บทที่ 84 อะไรกันเนี่ย เรียกถอดรถพยาบาลอีกแล้ว! ล้อกันเล่นหรือเปล่า!!

“ใช่ๆๆ!!”

คุณยายพยักหน้าหงึกๆ รัวๆ แววตาที่เคยดูแคลนหายวับไปสิ้น

「เชี้ย? เทพขนาดนี้เลยเหรอ! ถูกทุกข้อเลย??」

「ถ้าฉันเพิ่งกดเข้ามาดู ฉันต้องนึกว่านี่คือละครมีบท (สคริปต์) แน่ๆ!」

「นั่นดิ พล็อตเรื่องของหมอจางนี่มันเหมือนเตี๊ยมมาเกินไป แต่พอลองคิดดูดีๆ คุณยายไม่ใช่ดารามืออาชีพซะหน่อย จะเอาทักษะการแสดงขั้นเทพมาจากไหน」

「ในนี้มีผู้เชี่ยวชาญสายการแพทย์อยู่ตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ? ทำไมตอนนี้พากันเงียบกริบล่ะ? ใครก็ได้ช่วยเฉลยทีได้ไหม?」

「ฉันเดาว่าต้องเป็นเลือดออกในสมองอีกแน่ๆ!」

「ไม่เหมือนนะ! เลือดออกในสมองจะปวดท้องได้ไง? ฉันฟังดูแล้วเหมือนอาการตอนหิวจนหน้ามืดมากกว่า!」

「แค็กๆๆ รู้สึกว่ามีพวก 'ยอดฝีมือ' แฝงตัวอยู่เยอะนะ ตัวจริงไม่คิดจะออกมาพูดอะไรหน่อยเหรอครับ?」

เมื่อเห็นจางหลิงชวนซักถามแล้วคุณยายพยัพหน้ายอมรับทุกข้อ ผู้ชมทั้งหน้าเก่าหน้าใหม่ในห้องไลฟ์ต่างพากันอึ้งกิมกี่ บางคนถึงขั้นแท็กเพื่อนที่เรียนหมอให้มาดู แต่ส่วนใหญ่ได้แต่ซุ่มดูเงียบๆ เพราะแฟนคลับตัวจริงรู้ดีว่า อีกไม่นานสัตวแพทย์จางจะเฉลยคำตอบเอง

หน้างานจริง

“อาจารย์จางคะ แล้วคุณย่าของหนูเป็นอะไรเหรอคะ? ต้องทานยาตัวไหนหรือเปล่า??”

สาวน้อยผมหางม้าถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ดวงตาของคุณยายเองก็เป็นประกายมีความหวัง ถึงหมอจีนคนนี้จะยังหนุ่มแต่ดูท่าจะมีของจริง ถ้าได้ยาไปทานสักหน่อยก็น่าจะดี

ในตอนนั้นเอง สายตาทุกคู่ต่างก็พุ่งเป้าไปที่จางหลิงชวนเป็นจุดเดียว

「ไม่ต้องทานยาแล้วครับ เรียกรถพยาบาลเลยดีกว่า」

「ฮ่าๆๆ มุกประจำตัวของหมอจางมาแล้ว」

「ฉันว่าคุณยายอาจจะมีปัญหาเรื่องฟันจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ เลยทำให้ไม่อยากอาหาร ปวดท้อง เวียนหัว หรือซีด ซึ่งปกติไม่น่าถึงขั้นต้องเรียกรถพยาบาลนะ」

「โบราณว่าไว้ ปวดฟันไม่ใช่โรค แต่ปวดขึ้นมาทีแทบจะเอาชีวิต เลือดออกตามไรฟันพ่วงด้วยอาการปวดฟันก็น่าจะใช่แหละ หมอจางอาจจะเห็นว่าคุณยายดื้อเลยแกล้งทำเป็นแมะชีพจร แล้วพูดอาการให้เชื่อถือเพื่อจะได้หลอกให้ไปโรงพยาบาลได้สำเร็จ」

「คอมเมนต์บนวิเคราะห์ได้ถูกต้องที่สุด ไม่เชื่อรอดูประโยคต่อไปของหมอจางได้เลย นอกจากทางนี้แล้วไม่มีทางอื่นแน่นอน」

กูรูในห้องไลฟ์เริ่มวิเคราะห์กันอย่างออกรส มีทั้งสายปั่นและสายตรรกะ ซึ่งทุกคนต่างรอคอยคำตอบจากปากจางหลิงชวน

“ไม่ต้องทานยาแล้วครับ เรียกรถพยาบาลส่งโรงพยาบาลประชาชนด่วนเลยครับ”

