บทที่ 96 ซีรีส์ที่คาดเดาไม่ได้ โรคที่ซ่อนอยู่ ขาข้างหนึ่งเหยียบเข้าประตูยมโลกไปแล้ว!

นี่เป็นภาพหลอนจนตาฝาดไปเองหรือเปล่านะ

จางหลิงชวนขยี้ตาตัวเองแรงๆ

พอลืมตาขึ้นมองอีกครั้ง เด็กน้อยที่วิ่งหนีสุดชีวิตคนนั้นได้พุ่งเข้าไปในห้องของเถ้าแก่เฝยเรียบร้อยแล้ว โดยมีผู้ใหญ่ที่ถือแส้วิ่งตามเข้าไปติดๆ

“อาจี! ทำไมตีลูกแรงขนาดนั้นล่ะ!!”

พริบตาเดียว เสียงทุ้มหนักแน่นดังออกมาจากในห้อง ดูแล้วน่าจะเป็นเสียงของเถ้าแก่เฝย

“อาเฝย ลุงไม่รู้หรอกว่าไอ้เด็กคนนี้มันทำอะไรลงไป ผมล่ะโกรธจนอกจะแตกตายอยู่แล้ว!!”

ตามมาด้วยเสียงของผู้ใหญ่คนนั้น ฟังดูอายุประมาณสามสิบกว่าปี น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโมโหโทโสอย่างยิ่ง

“จะทำอะไรผิดก็ไม่ควรวิ่งไล่กวดเด็กนานเป็นสิบนาทีแบบนี้หรอก! มานี่มาเสี่ยวโจว วันนี้ปู่เฝยจะช่วยพูดให้เอง!!”

เถ้าแก่เฝยค่อยๆ พยุงร่างเดินนำเด็กน้อยออกมาจากห้อง

「ตอนแรกได้ยินเสียงร้องช่วยด้วย ฉันนี่ลุ้นจนตัวโก่ง นึกว่าจะมีภาคต่อแนวระทึกขวัญที่ไหนได้ กลายเป็นฉากเด็ดตีเด็กแสบซะงั้น!!」

「ฮ่าๆๆ วิ่งหนีตั้งสิบกว่านาทีเลยนะนั่น วัยเด็กสมบูรณ์แบบแล้วน้องเอ๊ย ไม่ว่าโตไปอายุเท่าไหร่ สาเหตุที่โดนตีอาจจะลืมไปบ้าง แต่ความรู้สึกหวาดกลัวสุดขีดในใจตอนโดนไล่กวดเนี่ย รับรองว่าฝังรากลึกไปถึงกระดูกแน่นอน ผมนี่แหละเคยโดนมากับตัว จำได้แม่นเลย」

「ก็นะ คนรุ่นพวกเราถึงได้ร่างกายแข็งแรง ป่วยเป็นหวัดก็น้อย เพราะได้ประหยัดค่าคอร์สฝึกสมรรถภาพร่างกายเด็กไปหลายร้อยหยวนเลยทีเดียว」

「ตอนเด็กๆ ผมก็เป็นแบบนี้แหละ วิ่งหนีแม่จนได้เป็นนักกรีฑาโรงเรียนตั้งแต่ประถมยันมัธยมต้นเลย ฮ่าๆๆ」

「เดี๋ยวนี้คงหาดูได้แค่ตามชนบทแล้วมั้ง สมัยก่อนพี่น้องเยอะก็ซนเป็นธรรมดา การโดนตีถือเป็นเรื่องปกติ ตอนนี้ผมจะสี่สิบแล้ว แหม คิดแล้วเวลามันผ่านไปไวริงๆ」

「ไม่ๆๆ ในเมืองก็มีนะจ๊ะ หมู่บ้านฉันเมื่อช่วงก่อนมีการตัดแต่งกิ่งไผ่ พอแจ้งข่าวในกลุ่มวีแชทเท่านั้นแหละ พ่อแม่พากันแห่มาเก็บกิ่งไผ่ไปทำไมเรียวกันเพียบ! ช่างเป็นชุมชนที่มีความรัก ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ และเสียงโหยหวนที่ไม่ขาดสายจริงๆ /ปิดหน้า」

ความจริงการไลฟ์สดก็ใกล้จะถึงช่วงสุดท้ายแล้ว

วัวมหาภัยที่ใช้ร่างกายตัวเองเป็นภาชนะปรุงยาพิษก็ได้รับการรีดน้ำหนองออกจนหมดเกลี้ยง ส่วนวัวเทวกุมารที่ขาพิการก็พบว่าไม่ได้กระดูกหัก แต่ถูกเศษกระจกทิ่มแทงเข้าไปในกีบเท้า

