บทที่ 76 เหลือเชื่อ คนช่วยชีวิตกลับเป็นสัตวแพทย์ สื่อโดนระเบิดลงจนมึนตึ๊บ!

“เอ่อ...”

จางหลิงชวนถึงกับทำตัวไม่ถูก อาจารย์เฉินนี่พูดจาโผงผางรุนแรงชะมัด สาวๆ ที่เรียนนิเทศศาสตร์นี่ใจถึงพึ่งได้ขนาดนี้ทุกคนเลยหรือเปล่านะ!

“ฮ่าๆๆ อาจารย์จางคะ เพิ่งกินอิ่มๆ พวกเราไปเดินเล่นริมแม่น้ำหน่อยดีไหมคะ?”

ซ่งหว่านฉิงขยับแว่นสายตาพลางเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มละไม ร้านห่าวไจ้หลายอยู่ใกล้กับสะพานอำเภอชิงมาก ช่วงค่ำจะมีผู้คนออกมาเดินเล่นรับลมริมตลิ่งกันเยอะทีเดียว

“อื้มๆ พอดีผมก็มีเรื่องอยากจะปรึกษาหว่านฉิงอยู่เหมือนกันครับ”

กินอิ่มแล้วเดินย่อยสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน จะได้คุยเรื่องไปช่วยสัตว์ตัวเล็กๆ ด้วย ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากล้างแผลใส่ยาให้คนเพื่อปั๊มภารกิจหรอกนะ แต่ในฐานะสัตวแพทย์ การใช้ช่องโหว่กับสัตว์ตัวเล็กๆ เพื่อรับรางวัลมันดูจะคุ้มค่ากว่าเยอะ

“บังเอิญจัง! หนูเองก็เหมือนกันค่ะ! อาจารย์จางบอกมาก่อนเลยค่ะว่าอยากจะปรึกษาเรื่องอะไร?”

ซ่งหว่านฉิงเดินไปพลางหันมามองจางหลิงชวนด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“อ๋อ คุณก็มีเรื่องจะคุยกับผมเหมือนกันเหรอ? งั้นผมพูดก่อนละกัน คือพรุ่งนี้วันอาทิตย์ผมอยากจะไปตรวจรักษาฟรีที่สถานสงเคราะห์สัตว์น่ะ หว่านฉิงช่วยติดต่อผู้อำนวยการอู๋ให้หน่อยได้ไหม ว่าถ้าสถานสงเคราะห์แถวนี้มีสัตว์ตัวไหนบาดเจ็บก็ส่งมาให้ผมจัดการได้เลย”

จางหลิงชวนเอ่ย ถึงแม้สถานสงเคราะห์สัตว์ของผู้อำนวยการอู๋จะมีสัตว์บาดเจ็บอยู่บ้าง แต่มันก็ยังถือว่าจำกัด

“แน่นอนว่าได้ค่ะ ผู้อำนวยการอู๋รู้เข้าคงดีใจแย่เลย! พรุ่งนี้วันหยุดพอดี เดี๋ยวหนูไปเป็นเพื่อนนะคะ จะได้ถ่ายวิดีโอเก็บไว้ด้วย”

ซ่งหว่านฉิงดวงตาเป็นประกาย นึกไม่ถึงเลยว่าสิ่งที่อาจารย์จางจะปรึกษาคือเรื่องนี้ ช่างใจตรงกันอะไรขนาดนี้!

“ได้ครับ งั้นผมขอบใจหว่านฉิงล่วงหน้าเลยนะ ว่าแต่เรื่องที่คุณจะปรึกษาล่ะ คือเรื่องอะไรเหรอ?”

จางหลิงชวนตั้งใจจะไปคนเดียวแท้ๆ นึกไม่ถึงว่าหว่านฉิงจะขอไปด้วย แถมยังจะช่วยถ่ายวิดีโอให้อีก งั้นก็ไปด้วยกันนั่นแหละ ขณะเดียวกันเขาก็สงสัยว่าเธอมีเรื่องอะไรจะคุยกับเขา

“อาจารย์จางคะ คือนักศึกษาคณะนิเทศศาสตร์อย่างพวกหนูช่วงปิดเทอมจะมีภารกิจฝึกปฏิบัติการถ่ายทำและการบริหารจัดการสื่อใหม่น่ะค่ะ หนูขอเอาวัสดุวิดีโอที่หนูถ่ายด้วยมือถือตัวเองพวกนี้ไปใช้ทำรายงานส่งอาจารย์ได้ไหมคะ?”