ท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่จับจ้อง จางหลิงชวนเอ่ยออกมาอย่างช้าๆ

【ระบบสแกนเสร็จสมบูรณ์】

【ชื่อผู้ป่วย: หลันหงหยุน】

【เพศผู้ป่วย: หญิง】

【อายุผู้ป่วย: 85 ปี】

【สถานะผู้ป่วย: เวียนศีรษะ, ปวดศีรษะ, คลื่นไส้, อาเจียน, อ่อนเพลีย, มองภาพไม่ชัด มีภาวะปัสสาวะเป็นเลือดเล็กน้อย และมีรอยจ้ำเลือดตามร่างกาย สองวันก่อนมีอาการเลือดออกตามไรฟันโดยไม่ทราบสาเหตุ】

【การวินิจฉัย: ได้รับสารพิษ "โบรมาดิโอโลน" มาหลายวัน สถานะค่อนข้างวิกฤต】

【คำแนะนำจากระบบ: ผู้ป่วยรับประทานเนื้อหนูที่ตายจากการถูกยาเบื่อติดต่อกันสองครั้ง ส่งผลให้เกิดภาวะได้รับสารพิษเรื้อรัง ขอให้โฮสต์รีบติดต่อสายด่วนฉุกเฉินเพื่อส่งตัวเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลทันที】

นี่คือผลการสแกนแบบปกติ ถึงจะไม่ละเอียดเท่าสแกนแม่นยำสูง แต่ก็เพียงพอจะรู้ว่านี่คือเคส "ยาเบื่อหนู" อีกแล้ว

ในฐานะสัตวแพทย์ เขารู้จักยาเบื่อหนูดี โดยเฉพาะ โบรมาดิโอโลน ซึ่งเป็นสารกำจัดหนูประเภทต้านการแข็งตัวของเลือด โดยปกติออกฤทธิ์ช้า หลังจากคนกินเข้าไปต้องใช้เวลา 2-4 วันถึงจะเริ่มแสดงอาการ และมีการสะสมในร่างกาย

หากได้รับในปริมาณน้อย อาการระยะแรกจะเบามากจนแทบไม่สังเกตเห็น หรือบางรายอาจมีอาการคลื่นไส้ อาเจียน ปวดท้อง เวียนหัว อ่อนเพลีย แต่เมื่อเข้าสู่ระยะหลัง จะเริ่มมีอาการเลือดออกตามจุดต่างๆ เช่น เลือดออกตามไรฟันในเคสคุณยายนี้ หากปล่อยไว้จนอาการลุกลาม จะเกิดเลือดออกในทางเดินอาหาร หรือเลือดออกในสมอง ซึ่งถึงตอนนั้นก็เท่ากับก้าวขาเข้าหลุมไปครึ่งตัวแล้ว

โดยปกติ หากเผลอกินเข้าไปต้องรีบล้างท้องภายใน 4 ชั่วโมงถึงจะดีที่สุด แต่เคสคุณยายกินติดต่อกันสองครั้ง แถมเลือดออกตามไรฟันมาสองวันแล้ว ไม่รู้ว่าป่านนี้การล้างท้องจะยังช่วยได้แค่ไหน

จางหลิงชวนแอบพึมพำในใจ วันนี้เขาดวงสมพงษ์กับยาเบื่อหนูหรือยังไงกันนะ? เพิ่งล้างท้องวัวเสร็จ ก็มาเจอคุณยายที่กินหนูติดยาเบื่อเข้าไปอีก

“หา? เรียกรถพยาบาล???”

สาวน้อยแฟนคลับถึงกับมึนตึ๊บ เธอมองจางหลิงชวนด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ ราวกับอยากจะถามว่า "ล้อกันเล่นใช่ไหม" เพราะเธอรับไม่ได้จริงๆ ว่าทำไมจู่ๆ เรื่องมันถึงบานปลายไปขนาดนั้น

「?」

「??」

「เอาจริงดิ??」

「ทำไมต้องรถพยาบาลอีกแล้วล่ะ??」

「เชี้ยแล้วพี่น้อง รอบนี้ไม่ใช่มุกนะ! หมอจางสั่งเรียกรถพยาบาลของจริง! สมกับเป็นซีรีส์ "สัตวแพทย์จางผู้คาดเดาตอนต่อไปไม่ได้" จริงๆ!」

「แปลกแฮะ คุณยายแค่ฟันไม่ดีเลยกินไม่ได้จนเวียนหัวปวดท้องไม่ใช่เหรอ ทำไมต้องรถพยาบาลล่ะ หมอจางอำเล่นหรือเปล่าเนี่ย! เอาหลักฐานมาจากไหน?!」