สัตวแพทย์จางจัดการตัดแต่งกีบเท้าและทำความสะอาดบาดแผลทีละนิดจนเสร็จสิ้น และพันแผลให้อย่างเรียบร้อย วัวสามเหลี่ยมขาพิการจึงกลายเป็นวัวสามเหลี่ยมพันผ้าก๊อซไปแทน

ในขณะที่ทุกคนคิดว่าจางหลิงชวนกำลังจะพูดปิดท้ายการไลฟ์ในวันนี้ ใครจะไปคิดว่าในห้องไลฟ์จะปรากฏฉากที่น่าสนใจแบบนี้ขึ้นมาเสียก่อน

ผู้ชมจึงพากันคอมเมนต์กันอย่างออกรส เพราะหลายคนต่างก็เคยผ่านประสบการณ์ทำนองนี้มาในวัยเด็ก ความเร็วในการวิ่งหนีนั้น บางครั้งผู้ใหญ่ยังตามแทบไม่ทัน

ก็นะ วัวงานในยุคปัจจุบัน บางทีก็สู้เด็กที่เพิ่งออกจากโรงงานผลิตได้ไม่นานหรอก

“อาเฝย ลุงอย่าให้ท้ายมันเลย เด็กคนนี้ต้องโดนตีสั่งสอนให้หนัก!!”

เถ้าแก่เฝยพาเด็กน้อยออกมาจากห้อง โดยที่เด็กคนนั้นแอบอยู่ข้างหลังเขาแน่น ท่าทางดูเหมือนจะมาเล่นที่นี่บ่อยจนคุ้นเคยกันดี

ก็นะ สำหรับเด็กๆ การได้มาเล่นกับวัวเป็นเรื่องที่น่าสนุกไม่น้อย

แน่นอนว่าเวลาเล่นต้องมีคนคอยเฝ้าตลอด ปกติจะมีพนักงานประจำคอยดูแลอยู่คนหนึ่ง

เพราะในข่าวก็เคยรายงานเรื่องทำนองนี้อยู่บ่อยๆ เด็กไปเล่นในคอกวัวแล้วจู่ๆ วัวเกิดคลั่งขึ้นมา ขวิดเด็กจนเสียชีวิต เรื่องแบบนี้ไม่ว่าลูกหลานใครก็ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น

การระมัดระวังไว้ก่อนย่อมดีที่สุด และหลังจากที่พวกเขาก้าวออกมา

สายตาของจางหลิงชวนก็จับจ้องไปที่คนทั้งสามอีกครั้ง เขาต้องการยืนยันว่าสิ่งที่เห็นไม่ใช่ภาพลวงตาหรือตาฝาดไปเอง แม้โอกาสที่จะเกิดเรื่องแบบนั้นจะน้อยนิดก็ตาม

“หือ??”

ทว่าเขาไม่รู้เลยว่า ในจังหวะที่สายตาเขาจับจ้องไปยังเถ้าแก่เฝยและสองพ่อลูกที่เพิ่งมาใหม่นั้น

ซ่งหว่านฉิงที่กำลังถือกล้องถ่ายทำอยู่เริ่มมีสีหน้าสงสัย

เพราะเธอสังเกตเห็นว่า อาจารย์จางแอบขมวดคิ้วเล็กน้อย

แปลกจัง หรือว่าสองพ่อลูกคู่นี้จะมีปัญหาอะไร? คงไม่ใช่ว่าป่วยหนักอีกหรอกนะ?!

“ผมไม่ได้จะให้ท้ายหรอกนะ แต่อาจี... คุณตีลูกแบบไม่ดูหนักเบาเลยจนแขนเด็กมีรอยแส้ขึ้นเป็นทางขนาดนี้ เรื่องอะไรที่ทำให้โกรธขนาดนั้น เรื่องมันผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะ จะวิ่งไล่กวดมาถึงนี่เพื่อจะตีต่อให้ได้ มันจำเป็นขนาดนั้นเลยเหรอ!”

เด็กชายปีนี้อายุเจ็ดขวบ เพิ่งขึ้นชั้นประถมศึกษาปีที่สอง

ที่มือเล็กๆ สีคล้ำแดดตอนนี้มีรอยแส้พาดผ่านเป็นทางยาว แม้ผิวหนังจะไม่ถึงกับฉีกขาดแต่นับว่ารุนแรงทีเดียว

「ตีแรงจริงๆ นะเนี่ย」

「นั่นสิ โดนแส้หวดเข้าที่มือนี่มันเจ็บขนาดไหนกัน」

「ความจริงฉันไม่ค่อยเห็นด้วยกับวิธีการศึกษาที่เอะอะก็ใช้แส้ตีแบบนี้เลยนะ ค่อยๆ พูดกันดีๆ น่าจะดีกว่า」

ในเฟรมกล้อง แม้ชาวเน็ตบางคนจะมองไม่เห็นรายละเอียดชัดเจน แต่พอได้ยินว่าเด็กมีรอยแส้ขึ้นที่มือ ต่างก็พากันรู้สึกเห็นใจ

“อาเฝย! เจ้าเด็กเปรตคนนี้ไม่ตีไม่ได้หรอก ลุงรู้ไหมว่ามันทำอะไรลงไป? มันเอาปืนฉีดน้ำไปฉีดใส่ท้องผู้หญิงท้องคนหนึ่ง! แม่งเอ๊ย! ออกมานี่นะ! วันนี้ถ้าพ่อตีแกไม่ตาย อย่ามาเรียกพ่อว่าแซ่หลิน!!”

