บทที่ 98 แสงที่ส่องทะลุความมืด ระยะห่างระหว่างความเป็นและความตาย เพื่อนบ้านผู้ตะลึงงัน!

โรงพยาบาลประชาชนอำเภอชิง

ทันทีที่ได้รับโทรศัพท์แจ้งจากโรงพยาบาลตำบลต้าเป่า คณะผู้บริหารได้รีบสั่งการให้ระดมกำลังบุคลากร ทั้งหัวหน้าแผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดี รวมถึงแผนกที่เกี่ยวข้องอื่นๆ มาเตรียมพร้อมอย่างเร่งด่วน!

พร้อมกับทำการประเมินสถานการณ์จากข้อมูลผู้ป่วยที่มีอยู่อย่างละเอียด!

เวลาคือชีวิต!

รถพยาบาลฉุกเฉินแล่นทะยานไปบนถนน เปรียบเสมือนแสงสว่างที่ส่องทะลุความมืดมิดภายใต้เงื้อมมือของมัจจุราช!

แม่ของเด็กได้รับโทรศัพท์แจ้งข่าวในเวลาต่อมา ทันทีที่ได้ยินว่าลูกชายตับแตกและอยู่ในภาวะใกล้ตาย เธอต้องข่มอาการหน้ามืดตาลายเอาไว้สุดชีวิต

แกร๊ก!

มินิมาร์ทเล็ๆ ถูกปิดลงทันที

คุณปู่ของเด็กเป็นคนขับรถไล่กวดตามหลังรถพยาบาลไปด้วยตัวเอง

ในเวลานี้ไม่มีใครมีแก่ใจจะไปด่าทอหรือล้างแค้นที่บ้านของคนร้าย เพราะพวกเขากลัว... กลัวว่าจะไปไม่ทันดูใจลูกหลานเป็นครั้งสุดท้าย!!

ใครจะไปคาดคิดล่ะ

เด็กที่เมื่อตอนเที่ยงยังร่าเริง ถือปืนฉีดน้ำเล่นกับเพื่อนตามท้องถนนอย่างสนุกสนาน

แต่พอตกบ่าย กลับได้รับโทรศัพท์บอกข่าวร้ายว่าลูกชายกำลังจะจากไปตลอดกาล!!

เรื่องแบบนี้ใครจะไปทำใจยอมรับได้!!!

ขณะเดียวกัน ณ ฟาร์มวัวเหล่าเฝย

ประกายดาวดวงน้อย: ได้รับแจ้งเหตุแล้วค่ะ โรงพยาบาลตำบลต้าเป่ากำลังส่งตัวผู้ป่วยวิกฤตอาการตับแตกมาที่นี่ เห็นว่าอาการหนักมากจนผู้อำนวยการโรงพยาบาลเราต้องรีบต่อสายตรงถึงผู้เชี่ยวชาญจากในเมืองให้เร่งเดินทางมาสมทบด่วนเลย

การไลฟ์สดดำเนินมาถึงช่วงท้ายจริงๆ แล้ว

ทว่าในวินาทีนี้ ท่ามกลางคอมเมนต์จากชาวเน็ตคนเดิมที่ดูเหมือนจะเป็นคนในพื้นที่ ความโกรธแค้นก็ระเบิดขึ้นในห้องส่งออนไลน์

「ไอ้ชั่วเอ๊ย!!」

「เพื่อนบ้านคนนี้ต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำลงไปอย่างสาสม!!」

「คนประเภทนี้คือพวกที่เก็บกดจากความล้มเหลวในชีวิตตัวเอง แล้วเอามาลงกับเด็ก!!」

「จริงครับ พวกที่มีความเครียดสะสมแล้วหาทางระบายไม่ได้ จะจดจ้องรอจังหวะเหมือนงูพิษ พอเห็นลูกหลานคนอื่นทำท่าเหมือนจะทำอันตรายคนในครอบครัวตัวเองแค่นิดเดียว ก็จะระเบิดอารมณ์รุนแรงเข้าทำร้ายเด็กทันที เพราะคนพวกนี้รอโอกาสที่จะอ้างว่าทำไปเพื่อปกป้องคนรัก เพื่อจะได้ปลดปล่อยอารมณ์ดิบและความเครียดของตัวเองออกมาอย่างชอบธรรม」