「เพื่อนเอ๊ย! คำว่าอำเล่นอย่าพูดออกมาเชียว ประสบการณ์จากการดูไลฟ์ที่ผ่านมาบอกว่า ถ้าพูดไปแล้วหน้าจะแหกเอาได้ ส่วนหลักฐานน่ะ เดี๋ยวหมอจางคงเฉลยเร็วๆ นี้แหละ」

ไม่ใช่แค่คนในพื้นที่ที่งง แต่ห้องไลฟ์แทบระเบิด ทุกคนต่างรอฟังเหตุผลของเขา

“พ่อหนุ่มหมอนี่พูดจาเลอะเทอะหรือเปล่า! ย่าแค่เวียนหัวหน่อยๆ กินข้าวไม่ค่อยลงแค่นี้ถึงกับต้องเรียกรถพยาบาลเลยเรอะ เงินทองน่ะมันไม่ได้ร่วงมาจากฟ้าหรอกนะ ย่าเกิดมาจนป่านนี้ไม่เคยนั่งไอ้รถนั่นเลย ไปเถอะนีนี่ กลับบ้านเรากัน!”

ดวงตาที่คุณยายเพิ่งจะเริ่มเลื่อมใสกลับมาขุ่นมัวทันที ท่านมองว่าแค่เวียนหัวนิดหน่อยจะให้เรียกรถพยาบาล มันคือการทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ชัดๆ!

“คุณยายครับ มันไม่ใช่แค่เรื่องเวียนหัวนะครับ... บนตัวคุณยายตอนนี้มี 'รอยจ้ำเลือด'ขึ้นตามตัวใช่ไหมครับ!”

จางหลิงชวนเปรยขึ้นพร้อมประกายตาที่เปลี่ยนไป ท่าทางของเขาเหมือนฉากในการ์ตูนยอดนักสืบตอนที่ชี้ตัวคนร้ายว่า "คนร้ายก็คือคุณนั่นแหละ!"

“จะ... เจ้าหนู รู้ได้ยังไง!!”

สิ้นประโยคนั้น คุณยายที่กำลังจะเดินจากไปถึงกับชะงักกึกราวกับถูกสาป ผีหลอกชัดๆ! เจ้าเด็กคนนี้ไปรู้มาได้ยังไง!! เมื่อเช้านี้เองที่ท่านเพิ่งพบว่าที่ต้นขามีรอยจ้ำสีม่วงขนาดใหญ่โผล่ขึ้นมา! ตอนนั้นท่านตกใจแทบสิ้นสติ นึกว่าอายุขัยจะหมดแล้ว บรรพบุรุษคงกำลังจะมารับตัวไปอยู่ด้วย

“ผมไม่เพียงแค่รู้เรื่องนี้ แต่ผมยังรู้ด้วยว่าคุณยายเริ่มมีอาการ 'ปัสสาวะเป็นเลือด'จางๆ แล้วด้วย ใช่ไหมครับ”

จางหลิงชวนทิ้งระเบิดลูกที่สองใส่ทันที

“คุณย่า! มีจริงๆ เหรอคะ!!”

สาวน้อยแฟนคลับตาโตเท่าไข่ห่าน หันไปมองคุณย่าเพื่อขอคำยืนยัน ไม่ใช่แค่เธอ แต่เฉินเชี่ยน หวังลี่เว่ย ซ่งหว่านฉิง และทุกคนในที่นั้นต่างก็ยืนลุ้นจนลืมหายใจ

“อืม... อย่าดูที่ความหนุ่มนะ หมอจีนคนนี้มีวิชาของจริงว่ะ!”

คุณยายพยักหน้ายอมรับ แววตาฝ้าฟางกลับมาเป็นประกายอีกครั้ง ท่านมองจางหลิงชวนด้วยความรู้สึกทึ่งอย่างที่สุด

「มีจริงๆ ด้วยเหรอ?」

「สุดยอด!!!」

「คุณยายเชื่อสนิทใจเลยงานนี้!」

「แล้วสรุปมันคืออะไรกันแน่ มีรอยจ้ำเลือดด้วย ปัสสาวะเป็นเลือดด้วย」

「อาการแบบนี้ฟังดูคุ้นๆ หูอยู่นะ」

เมื่อเห็นคุณยายหยุดเดินแล้วหันมาชมจางหลิงชวนไม่ขาดปาก ผู้ชมในไลฟ์ต่างก็ตื่นเต้นกันยกใหญ่ เหล่านักศึกษาแพทย์หลายคนเริ่มพิมคอมเมนต์ว่าอาการนี้คุ้นตามาก ขณะที่แพทย์มือโปรหรือแม้แต่สัตวแพทย์อาวุโสอย่างเสิ่นฉางหมิงก็เริ่มได้คำตอบในใจแล้ว

