บทที่ 78 สุนัขจรจัดที่น่าเวทนา ล้างแผลเสร็จสิ้น รางวัลมาแล้ว สายด่วนจากเจ้าของฟาร์มวัว!

เที่ยงตรง

【ความคืบหน้าภารกิจ: 98/100】

หลังจากวุ่นวายมานานกว่าสามชั่วโมง ตอนนี้เหลือสัตว์ที่ต้องได้รับความช่วยเหลือเพียงตัวเดียวเท่านั้น

“หมอจาง คุณหว่านฉิง ทานมื้อเที่ยงกันได้แล้วครับ” ในตอนนั้นเองเสียงของอู๋ฟางก็ดังขึ้น

“ผู้อำนวยการอู๋ครับ เหลืออีกตัวเดียว ผมขอทำตัวนี้ให้เสร็จก่อนค่อยไปทานแล้วกันครับ” จางหลิงชวนเอ่ย

หากจัดการสุนัขตัวนี้เสร็จ ภารกิจของเขาก็จะสำเร็จไป 99% แล้ว ขาดอีกเพียงครั้งเดียวค่อยไปช่วยงานที่โรงพยาบาลสัตว์ในช่วงบ่ายก็น่าจะจบภารกิจของวันนี้ได้พอดี

“หมอจางครับ สุนัขจรจัดตัวจ้อยนี่ชาวบ้านใจดีแถวนี้เพิ่งส่งมาเมื่อเช้า นิสัยมันไม่ดีเลย พยศสุดๆ แถมแผลเน่าเฟะน่าจะมีหนอนด้วย ผมว่าไปทานข้าวก่อนเถอะครับ ยังไงช่วงบ่ายก็มีเวลาอีกเยอะ” อู๋ฟางเอ่ยเตือน

สาเหตุที่เขาต้องขังมันไว้ในกรงก็เพราะสุนัขตัวนี้ค่อนข้างดุร้าย อีกทั้งบาดแผลที่สาหัสทำให้มันหวาดระแวงและเป็นศัตรูกับมนุษย์มาก อีกประการหนึ่งคือบาดแผลของมันอาจจะทำให้เสียอรรถรสในการทานอาหารได้

“ไม่เป็นไรครับ ผู้อำนวยการทานก่อนเลย” จางหลิงชวนยิ้มตอบ เขาติดนิสัยต้องทำงานชิ้นหนึ่งให้เสร็จก่อนถึงจะไปทำอย่างอื่นต่อได้

“งั้นคุณหว่านฉิงล่ะครับ จะไปทานก่อนไหม?” อู๋ฟางหันไปถามซ่งหว่านฉิง

“ผู้อำนวยการคะ หนูขออยู่เป็นเพื่อนอาจารย์จางค่ะ จะได้เก็บวัสดุวิดีโอเพิ่มด้วย” ซ่งหว่านฉิงชูโทรศัพท์ที่ใช้ถ่ายทำให้ดู

“เอาเถอะครับ งั้นก็ตามใจคุณหมอจางกับคุณหว่านฉิงแล้วกัน” อู๋ฟางรู้สึกมึนตื้อไปหมด คนคนหนึ่ง ไม่เก็บเงินสักแดงเดียว แต่ทำงานแบบลืมวันลืมคืนประหนึ่งเข้าสู่ภาวะสมาธิขั้นสูง ขยันยิ่งกว่าคนรับเงินทำงานเป็นร้อยเท่า เขารู้สึกว่าตัวเองแก่มาจนป่านนี้ช่างเสียชาติเกิดจริงๆ จิตใจยังเทียบชั้นกับเด็กรุ่นหลังพวกนี้ไม่ได้เลย

“อาจารย์จางคะ ทำไมหนูรู้สึกเหมือนอาจารย์กำลังเร่งปั๊มงานยังไงก็ไม่รู้ ดื่มน้ำมะนาวก่อนเถอะค่ะ” หลังจากผู้อำนวยการอู๋เดินไป ซ่งหว่านฉิงก็หยิบน้ำมะนาวออกมาจากกระเป๋า

“ตัวสุดท้ายแล้วครับ ทำเสร็จจะได้รีบกลับ จะได้ไม่เสียเวลาหว่านฉิงด้วย” จางหลิงชวนรับมาดื่มรวดเดียวเกือบหมดก่อนจะตอบออกไป วันนี้เป็นวันจันทร์ เดิมทีเขาตั้งใจจะมาคนเดียว แต่นึกไม่ถึงว่าหว่านฉิงจะยอมลางานตามมาด้วย