ชายคนนั้นสะบัดแส้ลงพื้นอย่างแรงจนฝุ่นคลุ้ง พร้อมกับเสียงดังเพียะๆ

「???」

「เอาปืนฉีดน้ำไปฉีดท้องผู้หญิงท้องเนี่ยนะ!」

「เด็กแสบของแท้! เด็กแบบนี้ถ้าไม่ตีสั่งสอนก็ไม่ไหวหรอกนะ!」

「จริงครับ ทำเรื่องแย่ๆ ตั้งแต่ยังเล็กขนาดนี้ โตไปจะขนาดไหนกัน」

「โอ้โห ผมเคยเห็นหนักกว่านี้อีก บางทีเห็นความจริงแล้วจะเห็นใจไม่ลง สมัยก่อนมีเด็กแสบแถวบ้านเอาไฟแช็กไปจุดใกล้โรงงานเฟอร์นิเจอร์ เกือบจะทำไฟไหม้ใหญ่ แถมยังเผาเสื้อผ้าที่เขาตากไว้ชั้นหนึ่งจนวอดหมดเลย」

「เด็กที่ยังไม่มีสามัญสำนึกที่ถูกต้อง มักจะทำเรื่องที่ผู้ใหญ่เห็นว่าโหดร้ายได้โดยไม่รู้สึกผิดเลยสักนิด!」

「เด็กน่ะไม่มีความรู้หรอกครับ เกิดมาใครจะไปรู้อะไรทุกอย่าง ปัญหาคือความรับผิดชอบของผู้ปกครอง พ่อแม่บางคนให้ท้ายลูกตัวเองจนเสียคนแบบไม่ลืมหูลืมตา แต่โชคดีที่คนเป็นพ่อในคลิปนี้ยังมีสามัญสำนึกที่ถูกต้อง รู้ว่าเรื่องนี้มันล้ำเส้น ต่อให้ต้องใส่รองเท้าแตะวิ่งไล่กวดมาเป็นสิบนาทีก็ต้องตีสั่งสอนให้เข็ด」

「เด็กแสบที่บ้านฉันตอนนี้ไม่ค่อยทำเรื่องแบบนั้นแล้วล่ะ เมื่อก่อนตอนซนๆ ฉันจะตกลงไว้ก่อนเลยว่าห้ามทำอะไร ถ้ายังดื้อทำอีก ฉันจะหวดเข้าที่ก้นก่อนรวดเดียว (เจ็บแต่ไม่เป็นแผล) ตีเสร็จค่อยมาคุยเหตุผลกัน เพราะถ้าคุยเหตุผลก่อนเนี่ยไม่ได้ผลหรอก เด็กมันไม่ฟัง ต้องให้มันรู้สึกเจ็บตัวจนร่างกายจำได้ว่าไม่ควรทำ แล้วค่อยสอนเรื่องความคิด ไม่อย่างนั้นเขาจะไม่เห็นความสำคัญของคำเตือนจากพ่อแม่เลย」

คราวนี้ไม่มีใครออกหน้าเป็นนางเอกใจบุญมาเห็นใจเด็กแล้ว

เพราะพฤติกรรมเอาปืนฉีดน้ำไปฉีดใส่คนท้องนั้น หากไม่สอนให้ดี ในอนาคตอาจจะทำเรื่องที่รุนแรงกว่านี้ได้แน่นอน!

คนในห้องไลฟ์เกือบทั้งหมดเห็นพ้องตรงกันว่า ควรจะสั่งสอนให้หนัก

“หา? เสี่ยวโจว แกเอาปืนฉีดน้ำไปฉีดท้องคนท้องเหรอ! น้าเขากำลังจะมีน้องตัวเล็กๆ อยู่ในท้องนะ พฤติกรรมแบบนี้มันแย่มากรู้ไหม!!”

