บทที่ 77 เจรจากับพญามัจจุราชสำเร็จ สองสามีภรรยาให้สัมภาษณ์ขอบคุณ เรื่องราวปิดไม่มิดอีกต่อไป!

“ใช่ครับ ตอนนั้นถึงผมจะเป็นคนแรกที่ไปถึงที่เกิดเหตุ แต่แผลมันฉกรรจ์และซับซ้อนมากจนผมหาเส้นเลือดแดงที่ขาดเพื่อห้ามเลือดไม่เจอเลย ใช้วิธีกดจุดก็ไม่ได้ผล ผมเลยลองใช้วิธีแพ็กแผลหยุดเลือดแทน แต่สุดท้ายเลือดก็ยังไม่หยุดไหล ในวินาทีวิกฤตนั้นเองที่อาจารย์จางเข้ามาใช้มือเปล่าห้ามเลือดไว้ได้ทันเวลา เรื่องนี้ภรรยาคนเจ็บก็เป็นพยานได้ครับ”

เหอเสี่ยวหงเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดออกมาตามความจริง

เขารู้สึกเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก

ก็นะ เกียรติยศครั้งนี้มันเป็นเรื่องที่ทุกคนเข้าใจผิดแล้วยัดเยียดมาให้เขา

มันควรจะเป็นของยอดฝีมืออย่างอาจารย์จาง เขาจะทำตัวเป็นหัวขโมยลักขโมยชื่อเสียงของคนอื่นไม่ได้เด็ดขาด

“ถ้าอย่างนั้นคุณเหอคะ พวกเราขออนุญาตโทรศัพท์หาภรรยาของผู้บาดเจ็บ เพื่อขอสัมภาษณ์ทางโทรศัพท์ยืนยันข้อมูลโดยตรงเลยได้ไหมคะ?”

ขนาดนักศึกษาแพทย์ที่เรียนมาเพื่อกู้ชีพคนโดยตรงยังห้ามเลือดไม่อยู่ แต่สัตวแพทย์คนหนึ่งกลับทำได้ มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน!! แต่ดูท่าทางคุณเหอคนนี้ไม่ได้พูดโกหก หัวหน้าทีมจุดเด่นหลิ่งหนานที่เป็นคนหัวล้านจึงตัดสินใจว่าจะทำสัมภาษณ์ทางโทรศัพท์ทันที

โดยปกติแล้ว การสัมภาษณ์ที่จู่ๆ ก็เกิดขึ้นแบบนี้ อีกฝ่ายย่อมไม่มีเวลาเตรียมบทเตี๊ยมกันไว้ก่อน ถ้าสัตวแพทย์คนนั้นใช้มือเปล่าห้ามเลือดกู้ชีวิตคนมาได้จริงๆ ข่าวนี้จะมีประเด็นทางสังคมที่ระเบิดพลังรุนแรงยิ่งกว่าข่าวนักศึกษาฝึกงานช่วยคนเสียอีก

“เมื่อวานเธอเพิ่งผ่านการกู้ชีพมาทั้งบ่าย เกรงว่าคงจะไม่สะดวกรับสายสัมภาษณ์ตอนนี้ครับ” เหอเสี่ยวหงส่ายหน้า

“อะไรนะ! ภรรยาคนเจ็บเพิ่งผ่านการกู้ชีพมาทั้งบ่ายเหรอ! เมื่อวานเธอยังดูปกติดีอยู่เลยไม่ใช่เหรอ!!” นักข่าวสาวผมสั้น หัวหน้าทีมหัวล้าน และช่างภาพ ทั้งสามคนต่างยืนตะลึง

ถึงแม้การสัมภาษณ์พิเศษครั้งนี้จะเป็นเรื่องราวทั่วไป แต่พวกเขาก็ได้ดูคลิปวิดีโอที่แชร์กันในเน็ตมาบ้างแล้ว ในหัวยังจำภาพผู้หญิงผิวคล้ำร่างผอมคนนั้นได้แม่นยำ

เมื่อวานเธอยังดูปกติดีทุกอย่าง แถมยังเดินขอบคุณทุกคนอยู่เลยนะ

“พวกคุณยังจำได้ไหมว่าตอนนั้นสัตวแพทย์จางบอกให้เธอไปตรวจร่างกาย เขาตรวจเจอว่าเธอมีอาการตับแตกจากการกระทบกระเทือน ม้ามแตก และซี่โครงหัก ตอนนั้นเธอไปช็อกหมดสติอยู่ที่ร้านขายยาหน้าโรงพยาบาลพอดี โชคดีที่คุณหมอที่ได้ผลตรวจรีบนำทีมแผนกฉุกเฉินออกตามหาตัวจนเจอในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีหลังจากที่เธอหัวใจหยุดเต้น แล้วรีบหามส่งโรงพยาบาลไปกู้ชีพต่อทันที ถึงได้พอจะยื้อชีวิตกลับมาได้หวุดหวิดครับ”