ซ่งหว่านฉิงถามด้วยน้ำเสียงที่ดูระมัดระวังเล็กน้อย

“ทำไมพูดจาห่างเหินขนาดนั้นล่ะครับ”

จางหลิงชวนนึกว่าเป็นเรื่องอะไร ที่แท้ก็แค่จะทำงานส่งอาจารย์นี่เอง ในเมื่อเธอช่วยเขาถ่ายวิดีโอฟรีๆ ช่วยตัดต่อให้ฟรีๆ จนสร้างกระแสยอดเข้าชมในเน็ตให้เขาถล่มทลายขนาดนี้ มีหรือที่เขาจะปฏิเสธ

“อาจารย์ตกลงแล้วนะ? งั้นวิดีโอตอนที่เราไปสถานสงเคราะห์สัตว์จรจัดครั้งแรกก็ใช้ได้ด้วยใช่ไหมคะ? ถึงตอนนั้นอาจจะมีการโพสต์ลงเน็ตซึ่งมีโอกาสจะดึงยอดคนดูจากอาจารย์มานิดหน่อยน่ะค่ะ”

ซ่งหว่านฉิงดีใจยกใหญ่ เธอหันไปมองจางหลิงชวนพลางทำนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ชิดกันเพื่อบอกว่า ‘นิดเดียว’

“เอาเถอะ ผมอนุญาตแล้ว หว่านฉิงใช้ได้ตามสบายเลย”

ไอ้คำว่าดึงยอดคนดูนี่ฟังแล้วขัดหูชะมัด เพราะยอดคนดูของเขามันก็มาจากฝีมือของเธอส่วนหนึ่งอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นการช่วยเหลือซึ่งกันและกันมันก็เป็นเรื่องปกติ จางหลิงชวนไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยขนาดนั้น

“อาจารย์จางช่างใจกว้างจริงๆ วางใจได้เลยค่ะ หนูจะไม่ใช้เครื่องมือฟรีๆ แน่ งานนี้พวกเราต้องรวมพลังกันคว้าเหรียญทองมาครองให้ได้!!”

ซ่งหว่านฉิงกำหมัดน้อยๆ ดวงตาทรงอัลมอนด์คู่นั้นลุกโชนด้วยไฟแห่งความมุ่งมั่น เธอต้องช่วยอาจารย์จางให้ได้อันดับมาครองให้ได้! อย่างน้อยต้องติดท็อปสาม!!

“เอ๊ะๆ หว่านฉิง ใจเย็นก่อนนะ การแข่งขันสัตวแพทย์ระดับประเทศน่ะพวกเราทำเต็มที่ก็พอ อย่าฝืนจนตัวเองล้มป่วยมันจะไม่คุ้มเอา เพราะระดับที่เป็นอยู่ในตอนนี้มันก็เกินกว่าที่ผมเคยฝันไว้มากแล้วล่ะ”

ถึงแม้ก่อนหน้านี้จะเคยตะโกนคำขวัญซะดูอลังการ แต่ความจริงเขาก็มีการคาดการณ์ของตัวเองอยู่ อย่างเช่นการพุ่งเข้าไปติดอันดับ 24 ของอันดับความนิยมรายวันในการแข่งขันสัตวแพทย์ระดับประเทศ มีคนดูสูงสุดหมื่นสองพันคนต่อไลฟ์ มีรายได้วันละห้าร้อยหกร้อยหยวน เขาไม่เคยกล้าคิดเลยจริงๆ เขาคิดว่าแค่ติดท็อปหนึ่งร้อยรายวันก็นับว่าบรรพบุรุษคุ้มครองจนควันเขียวขึ้นหลุมฝังศพแล้ว ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณทีมงานจากศูนย์สื่อสารมวลชน โดยเฉพาะรุ่นน้องอย่างซ่งหว่านฉิง ตอนนี้วิดีโอทั้งหกตัวที่เธอตัดต่อให้ ดึงดูดแฟนคลับมาได้หลายพันคนแล้ว แถมวิดีโอที่มียอดวิวสูงสุดก็ใกล้จะแตะล้านครั้งแล้วด้วย นั่นหมายความว่านอกจากจะได้ผู้ติดตามเพิ่ม เงินหนึ่งร้อยหยวนก็กำลังจะเข้ากระเป๋าแล้ว!!