เถ้าแก่เฝยได้ยินแล้วถึงกับอึ้งไปเลย

ในความทรงจำของเขา เด็กที่ชื่อเสี่ยวโจวคนนี้ก็แค่ซนตามประสาเด็ก แต่เรื่องเอาปืนไปยิงคนท้องเนี่ย เพิ่งจะเคยได้ยินเป็นครั้งแรก

เฉินเชี่ยนที่ยืนอยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะเอามือลูบท้องตัวเองเบาๆ ถ้ามีเด็กเอาปืนฉีดน้ำมาฉีดใส่ท้องเธอ นอกจากเสื้อผ้าจะเปียกโชกแล้ว ความรู้สึกเสียมารยาทและถูกคุกคามมันคงรุนแรงมาก

ไม่แปลกใจเลยที่คนเป็นพ่อจะโกรธขนาดนี้

“ผมผิดไปแล้ว! ผมผิดไปแล้วจริงๆ! ตอนนั้นผมไม่ได้ตั้งใจ ผมกำลังหมุนตัวอยู่!!”

เด็กน้อยพยายามอธิบายไปพลางหอบหายใจและปาดน้ำตาไปพลาง

ตอนนั้นเขาถือปืนฉีดน้ำ เลียนแบบในโทรทัศน์ที่ตัวละครหมุนตัวแล้วยิงกระสุนออกไปรอบทิศทางสามร้อยหกสิบองศา

จังหวะที่เขากดไกปืนพอดิบพอดี ดันมีคุณน้าคนท้องเดินผ่านมาพอดี น้ำเลยกระเด็นไปโดนเข้าอย่างจัง

“เฮ้อ... อาจี เด็กเขาก็ยอมรับผิดแล้วล่ะ เอาเถอะ ให้มันผ่านๆ ไปเถอะนะ”

เถ้าแก่เฝยเห็นเด็กที่ชื่อเสี่ยวโจวยืนหอบและร้องไห้สะอึกสะอื้น ก็รู้สึกสงสารขึ้นมาจับใจ

ช่างมันเถอะ เด็กมันสำนึกผิดแล้ว เชื่อว่าบทเรียนในวันนี้จะทำให้เขาจำไปจนวันตายแน่นอน

“อาเฝย! วันนี้ผมต้องสั่งสอนไอ้ลูกชายคนนี้ให้หนัก ไม่อย่างนั้นวันข้างหน้ามันอาจจะไปฆ่าแกงใครหรือเผาบ้านใครเข้า! มานี่! ยืนตัวตรง! พ่อจะตีแค่สองแสบแล้วเรื่องวันนี้ถือว่าจบกัน แต่ถ้าแกกล้าวิ่งหนีอีก คืนนี้ไม่ต้องกลับบ้าน!!!”

ชายที่ชื่ออาจี หรือชื่อเต็มคือ หลินก่วงจื้อ

ตอนนี้เขากำลังถือสิ่งที่เรียกว่า ม้าขี่ (ไม้เรียวที่ทำจากรากไผ่) มีลักษณะเป็นปล้องๆ

สมัยก่อนที่หลิ่งหนาน ผู้คนนิยมใช้แส้แบบนี้ขับไล่ม้า จึงเรียกว่าแส้ม้าขี่

เด็กๆ เห็นแส้นี้ปุ๊บจะหน้าถอดสีทันที และจะวิ่งหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้

เพราะเวลาโดนหวดทีหนึ่งมันเจ็บเข้าถึงกระดูก

ถ้าโดนหวดจริงๆ ผิวหนังอาจจะฉีกขาดเลือดซิบได้เลย ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

“เฮ้อ... เสี่ยวโจว เรื่องนี้แกทำไม่ถูกจริงๆ โดนตีสองแสบแล้วก็กลับบ้านไปกับพ่อซะนะ จำไว้ว่าวันหลังอย่าทำแบบนี้อีกเข้าใจไหม? นี่คือหลักการพื้นฐานของการเป็นคน ถ้าแกไปล้ำเส้นของใครเข้า แกก็ต้องโดนลงโทษแบบนี้แหละ วันนี้พ่อแกไม่ตีแก วันหน้าสังคมก็จะตีแกแทนพ่อ หรือไม่ก็เป็นกฎหมายบ้านเมืองที่ตำรวจจะมาจับแกไป”

เถ้าแก่เฝยรู้ดีว่า แส้สองทีของหลินก่วงจื้อครั้งนี้คงหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว

และนี่เป็นการที่พ่อเขากำลังสอนลูกอยู่

เขาที่เป็นคนนอกคงไม่ควรเข้าไปแทรกแซงหรือปกป้องจนเกินเหตุ ไม่อย่างนั้นวันหน้าเด็กอาจจะเสียคนได้

“มานี่! ยืนให้นิ่ง!!”