เหอเสี่ยวหงทวนความจำให้ฟัง น้ำเสียงของเขาดูหนักอึ้งไม่น้อย

“อึก—” “หมายความว่า ถ้าสัตวแพทย์จางไม่กำชับให้เธอไปตรวจร่างกาย ภรรยาคนเจ็บคนนี้ก็คงตายไปแล้วน่ะสิ! นี่เท่ากับว่าเขาช่วยไว้ทีเดียวถึงสองชีวิตเลยนะ!”

ในห้องสัมภาษณ์ถึงกับได้ยินเสียงคนลอบกลืนน้ำลาย เพราะคำบอกเล่านี้ มันเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลย

ตอนแรกนึกว่าเป็นแค่การสัมภาษณ์ส่งเสริมคุณธรรมในสังคมแบบง่ายๆ ใครจะคิดว่าจะมีข้อมูลที่น่าเหลือเชื่อขนาดนี้ระเบิดออกมา!

“ใช่ครับ” เหอเสี่ยวหงพยักหน้ายืนยัน

ไม่ว่าอาจารย์จางจะมองออกได้ยังไง แต่เรื่องที่เขาช่วยชีวิตคนไว้คือความจริงแท้แน่นอน

สิบเอ็ดโมงตรง การสัมภาษณ์นานครึ่งชั่วโมงสิ้นสุดลง ทีมงานจุดเด่นหลิ่งหนานทั้งสามคนเดินออกมาด้วยอาการสมองมึนตื้อไปหมด

ช่วงบ่าย ทีมงานจุดเด่นหลิ่งหนานยึดถือหลักการนำเสนอความจริง จึงมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลประชาชนอำเภอชิง

นับเป็นโชคดี ภายใต้การเปิดโต๊ะเจรจาแย่งชิงตัวกับพญามัจจุราชอย่างสุดกำลังของเหล่าคุณหมอที่ยอมอดมื้อกินมื้อ สองสามีภรรยาก็ถูกกู้ชีวิตกลับมาได้สำเร็จทั้งคู่

โดยเฉพาะโจวกุ้ยเซียง อาการของเธอนั้นวิกฤตที่สุด ปริมาณเลือดที่เสียไปแทบจะไม่น้อยหน้าสามีของเธอเลย

วันรุ่งขึ้น วันจันทร์ แต่เช้าตรู่นักข่าวก็เดินทางมาที่โรงพยาบาลอีกครั้ง ครั้งนี้พวกเขาได้รับอนุญาตให้สัมภาษณ์ผู้บาดเจ็บที่เพิ่งรอดพ้นจากเงื้อมมือมัจจุราชได้สำเร็จ

ทำให้ได้รู้ลำดับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ที่แท้ทั้งคู่พากันขึ้นเขาไปเลื่อยไม้เพื่อเตรียมสร้างคอกวัว แล้วโจวกุ้ยเซียงเหลือบไปเห็นไข่นกบนต้นสนต้นหนึ่งเลยปีนขึ้นไปเก็บ แต่เกิดพลาดตกลงมาทำให้เหอด้ากังเสียสมาธิ จากนั้นเลื่อยไฟฟ้าก็ถูกกิ่งไม้ดีดใส่จนแฉลบมาบาดเข้าที่ต้นขาของเขาเอง

“มันไม่เจ็บเลยครับ แค่รู้สึกจี๊ดๆ นิดหน่อย แล้วเลือดก็ไหลโกรกออกมาเหมือนน้ำป่า ตอนนั้นผมคิดว่าตายแน่ๆ วันนี้คงต้องสิ้นชื่ออยู่บนเขานี่แหละ” เหอด้ากังเล่าถึงเหตุการณ์ด้วยสีหน้าที่ยังหวาดพรั่นไม่หาย