“อาจารย์จางพูดจาห่างเหินอีกแล้วนะคะ หนูมาฝึกงานที่อำเภอชิงนี่มีวัตถุประสงค์สามอย่างค่ะ อย่างแรกคือคุณอาอยู่ที่นี่ อย่างที่สองคือมาเก็บวัสดุวิดีโอส่งงาน” ซ่งหว่านฉิงเอ่ยอย่างจริงจัง

“แล้ววัตถุประสงค์อย่างที่สามล่ะครับ?” จางหลิงชวนสงสัย เห็นบอกว่ามีสามอย่างแต่ไหงพูดมาแค่สอง

“อย่างที่สามก็คือ มาตามหาความรักไงคะ” ซ่งหว่านฉิงเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์จ้องมองจางหลิงชวน

ฮิฮิฮิ ที่แท้ประโยคนี้เธอวางกับดักไว้ตั้งนานแล้ว กับดักที่อาจารย์จางรอดพ้นมาได้เมื่อคืนก่อน วันนี้ตอนเที่ยงในที่สุดเขาก็เดินตกหลุมลงไปจนได้

“แค็ก แค็ก แค็ก... ไปช่วยหมากันเถอะ ไปช่วยหมา” จางหลิงชวนเกือบสำลักน้ำมะนาว ตอนนี้เขาสงสัยอย่างหนักว่าตัวเองได้กลายเป็นวัสดุประกอบการเรียนการสอนของแม่สาวที่มีมนุษย์สัมพันธ์ดีขั้นเทพคนนี้ไปเสียแล้ว เป็นเรื่องจริงที่ว่า ผู้ชายที่มาเจอกับสาวคณะนิเทศศาสตร์จากแคมปัสชุนหนานที่นำสมัยแบบนี้ต้องรู้จักรักษาเนื้อรักษาตัวให้ดี นอกจากจะพูดจาคมคายมีลำดับขั้นตอนแล้ว ยังขยันวางกับดักหยอกล้อรุ่นพี่อยู่ตลอด โชคดีที่หัวใจของเขาถูกโบกปูนปิดตายไว้หนาสิบตัน ไม่อย่างนั้นคงถูกเด็กสาวคนนี้ปั่นจนฟุ้งซ่านไปแล้วจริงๆ

“อุ๊ยตาย~ อาจารย์จางถึงกับหนีหัวซุกหัวซุนเลยเหรอคะเนี่ย~” ซ่งหว่านฉิงมองดูจางหลิงชวนที่รีบลุกขึ้นเดินไปยังกรงของสุนัขตัวสีดำเล็กๆ ที่ถูกขังอยู่ เธออดไม่ได้ที่จะป้องปากขำออกมา

“แฮ่! โฮ่งๆๆ!!!” ที่หน้ากรงเหล็ก จางหลิงชวนเพิ่งจะขยับเข้าไปใกล้ สุนัขดำตัวน้อยก็แยกเขี้ยวคำรามใส่เขาอย่างดุร้าย! ในดวงตาสีนิลที่ดูอ่อนแรงคู่นั้น แฝงไปด้วยความเคียดแค้นที่ลึกซึ้ง

“อาจารย์จางระวังนะคะ น้องหมาตัวนี้ดูไม่ค่อยเป็นมิตรเลย ท่าทางจะเคยโดนมนุษย์ทารุณมาก่อนแน่ๆ” ซ่งหว่านฉิงเองก็คลุกคลีกับสัตว์มาเยอะ เธอพอดูออกว่าสุนัขตัวนี้มีอาการผิดปกติ แต่พอลองคิดในมุมของมัน ทั้งถูกทิ้ง ทั้งถูกคนจิตใจวิปริตตัดหางจนขาด มันจะเจ้าคิดเจ้าแค้นมนุษย์ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก

“ไม่เป็นไรครับ ก้าวแรกของการเป็นสัตวแพทย์ที่ได้รับมาตรฐานคือต้องรู้จักปลอบประโลมสัตว์” จางหลิงชวนเปิดกรงแล้วอุ้มเจ้าสุนัขออกมา ในฐานะสัตวแพทย์ สัตว์ที่บ้าคลั่งกว่านี้เขาก็เคยรับมือมาแล้ว จึงพอจะมีประสบการณ์อยู่บ้าง