เมื่อเถ้าแก่เฝยพูดจบ

หลินก่วงจื้อก็เดินถือแส้ไปยืนด้านหลังลูกชาย

ต้องยอมรับว่าเถ้าแก่เฝยเป็นคนมีเหตุผลมาก

เขาเองก็กลัวว่าถ้าวันหลังเกิดเรื่องขึ้นมา เด็กคนนี้จะหนีมาแอบหลังเถ้าแก่เฝยอยู่เรื่อย จนเขาไม่มีโอกาสสั่งสอน

ในเมื่อเถ้าแก่พูดออกมาแบบนี้ ถือเป็นการให้ท้ายความถูกต้องของคนเป็นพ่ออย่างเขา

สรุปสั้นๆ คือ ผิดก็คือผิด ต่อให้แกจะหนีไปหาใครมาบังหน้า สุดท้ายก็หนีไม่พ้นการโดนตีสั่งสอนแน่นอน!!

“ผมไม่กล้าแล้ว! ผมไม่กล้าแล้วจริงๆ!!”

เด็กน้อยที่ชื่อเสี่ยวโจวได้แต่ยืนตัวเกร็ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว หลับตาปี๋ร้องไห้โฮ เพื่อรอรับแส้สองทีหนักๆ จากพ่อ

「น่าสงสารจัง!」

「ไลฟ์สดฉากตีเด็กเลยเรอะ!!」

「เดาว่าเด็กแสบคนนี้คงจำฝังใจไปตลอดชีวิตแน่ๆ」

「ไม้เรียวต้องไม้ไผ่หรือกิ่งไผ่ แต่ที่แรงกว่าคือแส้ที่ทำจากสายพานเครื่องจักร ทั้งหนักทั้งแข็ง หวดทีเดียวเป็นรอยนูนขึ้นมาหนาเท่าหนึ่งนิ้วเลยล่ะ」

「สมัยก่อนเพื่อนบ้านไปเข้าห้องน้ำ ผมอายุหกขวบเอาประทัดไปโยนใส่หลุมส้วม ระเบิดจนขี้กระจายเต็มตัวเพื่อนบ้านไปหมด แม่ผมถือไม้เรียวจากสายพานวิ่งไล่กวดผมอยู่ครึ่งชั่วโมง จนแม่เหนื่อยผมก็เหนื่อย ผมบอกแม่ว่าไม่วิ่งแล้วนะ แม่บอกว่าไม่วิ่งก็ไม่ได้ ยังไงก็ต้องโดนตีสักมื้อ!!」

「จากประสบการณ์นะ ยืนให้นิ่งยอมโดนสองทีพ่อแม่ก็หายโกรธแล้ว ยิ่งวิ่งหนีแล้วโดนตามจับได้เนี่ย กลับมาโดนหนักกว่าเดิมหลายเท่า...」

「คลิปนี้ทำให้ผมขำจนน้ำตาเล็ด ขำไปขำมาน้ำตามันก็เริ่มซึม ตอนเด็กๆ ผมแอบขโมยเงินที่บ้านไปซื้อขนม โดนปู่ใช้กิ่งไผ่ตีจนหลังเป็นลายทางไปหมด พอโตขึ้นมาจนเริ่มรู้ความ ปู่ก็ดันจากไปซะก่อนแล้ว」

นับตั้งแต่ที่เด็กวิ่งหนีมาจนถึงจังหวะที่ยืนตัวตรงรอโดนตี

เวลาผ่านไปเพียงแค่นาทีเศษๆ เท่านั้นเอง

แต่บางทีอาจจะเป็นเพราะทุกคนชอบดูเรื่องราวที่เป็นสีสันในชีวิตจริงแบบนี้ จำนวนผู้ชมในห้องไลฟ์จึงพุ่งทะยานขึ้นอีกครั้ง

จำนวนผู้ชมรายการชีวิตประจำวันของสัตวแพทย์จาง: 38,210 คน อันดับความนิยมการแข่งขันถ่ายทอดสดสัตวแพทย์: 12

วันนี้ยอดผู้ชมสูงสุดพุ่งไปถึงสามหมื่นแปดพันคนแล้ว

มากกว่ายอดสูงสุดครั้งก่อนที่สามหมื่นคนไปถึงแปดพันคนทีเดียว

ทว่าอันดับความนิยมรายวันยังคงค้างอยู่ที่อันดับ 12 เหมือนเดิม

อันดับ 11 คือ สัตวแพทย์เพื่อนเมี้ยว (91,050 คน)

เพราะอันดับ 11 มียอดผู้ชมสูงสุดต่อวันถึงเก้าหมื่นคน

ยอดสูงสุดต่อวันนี้หมายถึงจำนวนยูสเซอร์ที่กดเข้ามาดูไลฟ์ในวันนั้นๆ

ไม่ว่าคุณจะดูต่อเนื่องหรือแค่แวะเข้ามา แวบเดียวก็นับเป็นหนึ่งคน

ในขณะที่ของจางหลิงชวนเพิ่งจะแตะสามหมื่นแปดพัน

ยังไม่ถึงครึ่งของอันดับ 11 เลยด้วยซ้ำ

นี่แหละที่เขาเรียกว่า การแข่งขันสัตวแพทย์ประจำวันมีช่วงรอยต่อระหว่างอันดับที่รุนแรงมาก