「ฉันว่ากฎหมายคุ้มครองเด็กควรจะระบุเพิ่มนะว่า ถ้าผู้ใหญ่ทำร้ายเด็ก โทษต้องหนักกว่าทำร้ายผู้ใหญ่ด้วยกัน เช่นถ้าทำร้ายร่างกายปกติจำคุกหนึ่งปี ก็ควรเพิ่มเป็นสามปี หรือจากสิบปีเป็นสิบห้าปี ไม่ใช่มาอ้างเหตุบรรเทาโทษให้พวกเศษเดนพวกนี้!」

「โถ่เอ๊ย ตอนนั้นน้องเขาจะหวาดกลัวและเคว้งควางขนาดไหนนะ ฉันจินตนาการไม่ออกเลยว่าคนตับแตกจะฝืนวิ่งหนีมาได้นานขนาดนี้ได้ยังไง!」

「แจ้งความจับมันเดี๋ยวนี้เลย! ฉันอยากเห็นหน้ามันตอนโดนรวบจริงๆ ให้ตายเถอะ!!」

ห้องไลฟ์เดือดพล่าน

คราวนี้ไม่มีใครตำหนิความซนของเด็กอีกต่อไป เพราะเมื่อเทียบกับเด็กที่ไม่รู้ความแล้ว การกระทำของผู้ใหญ่ที่รู้ความคนนี้มันช่างน่ารังเกียจและโหดเหี้ยมจนเกินจะให้อภัย

ส่วนเรื่องข้อเท็จจริงนั้นไม่มีใครสงสัยเลย

เริ่มแรกเถ้าแก่เฝยโทรมาบอกว่าเด็กไอเป็นเลือด

เด็กเองก็ยอมรับว่าโดนเพื่อนบ้านเตะ

และสัตวแพทย์จางก็วินิจฉัยเบื้องต้นไว้ว่าตับแตก

พ่วงด้วยคอมเมนต์จากพยาบาลสาวโรงพยาบาลอำเภอ คนที่เคยช่วยทำคลอดแม่วัวที่หมู่บ้านชิงซี ที่ออกมายืนยันว่าโรงพยาบาลได้รับเคสส่งต่อตับแตกจากต้าเป่าจริงๆ และตอนนี้ทั้งโรงพยาบาลกำลังเตรียมพร้อมรับมืออย่างเต็มกำลัง ถึงขั้นเชิญผู้เชี่ยวชาญจากโรงพยาบาลประจำเมืองมาช่วยคุมการผ่าตัด

สาเหตุที่ต้องทำแบบนี้เพราะไม่สามารถส่งตัวไปถึงโรงพยาบาลประจำเมืองได้ทัน

จากตำบลต้าเป่ามาถึงตัวอำเภอต้องใช้เวลาเดินทางปกติหนึ่งชั่วโมงยี่สิบนาที

หากขับช้าหน่อยเหมือนที่จางหลิงชวนเดินทางมาเมื่อเช้าก็ปาเข้าไปชั่วโมงครึ่ง

แม้คนขับรถพยาบาลจะเหยียบมิด หรือมีตำรวจนำทาง ก็ลดเวลาลงได้เพียงยี่สิบนาทีเท่านั้น

แต่จากตัวอำเภอไปถึงตัวเมืองชิงโจว

อย่างน้อยที่สุดต้องใช้เวลาอีกหนึ่งชั่วโมงครึ่ง

ผู้ป่วยที่มีอาการตับแตกสาหัสขนาดนี้ แค่จะยื้อชีวิตให้ถึงชั่วโมงเดียวยังลำบาก นับประสาอะไรกับสองชั่วโมงครึ่ง

ดังนั้น แผนการของฝ่ายบริหารจึงกำหนดให้โรงพยาบาลประชาชนอำเภอชิงเป็นฐานที่มั่นหลัก

รับตัวผู้ป่วยมาที่นี่

ให้ทีมแพทย์ในพื้นที่รักษาสุดความสามารถเพื่อประคองอาการไว้ก่อน

แล้วรอผู้เชี่ยวชาญจากในเมืองเดินทางมาสมทบ

ถึงจะมาช้าหน่อยก็ไม่เป็นไร

เพราะการผ่าตัดใหญ่แบบนี้ไม่มีทางเสร็จสิ้นในเวลาอันสั้นแน่นอน

ทีมผู้เชี่ยวชาญสามารถเข้าร่วมการผ่าตัดกลางคันได้ทันเวลา

อีกด้านหนึ่ง

“ตับแตกจริงๆ ด้วยแฮะ!”