และเป็นไปตามคาด ภายใต้หัตถการที่เป็นมืออาชีพของจางหลิงชวน สุนัขตัวนี้ก็สงบลงไปมาก

“สวรรค์ แผลทำไมมันเน่าเปื่อยขนาดนี้ แถมยังมีหนอนจริงๆ ด้วย...” การรักษาเริ่มต้นขึ้น ซ่งหว่านฉิงที่เห็นสัตว์บาดเจ็บมานับไม่ถ้วนยังต้องตกใจ และรู้สึกสะเทือนใจอย่างยิ่ง สุนัขตัวเล็กขนาดนี้ กลับมีรูโหว่ขนาดใหญ่อยู่ระหว่างช่วงท้องกับเอว แถมหางยังถูกตัดขาดไปอย่างโหดเหี้ยม มันต้องผ่านอะไรมาบ้างเนี่ย

“นี่น่าจะเป็นแผลที่ถูกคนตีหรือสัตว์อื่นกัดมาตั้งแต่แรก แล้วแผลไม่ได้รับการฆ่าเชื้อและรักษาทันเวลา จากแผลเล็กๆ เลยค่อยๆ ลุกลามจนติดเชื้อขยายวงกว้าง ประกอบกับอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เลวร้าย พวกแมลงวันเลยมาวางไข่ในแผลจนเกิดหนอนขึ้นมา ถึงจะดูรุนแรงแต่ความจริงไม่ใช่ปัญหาใหญ่ครับ จัดการนิดหน่อยก็หาย” จางหลิงชวนตรวจร่างกายเจ้าสุนัขดำอย่างละเอียด ก่อนจะหยิบยาออกมาทาบริเวณบาดแผล

หากไม่มีคนช่วยรักษา จุดจบของมันย่อมต้องนอนรอความตายอยู่ที่มุมใดมุมหนึ่งและถูกกัดกินจนหมดสิ้น แต่สำหรับสัตวแพทย์อย่างพวกเขา นอกจากจะดูน่าสะอิดสะเอียนนิดหน่อยแล้ว มันไม่มีความยากทางเทคนิคเลย และโดยปกติสุนัขจะใช้เวลาแค่ไม่เกินครึ่งเดือนก็ฟื้นตัวได้เป็นปกติแล้ว

เขาทายา หนอนเริ่มคลานออกมาจากแผล จางหลิงชวนใช้ปากคีบค่อยๆ คีบพวกมันออกมาทีละตัว เจ้าตัวเล็กนี้อาจจะรู้ว่าเขากำลังช่วยมันอยู่ มันเพียงแค่หันหัวมามองแวบหนึ่งแล้วก็นอนหมอบนิ่งๆ ลงบนโต๊ะ ความดุร้ายก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น

ไม่นานนักเขาก็จัดการหนอนทั้งหมดออกจนหมด จากนั้นจึงทำความสะอาดเนื้อตายและทาเบตาดีนฆ่าเชื้อจนทั่วบาดแผล อาจเป็นเพราะความเจ็บ สุนัขเริ่มขยับตัวบ้าง แต่ด้วยทักษะการล้างแผลระดับปรมาจารย์ที่ช่วยลดความเจ็บปวดได้มหาศาล เจ้าสุนัขดำจึงขยับเพียงนิดเดียวเท่านั้น เพียงครู่เดียว สุนัขดำตัวน้อยที่ถูกพันผ้าก๊อซไว้รอบตัวก็ปรากฏโฉม

“จั๊บๆ จั๊บๆ” จางหลิงชวนป้อนยาแก้อักเสบให้มัน หลังจากทานเสร็จมันก็เลียปากดูท่าทางจะพอใจมาก จากนั้นจึงจัดการกับส่วนหางที่ขาด หลังจากล้างแผลฆ่าเชื้อและลงเข็มเย็บปิดแผลเรียบร้อย ดวงตาของสุนัขดำตัวน้อยก็เริ่มดูอ่อนโยนขึ้น แถมยังดูมีชีวิตชีวาขึ้นด้วย

“โฮ่ง! โฮ่งๆ” มันเอาหัวมาถูไถที่ข้อเท้าของจางหลิงชวน ถึงจะไม่มีหางแล้ว แต่มันก็ยังพยายามส่ายตะโพกไปมาเป็นการขอบคุณ