อันดับท็อปสิบนี่เปรียบเสมือนป้อมปราการที่ยากจะเจาะเข้าไป

ส่วนท็อปสามยิ่งไม่ต้องพูดถึง หลุดโลกไปไกลมาก

แต่ขอแค่เจาะเข้าท็อปสิบได้ก็มีเงินรางวัลรออยู่แล้ว ป้อมปราการสูงชันแบบนี้จึงนับเป็นเรื่องปกติ

จางหลิงชวนรู้สึกว่าเขาสามารถพยายามลองเบียดเข้าไปอยู่ในสิบอันดับแรกให้ได้

“เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งตีเด็กเลยครับ”

ทว่าในขณะที่ทุกคนกำลังเฝ้ารอดูฉากจบของละครลิงที่พ่อลูกจะกลับบ้านหลังโดนตีสองทีนั้นเอง

ไม่มีใครคาดคิดว่าเสียงของจางหลิงชวนจะดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับที่เขาเดินตรงเข้าไปหาคนทั้งสาม

เขาไม่ได้คิดไปเองจริงๆ

แสงบนหัวของแต่ละคนจะซ้อนทับกันได้ยังไง

และเขาก็ไม่ได้ตาฝาดแน่นอน

ในตอนนี้ ทั้งเถ้าแก่เฝยและคนเป็นพ่อต่างก็มีแสงสีเขียวปรากฏอยู่ แต่บนหัวเด็กน้อยคนนั้น... ยังคงมีสัญลักษณ์สีแดงกะพริบอยู่ไม่หาย

นั่นหมายความว่า เด็กคนนี้มีอาการป่วยที่คุกคามชีวิต หรืออาจจะมีอาการบาดเจ็บรุนแรงซ่อนอยู่

น่าเสียดายที่วันนี้เขาใช้สิทธิ์การสแกนปกติไปหมดแล้ว และแต้มการแพทย์ก็ไม่พอจะแลกการสแกนแบบแม่นยำสูง ไม่อย่างนั้นเขาคงจะได้รู้สาเหตุที่แท้จริงไปแล้ว

“อาเฝย แล้วนี่ใครเหรอครับ?”

หลินก่วงจื้อที่กำลังจะเงื้อมือหวดแส้หยุดชะงักลง เขาหันมามองจางหลิงชวนด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย

“อาจารย์จางวันนี้ดูแปลกๆ นะเนี่ย”

ทีมงานจากศูนย์สื่อสารมวลชนเองก็มึนตึ๊บเหมือนกัน

เพราะไม่มีใครคิดเลยว่า อาจารย์จางจะเข้าไปยุ่งกับเรื่องส่วนตัวแบบนี้

「รู้สึกว่าพ่อกำลังสอนลูกอยู่นะ หมอจางอย่าเข้าไปแทรกจะดีกว่า」

「ใช่ครับ เด็กแสบแบบนี้ควรโดนสอนให้จำ ทุกวันนี้มีคดีเยาวชนเกิดขึ้นตั้งเยอะแยะ ถ้าไม่สอนตั้งแต่ตอนนี้ วันหน้าเด็กไปทำผิดร้ายแรงเข้า พ่อแม่นั่นแหละที่จะต้องมานั่งเสียใจทีหลัง」

「หมอจางดูท่าจะยังไม่มีลูกสิเนี่ย เด็กแสบแบบนี้จะไปเมตตาพร่ำเพรื่อไม่ได้หรอกครับ ต้องใช้ไม้เรียวสอนให้เจ็บไปถึงขั้วหัวใจเขาถึงจะจำ」

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ต่างพากันแนะนำไม่ให้จางหลิงชวนเข้าไปแทรกแซง

บางคนถึงขั้นประชดประชันว่าเขายังไม่เคยเป็นพ่อคนเลยไม่เข้าใจ

「พวกคุณเอาอะไรมาคิดว่าหมอจางเป็นคนชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านกันล่ะครับ?」

「นั่นสิ หรือว่าคนเป็นพ่อเนี่ยจะมีปัญหาอะไร หมอจางเลยจะเข้าไปบอก? เช่นตีเสร็จแล้วอย่าลืมทายา หรือจะให้ตีไปทายาไปดี?」

「พรูด— ฉันกำลังดื่มน้ำอยู่เนี่ย กะจะให้สำลักตายเลยใช่ไหม!」

「โหดร้ายเกินไปแล้ว ยมทูตเห็นยังต้องยอมหลีกทางให้เลยนะเมนต์บน!」

「พูดจริงๆ นะ ไม่ได้มุก พวกเราก็ดูไลฟ์หมอจางมาหลายครั้งแล้วนะ เขาไม่ใช่คนที่จะเข้าไปสอดเรื่องของใครพร่ำเพรื่อแน่นอน แถมสามัญสำนึกเขาก็ถูกต้อง ถ้าเป็นการสอนลูกตามปกติเขาคงไม่ขวางหรอก มันต้องมีเงื่อนงำอะไรบางอย่างแน่ๆ」

「ผมก็คิดเหมือนกันครับ รอดูต่อไปเดี๋ยวก็รู้เองแหละ」

...