“ตอนฉันตกลงมาน่ะกระแทกโดนก้อนหินจริงๆ ค่ะ เจ็บจนเกือบจะสลบไปเหมือนกัน แต่พอเห็นตาเหอโดนเลื่อยบาดขาแล้วเลือดมันพุ่งออกมาเหมือนท่อน้ำแตก ฉันก็ลืมความเจ็บของตัวเองไปหมด รีบพุ่งเข้าไปช่วยมือกดแผลไว้ แต่เลือดมันก็ยังไม่ยอมหยุดไหล ฉันเลยตะโกนเรียกพี่รองที่คอกวัว นึกไม่ถึงว่าเสี่ยวหงหลานชายจะวิ่งขึ้นมาคนแรก”

“แต่เขาก็ห้ามเลือดไม่ได้ค่ะ เป็นสัตวแพทย์จางคนนั้นที่ห้ามเลือดไว้ได้ และต้องขอบคุณเขาจริงๆ ที่กำชับให้ฉันไปตรวจร่างกาย รวมถึงพยาบาลสาวคนนั้นที่ช่วยเกลี้ยกล่อมด้วย ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่ได้กลับออกมาจากยมโลกแน่ๆ สมแล้วที่เป็นนักศึกษามหาลัยชื่อดังของอำเภอเราจริงๆ ค่ะ ถ้าพวกเราออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อไหร่ จะต้องไปขอบคุณเขาถึงบ้านแน่นอน”

เดิมทีโจวกุ้ยเซียงยังไม่ควรรับแขกสัมภาษณ์ แต่เธอยืนกรานจะพูดให้ได้สักสองสามประโยค แววตาที่อิดโรยนั้นเอ่อล้นไปด้วยความซาบซึ้งใจอย่างที่สุด

ขณะที่ลูกชายของเธอก็ร่วมแสดงความขอบคุณต่อหน้ากล้องด้วยเช่นกัน

การสัมภาษณ์สิ้นสุดลง ทีมงานจุดเด่นหลิ่งหนานเข้าใจที่มาที่ไปของเรื่องราวทั้งหมดอย่างถ่องแท้แล้ว และยืนยันได้แน่นอนว่านี่คือเหตุการณ์จริงที่เกิดขึ้น

พวกเขาจึงรีบหาที่นั่งแถวนั้นเพื่อเรียบเรียงเนื้อหาและส่งต้นฉบับออกไปทันที

ขณะนี้ จางหลิงชวนที่มัวแต่ปั๊มภารกิจไม่หยุดหย่อน แม้แต่คลิปในโต่วอินเขาก็ตั้งเวลาโพสต์ไว้อัตโนมัติจนไม่มีเวลาแม้แต่จะก้มดูหน้าจอเลยนั้น เขายังไม่รู้ตัวเลยว่า... ตัวเองกำลังจะถูกคลื่นพายุถาโถมเข้าใส่เข้าให้แล้ว

เก้าโมงเช้า ณ สถานสงเคราะห์สัตว์

“หมอจาง คุณหว่านฉิง พวกคุณมากันเร็วจังเลยครับ มาๆๆ มาทานข้าวต้มกันก่อน มีผักดองแล้วก็มีเนื้อนิดหน่อย ถือว่าอุดมสมบูรณ์เชียวล่ะ~” ผู้อำนวยการอู๋เห็นทั้งคู่เดินเข้ามาก็รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง

เมื่อวานพวกเขาทั้งคู่ก็อยู่ที่นี่ทั้งวัน ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ช่วยรักษาทำแผลให้เหล่าน้องหมาไปถึงหกสิบตัวโดยไม่คิดค่าใช้จ่ายเลยสักแดงเดียว ถ้าคิดค่าแรงปกติ ตัวละยี่สิบสามสิบหยวนก็เป็นเงินพันสองพันหยวนแล้ว

ตอนแรกเขานึกว่าอีกฝ่ายจะมาช่วยสักสิบยี่สิบตัวก็เก่งแล้ว ที่ไหนได้กลับทำตั้งแต่แปดโมงเช้าลากยาวไปถึงสองทุ่มถึงยอมกลับบ้าน แล้วเช้าวันนี้ยังมาอีก!!