เสิ่นฉางหมิงจมดิ่งลงสู่ความเงียบและครุ่นคิด

แค่ใช้มือสัมผัสหน้าท้องก็สามารถวินิจฉัยภาวะตับแตกได้ เขาไม่รู้ว่าสำหรับหมอรักษาคนที่เป็นมือโปรเรื่องอวัยวะในช่องท้องจะทำได้ทุกคนไหม แต่สำหรับสัตวแพทย์แล้ว เรื่องนี้มันเหนือความคาดหมายอย่างที่สุด

อย่างน้อยเขาก็เป็นมือหนึ่งในห้าของศัลยแพทย์สัตวแพทย์ในประเทศ

แต่เขาก็ยังยอมรับกับตัวเองตรงๆ ว่า เขาทำไม่ได้... การแค่ลูบท้องคนแล้วบอกว่าตับแตกเนี่ย มันหลุดโลกเกินไปแล้ว

สรุปว่าเจ้าลูกศิษย์คนนี้ซุกซ่อนความลับไว้กี่อย่างกันแน่!!

ตามไม่ทัน! ตามมันไม่ทันจริงๆ!!

เสิ่นฉางหมิงเริ่มนึกย้อนไปถึงวันแรกที่ได้เจอจางหลิงชวน

ตอนนั้นอยู่ในคาบเรียน ความประทับใจแรกคือเจ้าเด็กนี่หล่อมาก ตอนแรกเขากะจะจัดให้เป็นพวกขายหน้าตา แต่ใครจะคิดว่าเด็กคนนี้จะเป็นเพชรในตม

จางหลิงชวนทำคะแนนได้ดีเยี่ยมในทุกวิชาที่เขาสอน

จนกระทั่งมารับเป็นลูกศิษย์ปริญญาโท เขาเคยถามว่าทำไมถึงอยากเป็นสัตวแพทย์ คำตอบคือ "ชอบครับ"

พอถามว่าเคยคิดจะย้ายไปเรียนหมอรักษาคนไหม คำตอบคือ "ไม่เลยครับ"

เหตุผลคือหมอรักษาคนน่ะแข่งขันกันสูงเกินไป สัตวแพทย์ดูจะสงบสุขกว่า ไม่ต้องเหนื่อยจนเสียสุขภาพ

ตอนนั้นเสิ่นฉางหมิงยังแอบชมในใจว่าเด็กคนนี้ฉลาดเฉลียว รู้จักเลือกทางเดินชีวิต

เพราะในภาพรวม รายได้ของหมอรักษาคนสูงกว่าสัตวแพทย์หลายเท่าก็จริง และขีดจำกัดสูงสุดของอาชีพก็สูงกว่า แต่สนามแข่งนี้มันแออัดจนแทบไม่มีที่หายใจ

ต้องแบกความกดดันมหาศาลจากเหล่าดุษฎีบัณฑิตทางการแพทย์ที่รอคิวแย่งงานกันอยู่ และการโหมงานหนักจนสุขภาพพังก็เป็นเรื่องที่เห็นได้ทั่วไป

ดังนั้น การเลือกเป็นสัตวแพทย์จึงเป็นทางเลือกที่ไม่เลวเลย

ตอนนั้นเขาคิดว่าเด็กคนนี้นอกจากจะหัวดีแล้วยังมีความคิดที่โตเป็นผู้ใหญ่ มีการวางแผนชีวิตที่ชัดเจน

แต่ตอนนี้ เสิ่นฉางหมิงมีแต่เครื่องหมายคำถามเต็มหัว

ก็นะ

ผู้ชายที่เรียนสัตวแพทย์น่ะ ส่วนใหญ่จะซื่อๆ กันทั้งนั้น

ยกเว้นเจ้าเด็กจางหลิงชวนคนนี้ไว้คนเดียว!!

ภายในห้องไลฟ์สด

กล้องซูมไปที่ใบหน้าของจางหลิงชวน

ต้องยอมรับว่าซ่งหว่านฉิงทำงานได้มืออาชีพมาก

มุมกล้องและการตัดต่อทำออกมาได้ลื่นไหลไร้ที่ติ

ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังดูสารคดีชีวิตสัตวแพทย์จริงๆ

“เฮ้อ จะว่ายังไงดีล่ะครับ เด็กทำผิดน่ะตีสั่งสอนได้ แต่ควรเน้นที่การศึกษาไม่ใช่การฆ่าแกงกัน ผมเชื่อว่าเพื่อนบ้านคนนี้จะต้องเสียใจกับการกระทำของตัวเองแน่นอน เพราะคนที่กำลังจะได้เป็นพ่อคน ย่อมไม่อยากเข้าคุกตอนที่ลูกตัวเองกำลังจะลืมตาดูโลกแน่ๆ ตอนนี้พวกเราก็ได้แต่หวังว่าทีมแพทย์จะช่วยชีวิตเสี่ยวโจวกลับมาได้อย่างปลอดภัยครับ”

จางหลิงชวนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงจริงใจต่อหน้ากล้อง

เขาไม่รู้ว่าเพื่อนบ้านคนนั้นทำไปเพราะไม่พอใจเด็กเป็นการส่วนตัว หรือแค่ต้องการระบายอารมณ์

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขามั่นใจ

นั่นคือฝ่ายนั้นย่อมไม่อยากติดคุก จนทำให้ลูกที่อยู่ในท้องเมียต้องเกิดมาโดยไม่มีพ่อ และต้องติดคุกนานเป็นสิบปีจนกว่าจะได้เห็นหน้าลูกอีกครั้ง

แต่จากสถานการณ์ในตอนนี้

ดูท่าความปรารถนาของเขาคงจะไม่เป็นจริงเสียแล้ว

ถ้าเด็กกู้ชีวิตกลับมาได้ โทษก็อาจจะเบาลงนิดหน่อย

แต่ถ้าเด็กไม่รอด มันคือคดีเจตนาฆ่าอย่างชัดเจน

「เสียใจแน่นอน!」

「รอดูเถอะ อีกไม่นานข่าวคงไปถึงหูเขาแน่」

「อยากเห็นหน้าหมอนี่ตอนโดนใส่กุญแจมือจริงๆ จะเป็นพ่อคนอยู่แล้วทำไมใจดำขนาดนี้!」

「ฉันว่าคนคนนี้ควรจะขอบคุณหมอจางนะ ถ้าหมอจางไม่สังเกตเห็นอาการตับแตกตั้งแต่แรก เด็กคนนี้คงไม่มีโอกาสแม้แต่จะถูกส่งเข้าห้องฉุกเฉินด้วยซ้ำ ถึงตอนนั้นเรื่องจะเลวร้ายกว่านี้ร้อยเท่า」

「หรือว่าจริงๆ แล้วเขาควรจะเกลียดหมอจางมากกว่า? ถ้าหมอจางไม่เค้นถามความจริงออกมา คนร้ายที่อยู่เบื้องหลังอาจจะลอยนวลไปได้ตลอดกาลเลยก็ได้นะ ลองนึกภาพดูสิ พ่อถือแส้วิ่งไล่กวดลูกมาตั้งนาน พอน้องโดนรวบตัวได้ก็คงโดนพ่อหวดซ้ำอีกชุดใหญ่ แล้วจู่ๆ น้องก็ไอเป็นเลือด พ่อที่กำลังงงก็รีบพาส่งโรงพยาบาลแต่สุดท้ายน้องเสียชีวิต ถ้าพ่อสติหลุดจนเล่าเหตุการณ์ไม่เคลียร์ หรือดันพลั้งปากบอกไปว่าตัวเองก็เตะลูกเหมือนกัน โดยที่ไม่มีพยานหลักฐานอื่น ยืนยันเลยว่าคนที่ต้องติดคุกแทนคือคนเป็นพ่อแน่นอน! แถมต้องแบกตราบาปว่าฆ่าลูกตัวเองไปตลอดชีวิตจนต้องยอมติดคุกด้วยความเต็มใจ」

「ถ้าเป็นแบบนั้นคือโศกนาฏกรรมของจริง! ส่วนเพื่อนบ้านนั่นก็คงแอบหัวเราะเยาะอยู่ลับหลัง!!」

「ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร คนที่กล้าทำกับเด็กได้ขนาดนี้ เพื่อนบ้านคนนี้ถ้าไม่แค้นฝังหุ่นก็ต้องเป็นพวกจิตไม่ปกติแน่ๆ หมอจางรีบปิดไลฟ์แล้วหนีออกมาเถอะครับ!」

「ใช่ๆ! หมอจางปิดไลฟ์เถอะ เผื่อโดนตามมาแก้แค้นจะยุ่งเอา ยอดคนดูวันนี้พุ่งถึงห้าหมื่นคนแล้ว ผมจะรอวันที่หมอเบียดเข้าอันดับสิบเอ็ดนะครับ」

「รุ่นพี่จาง! ดูแลตัวเองด้วยนะครับ! ผมจะรอพี่กลับมาที่เมืองชุนนะ」

...