“อาจารย์จางคะ นี่คือศักดิ์ศรีของคณะสัตวแพทยศาสตร์และคณะนิเทศศาสตร์มอชุนนะคะ ต้องพุ่งชนเท่านั้น! จะว่าไป วิวกลางคืนสวยขนาดนี้ พวกเราถ่ายวิดีโอกันสักหน่อยดีไหมคะ!”

ซ่งหว่านฉิงเอ่ยอย่างแน่วแน่!

“ฮ่าๆๆ หว่านฉิงเคยเข้าลัทธิขายตรงมาก่อนหรือเปล่าเนี่ย? พูดจาทีไรฟังดูฮึกเหิมตลอดเลย อยากจะถ่ายก็ถ่ายเถอะครับ วิวริมน้ำอำเภอชิงของเราเอาไปทำเป็นวัสดุประกอบวิดีโอก็ไม่เลวเหมือนกัน”

จางหลิงชวนมองดูแม่สาวน้อยที่ดูจริงจังคนนี้ ในใจแอบกลัวว่าประโยคต่อไปเธอจะตะโกนว่า ‘ใครเข้าใจแล้วขอเสียงตบมือหน่อย!!’

...

สามทุ่ม ริมตลิ่งใต้สะพานอำเภอชิง

“เป็นคืนที่วิเศษจริงๆ ค่ะ ความกลุ้มใจทั้งหลายถูกลมริมน้ำพัดหายไปหมดเลย~”

เดินทอดน่องไปตามริมตลิ่ง ลมโชยพัดเส้นผมสลวย ซ่งหว่านฉิงเอียงหน้ามองจางหลิงชวนพลางรำพึงออกมาด้วยรอยยิ้ม

“ผมเองก็ไม่ได้มาเดินแถวนี้นานหลายปีแล้ว จำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่มาคือตอนมัธยมปลาย”

พริบตาเดียวก็ผ่านไปเจ็ดปีแล้ว เวลาผ่านไปไวเหลือเกิน

“งั้นตอนมัธยมปลาย อาจารย์จางมาเดินกับเพื่อนนักเรียนหญิงหรือเปล่าคะ?”

ซ่งหว่านฉิงใช้มือเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าไปทัดหูพลางเผยลักยิ้มเล็กๆ สองข้างถามด้วยรอยยิ้ม

“จะมีเพื่อนนักเรียนหญิงที่ไหนกันล่ะครับ มากับเพื่อนร่วมห้องตอนจบมัธยมปลายน่ะสิ เสียดายที่ตอนนี้กลับมาแทบจะหาใครไม่เจอเลย บ้างก็ยุ่งอยู่กับหน้าที่การงาน บ้างก็วุ่นวายอยู่กับเรื่องในครอบครัว”

จางหลิงชวนยิ้มออกมาอย่างอ่อนใจ ภาพการพูดคุยเรื่องอุดมการณ์ การเขียนบทความที่ฮึกเหิม และการวาดฝันถึงอนาคตเมื่อเจ็ดปีก่อนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน น่าเสียดายที่ตอนนี้แต่ละคนต่างถูกความเป็นจริงขัดเกลาจนมนกลม และหายหน้าหายตาไปเพราะภาระหน้าที่

“เพราะอย่างนั้นคนเขาถึงได้บอกไงคะว่า การเติบโตคือการเดินทางเพียงลำพัง มันทำให้พวกเราค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไปในกระแสธารแห่งกาลเวลา เพื่อกลายเป็นตัวเราที่ดีขึ้น และได้พบกับคนที่ดีกว่าเดิม แล้วอาจารย์จางล่ะคะ ได้พบกับคนที่ดีกว่าเดิมหรือยัง?”

