวน เรื่องพวกนี้มันเป็นปัญหาที่มีอยู่ก่อนแล้ว ไม่ได้มีความสัมพันธ์เชิงเหตุและผลกับอาจารย์จางเลยสักนิด อย่างเช่นเสี่ยวหวังเนี่ย เห็นไหม ยอดฝีมือสายทำด้วยมืออาทิตย์ละยี่สิบสามสิบครั้งจนต่อมลูกหมากอักเสบ มันคงไม่ใช่เพราะอาจารย์จางหรอกนะที่เป็นต้นเหตุ ชัดเจนว่าเป็นเพราะนิสัยและพฤติกรรมระยะยาวของเขาเองต่างหาก"

ผู้หญิงเราน่ะนะ บทจะใช้อารมณ์ก็อาจจะวู่วามได้ แต่พอได้วิเคราะห์ด้วยเหตุผลปุ๊บ ตรรกะเหตุและผลก็ออกมาทันที เรื่องพวกนี้ไม่เพียงแต่จะไม่เกี่ยวกับอาจารย์จางเท่านั้น แต่ยังต้องขอบคุณอาจารย์จางด้วยซ้ำ

ถ้าเขาไม่ทักทายไว้ทันเวลา อย่างครอบครัวของตาโจวหนงเถียนที่ติดเชื้อก็คงลุกลามจากระยะแรกเป็นระยะกลาง หรืออาจจะรู้ตัวอีกทีก็ระยะสุดท้ายไปแล้ว ส่วนเถ้าแก่จ้าวก็เหมือนกัน ไม่แน่ตอนนี้อาจจะไม่อยู่บนโลกนี้แล้วก็ได้ แถมวันนี้อาหกก็โชคดีที่ได้เขาและเพื่อนเหอช่วยกันห้ามเลือดไว้ ไม่อย่างนั้นคงรอไม่ถึงรถพยาบาลแน่ๆ

"เอ่อ... อาจารย์เฉินครับ อาจารย์เล่นยกตัวอย่างซะผม..." หวังลี่เว่ยรู้สึกเหมือนโดนกระสุนหลงยังไงก็ไม่รู้ จะยกตัวอย่างก็ยกไปสิ หลี่ผิงที่ท้องเอย ตาโจวที่ติดซิฟิลิสเอย เถ้าแก่จ้าวที่เลือดออกในสมอง หรืออาหกที่เมียตกต้นไม้จนเลื่อยบาดขา ทุกคนเอามาเป็นตัวอย่างได้หมด ไหงอยู่ดีๆ มายกตัวอย่างเรื่องเขาล่ะเนี่ย

"ลี่เว่ย อาจารย์เฉิน อย่าเพิ่งตื่นเต้นไปสิคะ หนูแค่เห็นคอมเมนต์ชาวเน็ตเลยเอามาพูดเล่นดู อีกอย่างที่หนูพูดมามันก็มีเหตุผลนะ หนูคิดว่า... ถ้าเกิดคืนนี้ที่ร้านอาหารเกิดเรื่องขึ้นมาอีกจริงๆ พวกเราจะสร้างภาพลักษณ์แนวลึกลับแบบนี้ให้อาจารย์จางดีไหม?"

เสี่ยวหยวนพยายามอธิบายประเด็นที่เธอต้องการสื่อ ก็นะ สมัยนี้สตรีมเมอร์หรือดาราที่เป็นคนสาธารณะย่อมต้องมีภาพลักษณ์เฉพาะตัว ถ้าสร้างภาพลักษณ์ให้ติดตลาดได้ ก็จะดังระเบิดในเวลาอันสั้น

"พี่ว่าภาพลักษณ์สายลึกลับเนี่ยอย่าไปยุ่งเลยดีกว่า มันเสี่ยงจะโดนกระแสตีกลับได้ง่าย ถ้าวิเคราะห์ตามความเป็นจริงจากการไลฟ์สามวันที่ผ่านมา จุดเด่นที่สุดของอาจารย์จางคือการเป็นสัตวแพทย์ที่รักษาคนได้ เพราะฉะนั้น 'สัตวแพทย์รักษาคน' นี่แหละคือภาพลักษณ์ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับเขา"

เฉินเชี่ยนสมกับที่เรียนนิเทศศาสตร์มา เทคนิคการจัดการเบื้องหลังของเธอยังถือว่ามีของอยู่ เธอวิเคราะห์จุดต่างที่ยั่งยืนระหว่างอาจารย์จางกับผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ได้อย่างรวดเร็ว

"ก็น่าจะจริงนะคะ..." เสี่ยวหยวนพยักหน้าเห็นด้วย

"งั้นอาจารย์เฉินคะ ภารกิจคืนนี้ของพวกเราคือต้องโน้มน้าวพี่จางให้ยอมใส่เนื้อหาเรื่องการรักษาคนเข้าไปในไลฟ์ด้วยใช่ไหมครับ?" ดวงตาของหวังลี่เว่ยเป็นประกาย!