คุยกันไปคุยกันมา

ไม่รู้ไปจบลงที่ตรงไหน

แต่ผู้ชมส่วนใหญ่เริ่มเรียกร้องให้จางหลิงชวนรีบปิดไลฟ์

แล้วรีบหนีออกจากตำบลต้าเป่าให้เร็วที่สุด

เพราะการเปิดเผยความจริงครั้งนี้ เท่ากับเขาได้ล่วงเกินเพื่อนบ้านใจโฉดคนนั้นเข้าอย่างจัง

“คงไม่ถึงขนาดมาดักทำร้ายกันกลางวันแสกๆ หรอกครับ แต่ก็ถึงเวลาอันควรแล้วล่ะครับ สำหรับวันนี้การไลฟ์สดขอจบลงเพียงเท่านี้ ขอบคุณทุกคนมากนะครับที่คอยสนับสนุน”

จางหลิงชวนโบกมือลาทุกคนในห้องไลฟ์

「บ๊ายบาย~」

「ตัวเลขสวยจัง 52,000」

「เอ่อ... ใครน่ะ เพิ่งจะกดเข้ามาตอนจะจบพอดี」

「52,001 ก็สวยนะจ๊ะ แทนความหมายว่าฉันรักคุณคนเดียว!!」

...

จำนวนผู้ชมรายการชีวิตประจำวันของสัตวแพทย์จาง: 52,001 คน อันดับความนิยมการแข่งขันถ่ายทอดสดสัตวแพทย์: 12

ยอดผู้ชมสูงสุดทำสถิติใหม่ที่ห้าหมื่นสองพันหนึ่งคน

ภาพบนหน้าจอถูกตัดไปทันที

การไลฟ์สดที่ดำเนินต่อเนื่องมาเกือบสี่ชั่วโมงได้สิ้นสุดลงแล้ว

ข้อมูลสรุปรายครั้ง: ยอดผู้ชมรวมแซงหน้าสตรีมเมอร์ในระดับเดียวกันถึง 99%

ข้อมูลโดยละเอียด: อันดับความนิยมสูงสุด: 12 ยอดผู้ติดตามเพิ่มขึ้น: 9,000+ คน จำนวนผู้ชมรวม: 52,000+ คน จำนวนผู้ส่งของขวัญ: 1,000+ คน จำนวนคอมเมนต์: 7,000+ ข้อความ รายได้จากการไลฟ์: 810 หยวน

ข้อความแจ้งเตือนจากโต่วอิน: รายได้ปัจจุบันรวมถึงโบนัสความนิยมด้วย การปฏิสัมพันธ์ที่ดีจะช่วยสร้างผลลัพธ์ที่ยอดเยี่ยม สู้ต่อไปนะครีเอเตอร์!

ถึงจำนวนคนส่งของขวัญจะเยอะ

แต่ส่วนใหญ่เป็นของขวัญฟรี

หลังจากที่เขาประกาศจุดยืนว่าไม่อยากให้ใครเปย์ด้วยวัตถุประสงค์แอบแฝง ขอแค่หัวใจดวงเล็กๆ หรือของขวัญฟรีก็พอ ยอดการเปย์หนักๆ จึงแทบไม่เห็นเลย

แน่นอนว่าก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยมีอยู่แล้ว

แต่จะว่าไป การไลฟ์ครั้งเดียวได้เงินเจ็ดแปดร้อยหยวน เขาก็รู้สึกว่ามันโอเคมากแล้วล่ะ

ชีวิตประจำวันของสัตวแพทย์จาง ถูกใจ: 8,710,367 ครั้ง, เพื่อน: 0, ติดตาม: 0, ผู้ติดตาม: 301,201 คน

ยอดผู้ติดตามในบัญชีของเขา

ตอนนี้พุ่งทะลุสามแสนคนไปแล้วเรียบร้อย

ใช้เวลาเพียงสิบกว่าวันเท่านั้นเอง

จากบัญชีที่มียอดผู้ติดตามเป็นศูนย์ กลายมาเป็นสามแสนคน พร้อมยอดถูกใจเก้าล้านครั้ง

“อาจารย์เฉิน หว่านฉิง อะเว่ย เสี่ยวหยวน พวกเรากลับกันเถอะครับ เย็นนี้ผมขอเลี้ยงข้าวทุกคนที่ร้านหาวไจ้ไหล ผมจองโต๊ะไว้แล้วครับ”

จางหลิงชวนวางมือถือลงแล้วหันไปชวนทีมงาน

นี่ไม่ใช่ความสำเร็จของเขาเพียงคนเดียว แต่มันคือผลลัพธ์จากการต่อสู้ร่วมกันของทั้งทีม

“อ้าว? อาจารย์จางจองโต๊ะไว้แล้วเหรอคะ?”