“ฟังดูเหมือนอาการได้รับยาเบื่อหนูเลย แต่เจ้าเด็กนี่มันมองออกได้ยังไงกันแน่ หรือว่ามันแมะชีพจรเป็นจริงๆ? เหลือเชื่อเกินไปแล้ว!!” เสิ่นฉางหมิงพึมพำกับตัวเองอย่างเริ่มสงสัยในหลักการที่เคยเรียนมา

“อาจารย์จางคะ แล้วคุณย่าของหนูเป็นอะไรกันแน่คะ?” สาวน้อยแฟนคลับเริ่มใจเสีย ยิ่งฟังยิ่งน่ากลัว ทั้งรอยจ้ำเลือดทั้งฉี่เป็นเลือด! ขืนปล่อยไว้คุณย่าได้ลงไปเฝ้าบรรพบุรุษแน่ๆ!!

“มีโอกาสสูงมากที่จะ 'ได้รับสารพิษ' ครับ” จางหลิงชวนตอบสั้นๆ

「เชี้ย? อย่าบอกนะว่ายาเบื่อหนู!!」

「อาการเป๊ะเลย ใช่แน่ๆ!!」

「น่าจะเป็นยาเบื่อหนูประเภทโบรมาดิโอโลน ฟังจากอาการนี่ใช่เลย」

「ขอถามหน่อยเถอะ แพทย์แผนจีนดูออกถึงขั้นโดนสารพิษเลยเหรอ? ทำไมมันดูเหนือชั้นจัง แค่จับชีพจรก็รู้แล้วเนี่ยนะ」

คำว่า "ได้รับสารพิษ" ทำเอาผู้ชมที่มีความรู้เฉพาะทางต่างสะดุ้ง และเริ่มคาดเดาไปในทางเดียวกัน

“หา! โดนพิษ! พิษอะไรคะ?!” นีนี่แทบสติแตก รีบซักไซ้ต่อทันที

“คุณยายครับ ช่วงสองสามวันที่ผ่านมาเนี่ย คุณยายได้ทาน 'เนื้อหนู' มาบ้างหรือเปล่าครับ?”

จางหลิงชวนหันไปถามคุณยายที่เริ่มนั่งไม่ติดที่

“ว้าย! คุณย่า! อย่าบอกนะว่าคุณย่าเอาหนูที่โดนยาเบื่อมาทานน่ะ! หนูก็บอกแล้วไงว่าหนูที่ตายเพราะยาต้องทิ้งไป ห้ามกินเด็ดขาด!!”

จู่ๆ นีนี่ก็นึกขึ้นมาได้ จำได้ว่าตอนที่เธอไม่อยู่บ้าน คุณย่าเห็นว่าที่บ้านหนูเยอะ เลยไปเอายาเบื่อมาจากไหนไม่รู้มาวางล่อพวกมัน ตอนนั้นเธอกำชับนักกำชับหนาว่าหนูที่ตายห้ามกินเด็ดขาด! อย่าบอกนะว่าแกแอบเอามาปรุงอาหารน่ะ!

“ก็เอามาผัดน้ำมันนิดหน่อย เนื้อหนูมันหอมจะตาย ตอนเด็กๆ อยากกินยังไม่ได้กินเลย ย่าเห็นว่าทิ้งไปมันน่าเสียดาย อีกอย่างตอนนั้นหนูมันยังไม่ตายสนิทเลยนะ ย่าจะไปรู้ได้ไงว่ามันมีพิษ...”

คุณยายวัย 85 ปีเริ่มหน้าเสีย ท่านนึกไม่ถึงจริงๆ ว่าโรคประหลาดที่ตัวเองเป็น จะมาจากเนื้อหนูจานนั้น

“หนูมันโดนยาเบื่อมันถึงจะตายสิคะ ถึงมันจะยังไม่ตายสนิทแต่มันก็มีพิษสะสมอยู่ในเนื้อแล้ว! ที่บ้านเราก็ไม่ได้ขาดแคลนเนื้อหนังขนาดนั้น ทำไมคุณย่าถึงไม่ฟังกันบ้างเลย!!”