"ไม่ๆๆ เมื่อก่อนพี่เคยคิดแบบนั้นนะ แต่ตอนนี้รู้สึกว่ามันดูชั้นต่ำและโจ่งแจ้งเกินไป" เฉินเชี่ยนส่ายหน้า

"อ้าว? แล้วอาจารย์เฉินคิดว่าเราควรทำยังไงคะ?" หวังลี่เว่ยและเสี่ยวหยวนต่างจ้องมองเธอด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ความจริงเราสามารถโพสต์ลงหน้าฟีดโซเชียลหรือตำแหน่งพิกัดใกล้เคียงในโต่วอินตอนที่อาจารย์จางกำลังไลฟ์ได้นี่นา ถ้าใครแถวนั้นมีปัญหาเรื่องสุขภาพเขาก็จะตามมาหาเอง การตรวจรักษาในไลฟ์แบบนี้จะไม่ดูขัดตาแถมยังเพิ่มความน่าสนใจ ช่วยดันยอดผู้ติดตามให้อาจารย์จางโดดเด่นขึ้นมาในการแข่งขันสัตวแพทย์ระดับประเทศได้ และพวกเราก็ทำงานตามหน้าที่ที่สถานีมอบหมายมาได้สำเร็จด้วย"

เฉินเชี่ยนอธิบายแนวคิดของเธอ ขอเพียงอาจารย์จางไม่จ่ายยา ไม่เก็บเงิน แต่เน้นแนะนำให้ไปตรวจที่โรงพยาบาลต่อ ก็จะไม่เข้าข่ายการรักษาโรคโดยไม่มีใบอนุญาต บ่ายวันนี้เธอถึงขั้นไปปรึกษาที่ปรึกษากฎหมายของสถานีมาแล้วด้วยซ้ำ

"เชี้ย! อาจารย์เฉิน ไอเดียนี้เด็ดมากครับ!" หวังลี่เว่ยตาโต!

"สรุปคือ... อาจารย์เฉินคะ วันนี้นักศึกษาแพทย์พวกนั้น อาจารย์เป็นคนเรียกมาเหรอคะ??" เสี่ยวหยวนฉุกคิดขึ้นมาได้ แผนการนี้มันเหมือนกับตอนที่กลุ่มนักศึกษาแพทย์โผล่มาเป๊ะเลย!

"ทุกคนมากันครบแล้วเหรอคะ คุยเรื่องอะไรกันอยู่เอ่ย~"

ในตอนนั้นเอง แม่หนูที่สวมเสื้อแขนสั้นสีขาวลายสตรอว์เบอร์รีแต่งขอบลูกไม้ รวบผมสั้นประดับด้วยกิ๊บสีชมพู สวมแว่นกรอบดำหนาเตอะ ดูราวกับเด็กมัธยมปลายที่สะพายเป้ลายหมีเดินยิ้มร่าเข้ามาในห้อง

"หว่านฉิงมาพอดีเลย พวกเรากำลังคุยกันว่ากลุ่มนักศึกษาแพทย์วันนี้ใช่อาจารย์เฉินเรียกมาหรือเปล่า ดูสิ คืนนี้แต่งตัวซะสดใสเชียว ถ้าไม่บอกก็นึกว่าเด็กมัธยมนะเนี่ย น่าอิจฉาจริงๆ!!"

เสี่ยวหยวนรีบขยับเก้าอี้ให้ซ่งหว่านฉิงพลางเปรยออกมา ความอิจฉานั้นคือเรื่องจริง เธออายุยี่สิบเอ็ด ส่วนหว่านฉิงยี่สิบ ทั้งคู่ห่างกันแค่สามสี่เดือนเอง แต่พอยืนคู่กันกลับดูเหมือนห่างกันเจ็ดแปดปี คนหนึ่งดูเหมือนคุณป้าวัยยี่สิบห้า อีกคนดูเหมือนเด็กมัธยมวัยสิบแปด สวรรค์ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย

"พี่เสี่ยวหยวนอย่าชมหนูเลยค่ะ เดี๋ยวหนูก็ตัวลอยพอดี~"

ซ่งหว่านฉิงใจหายวาบเมื่อได้ยินว่ากำลังคุยเรื่องนักศึกษาแพทย์กันอยู่ แต่พอรู้แผนการของอาจารย์เฉินภายหลัง เธอพบว่ามันช่างตรงกับสิ่งที่เธอทำลงไปพอดี หัวใจที่เคยสั่นคลอนเพราะความรู้สึกผิด ในที่สุดก็กลับมาหนักแน่นได้เสียที

หกโมงตรง จางหลิงชวนมาถึงตามนัดเป๊ะ เมื่อเขามาถึง บทสนทนาเรื่องแผนการลับในการบริหารจัดการก็จบลงทันที เริ่มเข้าสู่ช่วงเวลาการทานมื้อค่ำ

และมื้อนี้ย่อมไม่ได้เกิดเรื่องวุ่นวายอย่างที่เสี่ยวหยวนคิดไว้ ทุกคนทานอาหารกันอย่างมีความสุขจนถึงสองทุ่ม

"ไม่ว่าจะยังไง ผมต้องขอบคุณพี่จางจริงๆ! ถ้าไม่มีพี่จาง ผมคงไม่มีทางสารภาพรักกับเสี่ยวหยวนได้สำเร็จ และคงเลิกนิสัยแย่ๆ พวกนั้นไม่ได้! ต่อไปถ้าพี่มีเรื่องอะไร เรียกใช้ผมได้ตลอดเวลาเลยนะ! ผมหวังลี่เว่ย! อะเว่ยครับ!!!"