เดินไปพลาง ลมยามค่ำคืนพัดจนเส้นผมของเธอสยาย สายตาทั้งคู่สบประสานกันชั่วครู่ ดวงตาที่เป็นประกายคู่นั้นดูเหมือนกำลังรอคอยคำตอบ

“ผมได้พบกับวัวที่เย็บง่ายกว่าเดิมครับ”

จางหลิงชวนครุ่นคิดอยู่สามวินาทีก่อนจะตอบออกไปพร้อมรอยยิ้ม ต้องอยู่กับสัตว์ทุกวัน มีแต่จะเจอสัตว์ที่เย็บง่ายขึ้นเท่านั้นแหละ ไม่มีคนที่ดีกว่าหรอก

“พรูด— อาจารย์จางคะ เมื่อก่อนทำไมหนูไม่ยักษ์รู้เลยว่าอาจารย์มีอารมณ์ขันขนาดนี้~”

ซ่งหว่านฉิงหัวเราะจนเห็นเขี้ยวและลักยิ้มโผล่ออกมา เธอนึกว่าเขาจะถามกลับประมาณว่า ‘ยังเลย แล้วคุณล่ะเจอหรือยัง?’ อะไรทำนองนั้น เพื่อที่จะได้เปิดบทสนทนาที่ลึกซึ้งขึ้น แต่ผลลัพธ์คือ... ตรรกะของรุ่นพี่คณะสัตวแพทย์นี่เดาทางยากจริงๆ

“ผมเองก็เพิ่งรู้นี่แหละว่าคำว่าประหม่าสังคมของหว่านฉิงน่ะ ความจริงมันแปลว่ามนุษย์สัมพันธ์ดีขั้นเทพ”

จางหลิงชวนยักไหล่ คำพูดนั้นทำให้ซ่งหว่านฉิงยิ่งหัวเราะร่าอย่างมีความสุขขึ้นไปอีก

ไม่นานนัก บนท้องถนนอำเภอชิง จักรยานยนต์ไฟฟ้าสีขาวคันเล็กขับส่ายไปมาเล็กน้อย ก่อนจะมาจอดสนิทที่หน้าศูนย์สื่อสารมวลชน

“อาจารย์จางคะ พรุ่งนี้เจอกันค่ะ”

ซ่งหว่านฉิงโบกมือลาจางหลิงชวน

“ครับ!”

จักรยานยนต์ไฟฟ้าสีขาวขับมุ่งหน้าออกไปท่ามกลางแสงไฟยามค่ำคืนที่ค่อยๆ ดับลงทีละดวง

ไม่นานนัก แสงแรกเริ่มปรากฏ ราตรีกาลและทิวาวารเริ่มถักทอเข้าด้วยกันอย่างแผ่วเบา

ณ ศูนย์สื่อสารมวลชน จักรยานยนต์ไฟฟ้าสีขาวขับมาจอดอีกครั้ง

[สัตวแพทย์ผ่าตัดทำคลอดวัวทำเอาคนตะลึงทั้งงาน แพทย์รักษาคนนับสิบถึงกับบอกว่าสะใจ! สรุปแล้วมันคือความบิดเบี้ยวของความเป็นมนุษย์หรือความเสื่อมทรามของศีลธรรมกันแน่!!

[เวลาที่โพสต์: 08:05:27」]

แปดโมงห้านาที [ชีวิตประจำวันของสัตวแพทย์จาง] วิดีโอตัวที่เจ็ดเริ่มทำการอัปเดต

「อัปเดตเช้ามาก!」

「ให้ตายเถอะ! หัวข้อคลิปทำเอาผมมึนไปเลย!」

「มาแล้วๆ ตอนเช้าตรู่ก็โดนพาดหัวข่าวปั่นๆ นี่ทำเอาขำเกือบตาย!!」

「แถวหน้าครับ ผมมีลางสังหรณ์ว่าคลิปนี้ต้องระเบิดแน่ เชื่อผมสิ ใครเชื่อกดไลก์เลย!」 ...