ขณะเดียวกันก็มีผู้ชมอีกกลุ่มที่เริ่มมองเห็นต่าง พวกเขามั่นใจว่าหมอจางต้องสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างแน่นอน

สายตาทุกคู่จึงหันไปจับจ้องที่จางหลิงชวนเป็นจุดเดียว

“คนนี้คือสัตวแพทย์ที่ผมเชิญมาที่ฟาร์มวันนี้ครับ ชื่อว่าหมอจาง เขาเป็นสัตวแพทย์ที่เก่งมากเลยนะ”

เถ้าแก่เฝยแนะนำจางหลิงชวนให้หลินก่วงจื้อรู้จัก

“สัตวแพทย์เหรอ? แล้วเขามาเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ??”

หลินก่วงจื้อขมวดคิ้วด้วยความงุนงงเต็มหน้า

เกิดอะไรขึ้น สัตวแพทย์จะมาห้ามเขาทำไมกัน

“หมอจางครับ เด็กมันซนเกินไปจริงๆ ควรจะได้รับการสั่งสอนบ้าง ผมรู้ว่าคุณอาจจะทนดูภาพแบบนี้ไม่ได้ แต่อยากจะบอกว่าการสอนเด็กน่ะมันจำเป็นนะครับ ไม่อย่างนั้นเขาจะไม่จำ”

เถ้าแก่เฝยเองก็มึนตึ๊บเหมือนกัน จู่ๆ หมอจางจะมาห้ามทำไมกันนะ!!

“เถ้าแก่เฝยครับ ผมไม่ได้ทนดูฉากแบบนี้ไม่ได้หรอกครับ เรื่องที่เขาเอาปืนฉีดน้ำไปฉีดใส่คนท้องเนี่ย จะหวดก้นให้หนักกว่านี้ผมก็ไม่ว่าอะไรเลย ขอแค่ตีเสร็จแล้วอย่าลืมทายาอย่าให้แผลอักเสบจนเป็นหนองก็พอครับ”

จางหลิงชวนเอ่ยออกมาอย่างช้าๆ

「ฮ่าๆๆ เห็นไหมล่ะ! ผมบอกแล้วว่าหมอจางต้องเข้ามาเตือนเรื่องทายา!」

ชาวเน็ตที่เพิ่งคอมเมนต์ไปเมื่อกี้รู้สึกสะใจมากที่ทายถูก

“แต่ที่ผมห้ามไว้ เพราะผมเพิ่งสังเกตเห็นว่าเด็กคนนี้ดูไม่ค่อยปกติ เลยอยากจะถามผู้ปกครองหน่อยครับว่า ปกติแล้วลูกชายมีอาการอะไรที่ผิดแปลกไปบ้างไหม?”

สิ้นประโยคนั้น

ในขณะที่เถ้าแก่เฝยกำลังถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เสียงของจางหลิงชวนก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

น้ำเสียงของเขาดูนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยการหยั่งเชิง

ก็นะ จะให้โพล่งออกมาตรงๆ ว่า ‘ลูกคุณกำลังจะตาย’ มันก็ดูจะไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่

「ชิบหายแล้ว!!」

「กลายเป็นการวินิจฉัยโรคคนอีกแล้วเหรอเนี่ย!!」

「พ่อหนุ่มเมนต์บน นายโดนหน้าแหกเข้าให้อีกรอบแล้วนะ ภาคการรักษาคนเปิดฉากอย่างเป็นทางการแล้วครับพี่น้อง!」

「เด็กน้อยมีปัญหาเหรอ? ไม่น่ามั้ง เมื่อกี้ยังวิ่งหน้าตั้งขนาดนั้นจะเป็นอะไรได้ยังไง!!」

「ถึงทุกครั้งที่ไลฟ์หมอจางจะมีคนพูดว่า ‘จบกัน คาดเดาอะไรไม่ได้อีกแล้ว’ แต่ครั้งนี้ผมขอพูดหน่อยเถอะว่า มันคาดไม่ถึงจริงๆ ใครจะไปคิดว่าเขาจะมาวินิจฉัยโรคให้เด็กซนเนี่ยนะ!!」

「หรือว่าเป็นเพราะโดนตีแรงเกินไป? จนบาดเจ็บภายในเหรอ??」

「ไม่น่าใช่นะ! ฟังจากที่หมอจางถาม เหมือนเด็กคนนี้จะมี 'โรคที่ซ่อนอยู่'ที่พ่อแม่ยังไม่ทันสังเกตเห็นมากกว่า」