นีนี่เริ่มคุมอารมณ์ไม่อยู่ เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมคนแก่ถึงได้ดื้อรั้นและประหยัดจนไม่ดูสถานการณ์แบบนี้

「คุณยายคนนี้...」

「เห็นเคสนี้แล้วนึกถึงเรื่องตลกเรื่องหนึ่งเลย ยายคนหนึ่งเสียดายค่าแก๊ส เลยให้ตาขึ้นเขาไปตัดฟืนจนขาหัก เสียค่ารักษาไปสามหมื่น พอญาติซื้อผลไม้มาเยี่ยม กินไม่หมดกลัวเน่าเลยบังคับให้ตาช่วยกินของเน่าก่อน จนเป็นลำไส้อักเสบฉับพลัน เข้าโรงพยาบาลอีกรอบเสียไปอีกหมื่นนึง」

「ฮ่าๆๆ เมนต์บนยังเล่าไม่จบนะ ภาคต่อคือพอยายเห็นเสียเงินไปเยอะเลยเสียดายมาก พอกลับบ้านมาประหยัดไฟไม่ยอมเปิดไฟจนสะดุดล้ม มือหักเสียไปอีกหมื่น ลูกหลานเห็นท่าไม่ดีเลยกลับมาเฝ้า วันหนึ่งข้าวในตู้เย็นขึ้นรา ลูกหลานเอาไปทิ้งถังขยะ ยายเสียดายแอบไปเก็บขึ้นมาล้างสิบรอบแล้วต้มเป็นข้าวต้มให้คนทั้งบ้านกิน สรุปวันรุ่งขึ้นนอนโรงพยาบาลยกบ้าน... เคสในคลิปนี่มันคือเรื่องจริงยิ่งกว่านิยายชัดๆ」

「พรูด— นี่คือการ 'ประหยัดที่เปล่าประโยชน์' ของแท้เลยใช่ไหมเนี่ย」

「บรรพบุรุษ: พักเถอะยาย ทางข้างล่างนี่ข้าติดสินบนเจ้าที่ไว้ให้จนทั่วแล้ว ไม่ต้องรีบลงมา!!」

「ความจริงจะไปโทษคนรุ่นก่อนอย่างเดียวก็ไม่ได้นะ ยุคของเขาคนอดตายกันตั้งเท่าไหร่ มีอะไรให้กินก็นับว่าบุญแล้ว อย่างคุณยายในคลิปเนี่ย สมัยก่อนเนื้อหนูคือของอร่อยระดับเหลาเลยนะนั่น」

「ถึงจะพอเข้าใจเหตุผล แต่ยุคนี้มันไม่ใช่เมื่อก่อนแล้วนะ ขนาดหลานสาวเตือนแล้วเตือนอีกว่าหนูโดนยาเบื่อแกยังจะเสียดายอีก」

「ได้รับพิษยาเบื่อหนู แถมอาการมาถึงขั้นนี้แล้ว ผมว่าเรียกรถพยาบาลน่ะถูกต้องที่สุดแล้วครับ」

เมื่อเข้าใจที่มาที่ไป ทุกคนในไลฟ์ต่างพากันแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับความประหยัดแบบผิดที่ผิดทางของคุณยาย

“คุณน้องครับ ตอนนี้พูดไปก็ไม่มีประโยชน์แล้วล่ะ จะเรียกรถพยาบาลมารับคุณยายไปตอนนี้เลย หรือจะให้คนในบ้านรีบขับรถไปส่งที่โรงพยาบาลเองก็ได้ แต่ต้องถึงมือหมอให้เร็วที่สุด บอกเขาว่าสงสัยอาการได้รับสารพิษจากยาเบื่อหนู ให้เขาเช็กค่าการแข็งตัวของเลือด (Coagulation profile) ที่เหลือหมอจะจัดการเองครับ”

จางหลิงชวนให้คำแนะนำอย่างเป็นงานเป็นการ

“ได้ค่ะ ขอบคุณอาจารย์จางมากนะคะ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ! พอดีลุงหนูอยู่ที่บ้าน เดี๋ยวหนูให้ลุงรีบขับรถไปส่งเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!” นีนี่กล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ไม่นานนัก คุณยายก็ถูกคนในบ้านพยุงตัวขึ้นรถออกไปอย่างรวดเร็ว แน่นอนว่าก่อนไป ท่านยังอุตส่าห์หันมาชูนิ้วโป้งให้จางหลิงชวน

"หมอจีนคนนี้... เทพจริง!" ท่านเชื่อสนิทใจแล้ว

【ติ๊ง! ยินดีด้วยโฮสต์ทำการตรวจรักษาในชีวิตประจำวันสำเร็จ 1 ราย!】

【ชื่อภารกิจ: การตรวจรักษาในชีวิตประจำวัน】

【ข้อกำหนดภารกิจ: ทำการตรวจรักษาผู้ป่วยให้สำเร็จสองราย พร้อมให้คำแนะนำที่เหมาะสม】

【ระยะเวลาภารกิจ: 1 วัน】

【รางวัลภารกิจ: ค่าชื่อเสียงวิชาชีพ +100, ไอเทมเร่งความเร็วระดับสุดยอด *1】

【ความคืบหน้าภารกิจ: 1/2】

【บทลงโทษภารกิจ: หากล้มเหลวจะไม่มีรางวัลให้】

หลังจากสองย่าหลานจากไป หน้าต่างแจ้งเตือนของระบบก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าจางหลิงชวน