【ความคืบหน้าภารกิจ: 99/100】 ความคืบหน้าภารกิจของจางหลิงชวนกลายเป็น 99 ขาดอีกเพียงครั้งเดียวก็จะสำเร็จ

“อาจารย์จางดูสิคะ น้องหมากำลังขอบคุณอาจารย์อยู่นะ” ซ่งหว่านฉิงเห็นสุนัขที่เคยเต็มไปด้วยความแค้นกลายเป็นสุนัขที่แสนเชื่อง เธอก็ยิ้มออกมาด้วยความปลาบปลื้ม อาจารย์จางไม่เพียงแต่รักษาพยาบาลวัวได้เก่ง การรักษาสุนัขก็ยังถือว่ายอดเยี่ยม

“ฮ่าๆ หว่านฉิง พวกเราไปทานข้าวกันเถอะ” จางหลิงชวนลูบหัวสุนัขก่อนจะลุกขึ้น ผู้อำนวยการอู๋รอนานแล้ว ไปทานข้าวกันก่อนดีกว่า

“โฮ่ง! โฮ่ง—” จู่ๆ จางหลิงชวนก็พบว่า เจ้าสุนัขดำตัวน้อยกำลังดึงขากางเกงของเขาไว้ จากนั้นมันก็เดินนำไปข้างหน้าแล้วหันกลับมาเห่าใส่เขา

“อาจารย์จางคะ สังเกตไหมคะ เหมือนมันกำลังเรียกพวกเราอยู่เลย?” ซ่งหว่านฉิงยังไม่รีบเดินไป เธอจ้องมองไปที่เจ้าสุนัขดำ

“โฮ่งๆ!!” มันเห่าเสียงดังขึ้นกว่าเดิม แล้วก็เดินกลับมาดึงขากางเกงจางหลิงชวนอีกครั้ง ก่อนจะมุ่งหน้าไปทางประตู

“เหมือนมันอยากจะนำทางพาพวกเราออกไปข้างนอก?” จางหลิงชวนพยักหน้า ทั้งคู่จึงเดินตามมันไป พบว่าเจ้าตัวเล็กนี้พามันเดินลงเขาไป จางหลิงชวนและหว่านฉิงเดินตามมันไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เดินลงเขามาได้ประมาณสิบกว่านาที

อาจเป็นเพราะกลัวพวกเขาจะตามไม่ทัน หรือกลัวพวกเขาจะหมดความอดทน เจ้าตัวเล็กที่นำทางอยู่จึงเดินไปพลางหันมามองไปพลาง จนกระทั่งมันหยุดอยู่ที่หน้าเตาเผาถ่านเก่าๆ ที่ถูกทิ้งร้างไว้แห่งหนึ่ง พวกเขามองเข้าไปข้างใน พบว่าในเตาดินขนาดเล็กนั้นมีแมลงวันบินว่อนเต็มไปหมด

“โฮ่งๆ—” สุนัขตัวน้อยเห่าเรียกสองครั้ง ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับ จากนั้นมันก็มุดเข้าไปในเตาดิน พยายามดึงลากอะไรบางอย่างออกมาอย่างสุดแรงเกิด ในวินาทีนั้นเองพวกเขาถึงได้พบว่า ข้างในนั้นมีสุนัขตัวเมียที่แผลเน่าเฟะรุนแรงกว่าเจ้าตัวเล็กหลายเท่า และกำลังนอนหายใจรวยรินอยู่

“อาจารย์จางคะ แบบนี้พวกเรายังจะช่วยมันได้ไหม?” ในตอนนี้ ซ่งหว่านฉิงมองจางหลิงชวนด้วยสายตาที่เจ็บปวด ขณะเดียวกันในใจก็รู้สึกว่าชีวิตของสัตว์ช่างมีความมานะพยายามเหลือเกิน

“ไม่มีปัญหาครับ” จางหลิงชวนนึกไม่ถึงเลยว่า เจ้าตัวเล็กนี่จะนำทางเขามาทำภารกิจสุดท้ายให้สำเร็จ เขาจึงติดต่อผู้อำนวยการอู๋

ไม่นานนัก ผู้อำนวยการอู๋ก็ขับรถมานำสุนัขตัวใหญ่กลับไปยังสถานสงเคราะห์สัตว์ ในห้องทำงาน เจ้าดำน้อยคอยอยู่เคียงข้างไม่ห่าง จ้องมองจางหลิงชวนจัดการบาดแผลให้แม่ของมันอย่างเงียบๆ