「รู้สึกเลยว่า ทุกครั้งที่หมอจางเริ่มทักเรื่องโรคขึ้นมา โรคนั้นจะต้องไม่ธรรมดาแน่นอน!」

คำพูดนั้นทำเอาห้องไลฟ์สดแทบระเบิดอีกครั้ง

จบเห่แล้ว

สัตวแพทย์จางเริ่มรุกคืบวินิจฉัยโรคเองแบบนี้

จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ถ้าเขาทักขึ้นมาเองโดยไม่มีใครถาม ส่วนใหญ่ก็คืออาการระดับขาข้างหนึ่งเหยียบเข้าประตูยมโลกไปแล้วทั้งนั้น เพราะด้วยนิสัยของเขา ถ้าไม่วิกฤตจริงๆ เขาแทบจะไม่สนใจเรื่องของใครเลย

ทุกคนต่างพากันเดาไปต่างๆ นานาว่าเด็กคนนี้เป็นอะไรกันแน่

“อาการผิดปกติ???”

หลินก่วงจื้อหันไปมองหน้าเถ้าแก่เฝยด้วยสีหน้าที่เหมือนจะถามว่า ‘คนคนนี้พูดเรื่องอะไรของเขาน่ะ??’

หาว่าลูกชายเขาป่วยงั้นเหรอ??

“อาจี คุณตอบเขาไปเถอะ หมอจางคนนี้เขาเป็นถึงหมอจีนรุ่นเก๋าเลยนะ ตรวจรักษาคนได้เก่งสุดๆ เลยล่ะ!”

เถ้าแก่เฝยที่เคยเห็นฝีมือมาแล้วรีบคะยั้นคะยอทันที

ทว่าในความทรงจำของเขา เด็กที่ชื่อเสี่ยวโจวคนนี้ก็ดูแข็งแรงดี ไม่ได้มีอาการเจ็บไข้ได้ป่วยอะไรหนักหนา

“ก็ไม่เห็นมีอะไรผิดปกตินี่ครับ ทุกวันนี้ก็วิ่งเล่นซนไปทั่ว พละกำลังเหลือกินเหลือใช้ ลุงไม่เห็นเหรอเมื่อกี้ผมใส่รองเท้าแตะวิ่งไล่ตามแทบไม่ทัน!”

หมอจีนรุ่นเก๋าอายุแค่นี้น่ะเหรอ?

หลินก่วงจื้อไม่เชื่อสายตาตัวเองเลยสักนิด!

แต่ในเมื่ออาเฝยเป็นคนบอกให้เขาตอบ เขาก็ยอมตอบออกมาตามตรง

เพราะเมื่อกี้ลูกชายเขาวิ่งหนีได้ไวมากจริงๆ

“เรื่องนั้น...”

จางหลิงชวนขมวดคิ้วมุ่น ถ้าเด็กคนนี้ปกติดี ทำไมบนหัวถึงได้กะพริบแสงสีแดงจ้าขนาดนั้นล่ะ

“ถ้าอย่างนั้น คุณพอจะสะดวกให้ผมลองแมะชีพจรดูหน่อยได้ไหมครับ?”

จางหลิงชวนตั้งใจจะคลายปมปริศนานี้ให้ได้

ในเมื่อไม่มีระบบสแกนช่วยตรวจสอบแล้ว เขาก็ยังเหลือหูทิพย์ความถี่สูงและดวงตาเอกซเรย์อยู่

เขาตั้งใจจะใช้ความสามารถเหล่านี้สแกนร่างกายของเด็กคนนี้ เพื่อมองหาอาการป่วยที่อาจถึงแก่ชีวิต

ในเมื่อสัญลักษณ์สีแดงหมายถึงอันตรายถึงตาย เขาจึงต้องขุดคุ้ยหาสาเหตุให้ถึงที่สุด!!

...

สรุปความหมายท้ายบท:

ป้ายสีแดง: สัญลักษณ์แจ้งเตือนในระบบสแกนพิเศษ หมายถึงผู้ป่วยที่มีอาการวิกฤตและเสี่ยงต่อการเสียชีวิต

แมะชีพจร: วิธีการวินิจฉัยโรคตามหลักการแพทย์แผนจีน โดยการใช้นิ้วสัมผัสที่จุดชีพจรเพื่อตรวจดูความผิดปกติของร่างกาย

หูทิพย์ความถี่สูง: ความสามารถพิเศษในการได้ยินเสียงภายในร่างกาย เช่น เสียงหัวใจหรือเสียงการเคลื่อนไหวของอวัยวะ

ดวงตาเอกซเรย์: ความสามารถพิเศษในการมองทะลุผ่านเนื้อเยื่อเพื่อดูความผิดปกติของกระดูกและอวัยวะภายใน