“นึกไม่ถึงจริงๆ นะครับ วันนี้เราจะดวงสมพงษ์กับยาเบื่อหนูขนาดนี้ เพิ่งช่วยวัวล้างท้องไปหยกๆ ก็มาเจอคุณยายที่สงสัยว่ากินหนูติดพิษเข้าไปอีก ในฐานะสัตวแพทย์ ผมอยากจะฝากเตือนทุกคนไว้ตรงนี้เลยนะครับว่า สัตว์ที่ตายจากพิษหรือโรคระบาด ไม่ว่าจะเป็นหนู ไก่ เป็ด หมา หมู หรือวัว ไม่ควรนำมาประกอบอาหารเด็ดขาด ทางที่ดีที่สุดคือการกำจัดทิ้งอย่างถูกสุขลักษณะ (Unbiased disposal) ครับ”

ภารกิจสำเร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว จางหลิงชวนอารมณ์ดีขึ้นมาก แต่ยังเหลืออีกครึ่งหนึ่ง เขาต้องหาคนไข้อีกรายให้ได้

ตามเงื่อนไขของระบบ มีเพียงผู้ที่ถูกนิยามว่าเป็น "ผู้ป่วย" เท่านั้นถึงจะได้รับค่าชื่อเสียง เขาอยากสะสมไอเทมเร่งความเร็วให้ครบห้าชิ้นใจจะขาด ติดอยู่อย่างเดียวคือ ท่ามกลางคนนับหมื่น เขาจะไปหาคนที่ระบบยอมรับว่าเป็นผู้ป่วยได้จากไหนกันล่ะเนี่ย

ไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะพอใช้จุดบกพร่อง (Bug) ได้ไหมนะ เช่นการตรวจโรคให้สัตว์ที่เจ็บป่วย? ถ้าทำได้งานนี้ก็หมูเลย แต่ถ้าไม่ได้ เขาก็คงต้องเปลี่ยนแผน ไปดักรอคนหน้าโรงพยาบาล หรือไปเดินตามหมู่บ้านหาคนที่นอนซมอยู่กับเตียง

ก็นะ การสแกนเนี่ย ปกติใช้ได้แค่สองครั้งต่อวัน ส่วนแบบแม่นยำต้องรอรางวัลเท่านั้น ถ้าไปสแกนคนปกติเข้า นอกจากจะเสียสิทธิ์ฟรีๆ แล้ว ยังไม่ได้แตะค่าชื่อเสียงหรือทำภารกิจสำเร็จด้วย

แต่ก็นะ วันนี้ยังพอมีเวลา ไลฟ์จบแล้วค่อยลองไปหา "เหยื่อ" เอ๊ย หาผู้ป่วยดูแล้วกัน จางหลิงชวนวางแผนในใจ

【คำเตือน! ภารกิจการตรวจรักษาจำเป็นต้องมีผู้ป่วยมา 'ขอคำปรึกษา' ด้วยตัวเองเท่านั้น โฮสต์สามารถแสดงตัวว่าเป็นแพทย์เพื่อให้ผู้ป่วยเข้ามาหา หรือรอรับผู้ป่วยที่ประจำการอยู่ในแผนกตรวจโรค】

ทันทีที่เขามีความคิดแผลงๆ ระบบก็เด้งคำเตือนเบรกเขาหัวทิ่มทันที

“...”

จางหลิงชวนหน้ามืดไปครึ่งแถบ ความยากของภารกิจพุ่งกระฉูดขึ้นมาทันที เขาเป็นสัตวแพทย์นะเว้ย! แสดงตัวว่าเป็นหมอไปจะมีประโยชน์อะไร! แถมแผนกตรวจโรคของสัตวแพทย์ที่ไหนเขาจะมารอคนไข้ที่เป็นคนมาขอตรวจกันล่ะ

จบกัน! ภารกิจเอาไอเทมเร่งความเร็วกับค่าชื่อเสียงวันนี้ดูท่าจะล่มซะแล้ว ความรู้สึกที่ทำสำเร็จไปครึ่งหนึ่งแล้วติดแหง็กอยู่อีกครึ่งเนี่ย มันช่างน่าหงุดหงิดจริงๆ