หน้าร้านห่าวไจ้หลาย หวังลี่เว่ยที่อยู่ในอาการกรึ่มได้ที่ นั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าพลางตบหน้าอกตัวเองป่าวประกาศ

"โอ๊ย เมาแล้วก็เพ้อเจ้อจริงๆ เดี๋ยวฉันไปส่งนายที่บ้านเอง รำคาญจะแย่อยู่แล้ว! อาจารย์จาง อาจารย์เฉิน หว่านฉิง พวกเราไปก่อนนะคะ!"

เสี่ยวหยวนที่ไม่ได้ดื่มสุราเป็นคนขับรถ เธอทำสีหน้าเอือมระอาใส่หวังลี่เว่ยเต็มประดา

"บ๊ายบายจ้า ขับรถระวังๆ นะ~" ทั้งสามคนมองตามรถสีดำที่แล่นออกไปพลางโบกมือลา

"งั้นอาจารย์เฉินคะ อาจารย์ท้องอยู่ ขับรถกลับก็ระวังตัวด้วยนะคะ" เฉินเชี่ยนเองก็ขี่รถจักรยานยนต์ไฟฟ้ามาเช่นกัน ก็นะ ในอำเภอแบบนี้ รถไฟฟ้าคล่องตัวที่สุดแล้ว

"จะว่าไปนะหว่านฉิง พี่จำได้ว่าตอนแรกเธอบอกพี่ว่าเธอประหม่าสังคม กลัวการเข้าหาคน ไม่ชอบร่วมกิจกรรม อยากจะฝึกงานช่วงปิดเทอมเงียบๆ แต่ทำไมตอนนี้พี่รู้สึกว่ามันดูไม่ค่อยตรงกับความจริงเท่าไหร่เลยนะ"

เฉินเชี่ยนถามด้วยน้ำเสียงมีเลศนัย ถึงแม้เมื่อกี้บนโต๊ะอาหารอีกฝ่ายจะยังคงดูเรียบร้อย แต่คนประหม่าสังคมที่ไหน จะยอมให้ผู้ชายที่เพิ่งรู้จักกันแค่สามวันอย่างอาจารย์จาง ขี่รถไฟฟ้าไปส่งถึงที่พักกันล่ะ? มันมีเงื่อนงำนะเนี่ย!

"อาจารย์เฉินคะ... พูดตามตรง หว่านฉิงเขาก็ประหม่าสังคมจริงๆ นะครับ" จางหลิงชวนรีบช่วยแก้ต่าง

ทั้งประหม่าสังคม กลัวการคุยกับคน ไม่ชอบกิจกรรม อยากฝึกงานเงียบๆ... คำพูดพวกนี้เธอพ่นออกมาได้ยังไงกัน ก็นี่มันคนประเภทมนุษย์สัมพันธ์ดีขั้นเทพชัดๆ!! หลุดโลกเกินไปแล้ว!!

"อาจารย์เฉินคะ หนูเป็นศิษย์รุ่นน้องอาจารย์จางนี่นา ก็เลยพอจะคุยกันถูกคอหน่อย อีกอย่างอาจารย์ท้องอยู่ หนูจะกล้าให้อาจารย์ไปส่งได้ยังไงกันล่ะคะ"

ซ่งหว่านฉิงยิ้มละไม ส่งสายตาใสซื่อบริสุทธิ์มองไปยังเฉินเชี่ยน

"ปากคอเราะร้ายจริงนะเรา ไหนบอกไม่สัดทัดการเจรจาไง เอาเถอะๆ พี่ไปละ เป็นผู้ใหญ่กันแล้วไม่ต้องสะกดกลั้นอารมณ์หรอกนะ ทางที่ดีปีหน้าก็มีลูกคนแรกซะเลย อุ้มลูกที่เพิ่งครบรอบเดือนเข้าห้องสอบวิทยานิพนธ์ให้อาจารย์ที่ปรึกษาที่กะจะดองใบจบพวกเธอต้องอึ้งจนสติแตกไปเลย อิจฉาคนอื่นไปพร้อมกับแก้แค้นอาจารย์ ยิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัว!"

เฉินเชี่ยนที่คุณแม่ลูกสองแกล้งทำค้อนใส่ซ่งหว่านฉิงหนึ่งที ก่อนจะโบกมือลาพร้อมรอยยิ้ม แล้วขี่รถจักรยานยนต์ไฟฟ้าสีครีมคู่ใจจากไป

ส่วนคืนนี้ "ลูก" จะมาไหม ปีหน้าฤดูกาลสอบวิทยานิพนธ์จะได้นกสามตัวหรือเปล่า เธอเชื่อว่าคนรุ่นใหม่เขามีวิจารณญาณจัดการกันเองได้

...

(จบตอน)