เหล่าเพื่อนๆ ในไลฟ์ที่กดติดตามไว้เริ่มพากันกดไลก์ แชร์ และคอมเมนต์อย่างรวดเร็ว ขณะที่สัตวแพทย์จางและคุณผู้หญิงซ่งพากันซื้อซาลาเปาไม่กี่ลูก แล้วออกเดินทางมุ่งหน้าสู่สถานสงเคราะห์สัตว์ เพื่อเริ่มต้นวันทำงานที่แสนวุ่นวาย

สิบโมงตรง สถานีรถไฟเมืองชิงโจว เหอเสี่ยวหงที่ดูอิดโรยเล็กน้อยเพิ่งจะลงจากรถไฟ การเดินทางจากอำเภอชิงเข้าสู่ตัวเมืองชิงโจว ใช้เวลาเดินทางหนึ่งชั่วโมงยี่สิบนาที ค่าตั๋วสิบแปดหยวน ในฐานะนักศึกษาที่ไม่ได้มีเงินทองมากมาย เวลากลับบ้านเกิดส่วนใหญ่เขาจึงเลือกนั่งรถไฟ

“ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด—” เดินไปได้ไม่กี่ก้าว โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

[สายเรียกเข้าจาก หัวหน้าแผนกฉุกเฉินจี้] เขาหยิบมือถือออกมาดู เป็นหัวหน้าแผนกฉุกเฉิน อาจารย์จี้ นั่นเอง

“เสี่ยวหงเหรอ เมื่อกี้หมอหลี่แผนกศัลยกรรมทั่วไปโทรมาหาผม บอกว่าตอนอยู่ที่บ้านเกิดคุณคุมสติได้ดีมาก ใช้มือเปล่าห้ามเลือดช่วยชีวิตคนเจ็บที่โดนเลื่อยไฟฟ้าบาดเส้นเลือดแดงใหญ่ที่ต้นขาไว้ได้ นี่ถือเป็นเกียรติประวัติของแผนกฉุกเฉินเราเลยนะ ที่ช่วยคนไข้ได้ในยามวิกฤต ผมเลยติดต่อเพื่อนร่วมงานแผนกประชาสัมพันธ์ไว้ พรุ่งนี้วันจันทร์จะขอสัมภาษณ์คุณหน่อย เพื่อเอาไปเป็นแบบอย่างและให้ความรู้แก่นักศึกษาฝึกงานคนอื่นๆ ในแผนกฉุกเฉิน คุณคิดว่ายังไงล่ะ?”

หัวหน้าแผนกจี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดูเป็นกันเองอย่างยิ่งผ่านโทรศัพท์ ก็นะ นี่ถือเป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่งของแผนกฉุกเฉิน ตามรายงานล่าสุดที่หมอหลี่ส่งมา คนไข้รอดชีวิตแล้วและสัญญาณชีพเริ่มกลับเข้าสู่สภาวะปกติอย่างค่อยเป็นค่อยไป พรุ่งนี้ทำข่าวประกาศชมเชยถือว่าประจวบเหมาะพอดี

“หัวหน้าครับ... ถึงผมจะอยากรับคำชมมากแค่ไหน แต่คนที่ใช้มือเปล่าห้ามเลือดไม่ใช่ผมครับ แต่เป็นสัตวแพทย์จาง ทุกคนเข้าใจผิดกันหมดแล้วครับ”

เหอเสี่ยวหงอธิบายด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่น ทำไมแม้แต่หัวหน้าแผนกฉุกเฉินยังโทรมาเลยล่ะเนี่ย

“หา? สัตวแพทย์!!” เสียงอุทานด้วยความตกใจอย่างที่สุดดังมาจากปลายสายทันที!

สิบโมงครึ่ง ภายในห้องส่วนตัวของร้านกาแฟแห่งหนึ่งในเมืองชิงโจว การสัมภาษณ์กำลังดำเนินอยู่

“หา? คุณเหอคะ คุณจะบอกว่าตอนที่อยู่กลางเขานั้น คนที่ใช้มือเปล่าห้ามเลือดไม่ใช่คุณ แต่เป็นสัตวแพทย์จางคนนั้นเหรอคะ??”

ทว่าการสัมภาษณ์เพิ่งจะเข้าสู่ประเด็นหลัก ทีมงานทุกคนต่างก็โดนคำพูดของผู้ให้สัมภาษณ์ระเบิดลงจนมึนตึ๊บไปตามๆ กัน เลือดที่หมอแผนกฉุกเฉินห้ามไม่อยู่ แต่สัตวแพทย์กลับห้ามได้! มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน!!!

...