ขณะที่ในห้องไลฟ์ตอนนี้

「666~ (สุดยอด)」

「คำว่า 'สงสัยว่า' นี่มันถ่อมตัวเกินไปแล้วหมอ!」

「หมอจางช่วยอธิบายหน่อยเถอะ!!」

「ใช่ๆๆ หมอรู้ได้ไงว่าคุณยายได้รับพิษน่ะ」

「อาจารย์สายสืบครับ ทำหน้าที่หน่อยสิ ถามเรื่องการบาดเจ็บอวัยวะภายในคราวก่อนกับเรื่องยาเบื่อหนูวันนี้ด้วยนะ」

「นั่นสิ อาจารย์สายสืบ เราต้องการคุณ!!」

「อาจารย์สายสืบผู้ทรงเกียรติ ได้โปรดรับฟังเสียงเพรียกจากพวกเราด้วย ช่วยเปิดเผยความจริงให้โลกรู้ทีเถอะ! หมอจางคนนี้มันผิดปกติเกินไปแล้ว!!」

ผู้ชมจำนวนมหาศาลต่างอยากรู้เคล็ดลับว่าเขามองออกได้ยังไง แม้แต่เคสบาดเจ็บภายในคราวก่อนก็ยังมีคนถามถึงไม่หยุด เพราะทุกคนที่ซุ่มดูมานานต่างก็ต้องการคำเฉลยเพื่อคลายสงสัย ไม่ใช่แค่ชาวเน็ตนะ แม้แต่หมอรุ่นเก๋าหลายคนที่แอบดูอยู่ รวมถึงเสิ่นฉางหมิงอาจารย์ของเขาและเพื่อนๆ ในวงการต่างก็สงสัยไม่แพ้กัน

[จำนวนผู้ชมรายการชีวิตประจำวันของสัตวแพทย์จาง: 19,103 คน]

[อันดับความนิยมการแข่งขันถ่ายทอดสดสัตวแพทย์: 18]

ตอนนี้ยอดผู้ชมสูงสุดพุ่งขึ้นไปติดอันดับ 18 ของอันดับรายวันแล้ว ถือเป็นการก้าวกระโดดที่ยิ่งใหญ่เมื่อเทียบกับครั้งก่อน

“อาจารย์จางคะ การไลฟ์วันนี้น่าจะจบลงตรงนี้แล้วใช่ไหมคะ?”

ในตอนนั้นเอง เสียงของเฉินเชี่ยนก็ดังขึ้น เธอรู้สึกว่าถึงเวลาที่เธอต้องออกโรงแล้ว เพื่อช่วยดึงยอดคนดูให้พุ่งทะลุสองหมื่นคนก่อนจบไลฟ์ เธอจึงใช้แผน "ถอยเพื่อรุก" เปิดประเด็นขึ้นมา

“ใช่ครับ วันนี้ก็มีเรื่องราวแทรกเข้ามาเล็กน้อยเหมือนเดิม ถึงเวลาต้องจบไลฟ์แล้วล่ะครับ ขอบคุณทุกคนมากนะครับที่คอยสนับสนุน ผมเดาว่าตอนนี้เพื่อนนับหมื่นคงกำลังดูอยู่แน่ๆ”

จางหลิงชวนพยักหน้า ถึงเขาจะไม่ได้ก้มดูหน้าจอ แต่เขาก็เดาได้ว่าคนดูน่าจะเยอะพอสมควร ก็นะ รสนิยมผู้ชมรุ่นนี้ประหลาดจริงๆ ชอบมาดูสัตวแพทย์ทำเรื่องที่ไม่ค่อยเกี่ยวกับสัตว์ในห้องไลฟ์

“ไม่ใช่แค่คนเยอะนะคะ แต่คำถามก็เยอะตามไปด้วย ในเมื่อจะจบแล้ว อาจารย์จางพอจะช่วยตอบคำถามคาใจเล็กๆ สองข้อของชาวเน็ตหน่อยได้ไหมคะ?” เฉินเชี่ยนถามพร้อมรอยยิ้ม

“สองข้อเหรอครับ? ไม่ใช่แค่เรื่องที่ว่ารู้เรื่องยาเบื่อหนูได้ยังไงข้อเดียวเหรอ?” จางหลิงชวนขมวดคิ้วเล็กน้อย

พริบตานั้น คอมเมนต์ในไลฟ์ต่างเด้งขึ้นมารัวๆ ว่า "หมอจางดักคอเก่งจัง"

“นอกจากเรื่องยาเบื่อวันนี้แล้ว ทุกคนยังสนใจมากค่ะว่า เคสที่บาดเจ็บอวัยวะภายในชนิดปิดก่อนหน้านี้ อาจารย์จางมองออกได้ยังไงคะ?” เฉินเชี่ยนยิ้มหวานถามต่อ