“ผู้อำนวยการอู๋คะ อาจารย์จางทานข้าวต้มกับผักดองหรือเนื้อไม่ได้หรอกค่ะ เขารักเดียวใจเดียวกับเต้าหู้ยี้กุ้ยหลินเท่านั้น” ซ่งหว่านฉิงป้องปากขำพลางเย้าแหย่

“อ้าว? เต้าหู้ยี้กุ้ยหลินเหรอครับ ยี่ห้อไหนล่ะ เดี๋ยวผมไปซื้อมาให้เดี๋ยวนี้เลย!!” ผู้อำนวยการอู๋ทำท่าจะออกไปซื้อจริงๆ ตอนนี้เขานับถือสัตวแพทย์จางที่คนใกล้ชิดของคุณหว่านฉิงแนะนำมาคนนี้จากใจจริงแล้ว

“เอ่อ... ผู้อำนวยการอู๋ครับ หว่านฉิงล้อเล่นน่ะครับ พวกเราทานมาเรียบร้อยแล้ว เมื่อวานยังมีน้องหมาที่เพิ่งส่งมาอีกยี่สิบกว่าตัวที่ยังจัดการไม่เสร็จ ผมขอตัวไปจัดการต่อเลยนะครับ” จางหลิงชวนค้อนใส่ซ่งหว่านฉิงที่ชอบล้อเขาไปหนึ่งที สรุปคือในสายตาเธอ เขาได้กลายเป็นปีศาจเต้าหู้ยี้กุ้ยหลินไปแล้วใช่ไหมเนี่ย!

“อย่างนั้นเหรอครับ โอเคครับ ลำบากคุณจริงๆ นะหมอจาง เดี๋ยวเที่ยงนี้ยังไงต้องทานมื้อเที่ยงที่นี่ให้ได้นะ!” เมื่อผู้อำนวยการอู๋ได้ยินว่าทานมาแล้ว เขาก็ไม่รบกวนเวลาทำงานต่อ

“โฮ่งๆๆ~” ระหว่างทางเดินไปห้องทำงาน เหล่าน้องหมาต่างพากันวิ่งมารุมล้อม บางตัวถึงกับส่ายหางกระโดดโลดเต้นไปมารอบตัวจางหลิงชวน

แม้แต่น้องหมาตัวที่ถูกถลกหนังมาเย็บแผลในวันนั้น ตอนนี้ก็ฟื้นตัวขึ้นมากแล้ว เมื่อเห็นจางหลิงชวนเดินมา ถึงจะยังไม่มีแรงมากนัก แต่มันก็พยายามส่ายหางอย่างสุดกำลัง ราวกับจะขอบคุณที่เขาช่วยลากมันกลับมาจากเส้นความตาย

【ทักษะการล้างแผลและใส่ยา +1】

ภารกิจเริ่มต้นขึ้นแล้ว เป็นวันที่สองของการปั๊มภารกิจอย่างบ้าคลั่ง

【ข้อกำหนดภารกิจ: ล้างแผลและใส่ยาให้ครบหนึ่งร้อยครั้ง】

【ระยะเวลาภารกิจ: 7 วัน】

【รางวัลภารกิจ: ไอเทมเร่งความเร็วระดับสุดยอด 1, น้ำยาฟื้นฟูพละกำลังพิเศษ 1, ค่าชื่อเสียงวิชาชีพ +100】

【ความคืบหน้าภารกิจ: 81/100】

แม้จะยังเหลือเวลาอีกเจ็ดวัน แต่ระบบมักจะให้รางวัลตามระดับการประเมินเสมอ ดังนั้นเขาจึงตั้งใจจะอาศัยช่วงที่ระบบยังมีจุดบกพร่องอยู่ เพื่อปั๊มรางวัลระดับ "สมบูรณ์แบบ" อีกครั้งหนึ่ง

คราวที่แล้วการปลุกพลังดวงตาเอกซเรย์นั้นมีประโยชน์มาก เขาจึงสงสัยว่าครั้งต่อไปจะเป็นอะไร เขาจำได้ว่าตอนที่ปลุกพลังทักษะพิเศษ มีภาพร่างมนุษย์ปรากฏขึ้น ตำแหน่งหูสว่างขึ้นแล้ว ซึ่งน่าจะเป็นหูตรวจคลื่นเหนือเสียงที่ปลุกพลังไปก่อนหน้า ตำแหน่งตาก็สว่างขึ้นด้วยดวงตาเอกซเรย์ที่เพิ่งได้มา

เพราะฉะนั้นเขาก็เลยคิดว่า อวัยวะส่วนอื่นๆ ของร่างกายจะสามารถปลุกพลังทักษะพิเศษได้ไหม เช่น จมูก ปาก มือ หรือเท้า? ถ้าเขาได้รับรางวัลระดับสมบูรณ์แบบอีกครั้ง มันจะไปปลุกพลังตรงไหน? และหน้าที่ของมันคืออะไรกันแน่?

...

(จบตอน)