เวลาล่วงเลยไปจนถึงบ่ายโมงครึ่ง ผู้อำนวยการอู๋นำอาหารไปอุ่นไว้ในหม้อหุงข้าวพลางทอดถอนใจในใจว่า ไม่รู้คนทั้งคู่จะได้ทานมื้อเที่ยงกันตอนไหน เคยเห็นคนขยันมาบ้าง แต่ไม่เคยเห็นใครทุ่มเทถวายชีวิตขนาดนี้มาก่อน

บ่ายสองโมงตรง “ฟู่ว—” จางหลิงชวนพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ใช้เวลาไปกว่าหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดเขาก็ช่วยชีวิตสุนัขที่ร่อแร่และมีบาดแผลซับซ้อนสุดขีดตัวนี้ไว้ได้สำเร็จ

“หมอจางครับ คราวนี้พันผ้าเสร็จแล้ว ไปทานมื้อเที่ยงได้หรือยังครับ?!” อู๋ฟางยิ้มละไมมองมาที่จางหลิงชวน สุนัขน่ะสำคัญก็จริง แต่นี่มันบ่ายสองแล้วนะ ควรจะทานข้าวได้แล้ว!!

“ครับๆ หว่านฉิง พวกเราไปทานข้าวกันเถอะ เรื่องหลังจากนี้คงต้องลำบากผู้อำนวยการอู๋ช่วยดูแลต่อด้วยนะครับ” จางหลิงชวนพยักหน้ายิ้มตอบ วุ่นวายมาตั้งแต่เช้าจนถึงป่านนี้ เขาเริ่มหิวโซแล้วจริงๆ

“ไม่มีปัญหาครับ เรื่องดูแลพยาบาล ล้างแผลใส่ยา ปล่อยเป็นหน้าที่ผมเอง” อู๋ฟางยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม เพราะมื้อเที่ยงที่เขาตั้งใจทำเพื่อขอบคุณ ในที่สุดก็ได้เริ่มทานเสียที

“ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด—” ทว่าจางหลิงชวนเพิ่งจะล้างมือทำความสะอาดเดินออกมาจากห้องทำงาน โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นทันที

“หา? วัวบ้านลุงเฝิงกินยาเบื่อหนูเข้าไปเหรอครับ? พ่อครับ พ่อนี่เลือกเวลาได้ประจวบเหมาะจริงๆ! ผมยังไม่ได้ทานมื้อเที่ยงเลยนะเนี่ย! ได้ครับๆ เดี๋ยวผมคว้าซาลาเปาสองลูกแล้วรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ!!” ในพริบตาหน้าของเขาก็มีเส้นดำพาดผ่านทันที เขาเพิ่งจะปั๊มภารกิจเสร็จปุ๊บ ก็มีวัวกินยาเบื่อหนูปั๊บ ดูท่ามื้อเที่ยงของผู้อำนวยการอู๋คงจะไม่ได้ทานจริงๆ เสียแล้ว เพราะเรื่องนี้วิกฤตมาก เขาต้องรีบไปล้างท้องให้วัวโดยด่วนที่สุด

【ความคืบหน้าภารกิจ: 100/100】 ทันทีที่เขาวางสาย หน้าต่างแสดงความคืบหน้าภารกิจครบหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ก็เด้งขึ้นมา ในพริบตาความเหนื่อยล้าทั้งหมดของเขาก็มลายหายไปสิ้น ในที่สุดภารกิจก็สำเร็จเสียที ต่อไปน่าจะเป็นการประเมินผลและมอบรางวัลสินะ

【ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์ทำภารกิจสำเร็จล่วงหน้า】 เมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนที่สอง หัวใจของเขาก็เต้นผิดจังหวะทันที เขาลงเดิมพันถูกทางจริงๆ! การทำสำเร็จก่อนเวลามีข้อความแจ้งเตือนพิเศษออกมา เพราะฉะนั้นต่อไปคงจะถูกประเมินให้อยู่ในระดับสมบูรณ์แบบ และเตรียมมอบรางวัลพิเศษสินะ? จะไปปลุกพลังตรงส่วนไหนกัน? แล้วหน้าที่ของมันคืออะไรกันแน่!! เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นและรอคอยอย่างยิ่ง!

...