「อาจารย์สายสืบไร้เทียมทานจริงๆ!」

「ฮ่าๆๆ รู้สึกว่าไลฟ์ของหมอจางถ้าขาดอาจารย์สายสืบไปเนี่ยขาดสีสันแน่นอน」

「เร็วเข้าหมอจาง รีบตอบมาซะดีๆ」

ถ้าผู้ชมพวกนี้อยู่ที่หน้างาน พวกเขาคงชูป้ายไฟเชียร์อาจารย์สายสืบกันไปแล้ว เพราะเธอคือ "ปากกระบอกเสียง" ของพวกเขานั่นเอง

“ก็ได้ครับ ในเมื่อทุกคนอยากรู้ ผมก็จะอธิบายให้ฟัง ที่ตอนนั้นผมเดาว่ามีการบาดเจ็บภายในเพราะผมเห็นอาหกสะใภ้เอามือกุมท้องกับหน้าอกอยู่ตลอด แถมยังเห็นกิ่งสนที่หักอยู่ไกลๆ ใกล้กันนั้นมีไข่นกตกอยู่ และบนพื้นก็มีก้อนหินที่ค่อนข้างคมวางอยู่ด้วย ตอนแรกผมก็ไม่ได้ติดใจอะไรมาก แต่พอได้เห็นหน้าอาหกสะใภ้ชัดๆ พบว่าสีหน้าท่านดูซีดเซียวผิดปกติ ผมเลยฉุกคิดว่า เป็นไปได้ไหมที่คุณอาจะตกต้นไม้ตอนเก็บไข่นกแล้วร่างกระแทกกับก้อนหิน พอถามไปถามมาก็เป็นอย่างที่คิดจริงๆ เมื่อบวกกับอาการแสดงที่ท่านเป็น ผมเลยเดาว่ามีความเป็นไปได้สูงที่จะซี่โครงหักหรืออวัยวะภายในฉีกขาด ผลลัพธ์ก็ตามที่ทุกคนเห็นนั่นแหละครับ”

จางหลิงชวนยักไหล่ทำท่าทางสบายๆ

「เชี้ย?」

「พลังการสังเกตจะน่ากลัวเกินไปแล้ว!」

「หมอจางครับ เลิกเป็นสัตวแพทย์เถอะ ไปเป็น 'นิติเวช' แทนดีกว่า!!」

「นี่มันยอดนักสืบชัดๆ!!」

「แล้วเรื่องยาเบื่อหนูล่ะ!!」

คำเฉลยนั้นทำเอาห้องไลฟ์เดือดพล่านอีกรอบ พร้อมกับรุมถามเรื่องยาเบื่อหนูต่อทันที

“ส่วนเรื่องยาเบื่อหนูนั่น เพื่อนๆ ที่มีความรู้แพทย์แผนจีนน่าจะพอทราบครับว่า โดยปกติแล้วชีพจรของคนที่ได้รับพิษจะมีลักษณะเด่นคือ เต้นเร็วแต่ตึงกระด้าง (Pulse string-taut/Rapid) หรือบางทีก็ลื่นไหลแต่ไร้กำลังดังนั้นพอผมลองจับชีพจรบวกกับการซักถามอาการ และรู้ว่าในหมู่บ้านนี้มีหนูเยอะ ผมเลยลองเดาอย่างอาจหาญว่าคุณยายอาจจะเผลอกินยาเบื่อหนูเข้าไป เพราะโอกาสที่จะโดนวางยาพิษจงใจนั้นมีน้อยมาก ผมเลยพยายามเจาะถามข้อมูลตามแนวทางนั้น จนในที่สุดก็ได้คำตอบที่ใกล้เคียงครับ เอาละครับ อธิบายจบแล้ว การไลฟ์ของเราในวันนี้ขอจบลงเพียงเท่านี้ บ๊ายบายครับ~”

จางหลิงชวนพูดจบก็โบกมือลาหน้ากล้อง!!

“หมอจาง! หมอจางคะ! ลูกชายป้าไอไม่หยุดเลย หมอช่วยดูให้หน่อยได้ไหมคะ!!”

ทว่าคำบอกลายังไม่ทันขาดคำ ก็มีคุณป้าวัยสี่สิบห้าสิบปีคนหนึ่งวิ่งหน้าตั้งมาจากทางเดินในหมู่บ้าน ท่าทางเธอดูตื่นเต้นและร้อนใจอย่างมาก

“แกเดินเร็วๆ หน่อยสิ!!”

เธอหันไปตะคอกใส่ชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่าๆ ที่เดินตามหลังมาด้วยท่าทางอิดโรย...

...

(จบตอน)