เฉินเชี่ยนทำหน้าเหวอ

เสี่ยวหยวนกับซ่งหว่านฉิงเองก็มองเขาด้วยสายตาประหลาดใจ

ไปจองไว้ตอนไหนเนี่ย?

“ครับ ผมจองไว้ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว”

เขาวางแผนไว้นานแล้วว่าจะพาทุกคนไปทานมื้อพิเศษด้วยกัน

วันนี้เป็นวันเสาร์พอดี

ตอนนี้สี่โมงเย็นแล้ว

ขับรถกลับไปถึงที่นั่นน่าจะราวๆ ห้าโมงครึ่ง

เป็นเวลาที่เหมาะเจาะสำหรับมื้อค่ำที่ร้านหาวไจ้ไหลที่สุด

“พี่จางครับ จู่ๆ ทำไมถึงนึกอยากเลี้ยงข้าวพวกผมขึ้นมาล่ะเนี่ย? ถ้าจะไปร้านหาวไจ้ไหลจริงๆ พี่ควรจะบอกผมนะ เดี๋ยวผมสั่งจองให้เอง เจ้าของร้านน่ะเป็นอาลำดับที่สิบสามของผมเองครับ”

หวังลี่เว่ยโพล่งขึ้นมา

เขาคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าพี่จางจะชวนเลี้ยงฉลองกะทันหันแบบนี้

“อ้อ อย่างนั้นเหรอครับ ฮ่าๆๆ งั้นคราวหน้าถ้าจะจองโต๊ะผมจะรีบสะกิดอะเว่ยก่อนเลย ที่จริงผมแค่รู้สึกว่าร้านนี้รสชาติถูกปากดี อีกอย่างช่วงนี้ทุกคนก็เหนื่อยกับผมมาเยอะ เลยอยากจะขอบคุณที่ช่วยกันสู้จนยอดผู้ติดตามทะลุสามแสนคนน่ะครับ ถือเป็นการฉลองไปในตัวด้วยเลย”

จางหลิงชวนเอ่ยยิ้มๆ

“อ๋อ สรุปคือมื้อเที่ยงเราได้อานิสงส์จากอาจารย์จาง แต่มื้อเย็นนี่ต้องขอบคุณหว่านฉิงสินะเนี่ย เพราะยอดผู้ติดตามพุ่งกระฉูดขนาดนี้ผลงานเธอล้วนๆ เลย”

เฉินเชี่ยนเอ่ยแซวพร้อมรอยยิ้มที่มีเลศนัย

“จริงค่ะ หนูเนี่ยสายกินแรงเพื่อนของจริง”

เว่ยเสี่ยวหยวนพยักหน้าเห็นด้วยอย่างรวดเร็ว เพราะหน้าที่หลักของเธอมีแค่จัดไฟกับช่วยยกเครื่องมือเท่านั้นเอง

“ขอบคุณการตัดต่อเทพๆ ของหว่านฉิงด้วยครับ ที่ทำให้คนกินแรงเพื่อนอย่างผมได้ลาภลอยเป็นมื้อฉลองสามแสนซับในเย็นนี้!”

หวังลี่เว่ยยืนยันคำเดิมว่าเขาคือตัวแถมของทีม

เขาเอ่ยขอบคุณซ่งหว่านฉิงจากใจจริง

เพราะการที่เธอขยันตัดคลิปสั้นลงโต่วอินนี่แหละที่ทำให้บัญชีของพี่จางโตไวขนาดนี้

“ไม่หรอกค่ะ ส่วนใหญ่เป็นเพราะอาจารย์จางมีแรงดึงดูดในตัวเองมากกว่า ต่อให้ฉันจะตัดคลิปดีแค่ไหนถ้าเนื้อหาไม่โดนใจคนก็ไม่ติดตามหรอก อีกอย่างฉันว่าอาจารย์เฉิน รุ่นพี่หวัง แล้วก็เสี่ยวหยวนก็สำคัญไม่แพ้กันเลยนะคะ ก็นะ... แค็กๆ”

ซ่งหว่านฉิงพูดถึงจุดสำคัญแล้วแกล้งทำเป็นไอแห้งๆ สองที

อาจารย์สายสืบผู้อยู่เบื้องหลังการส่งที่ตรวจครรภ์

รุ่นพี่อะเว่ย เทพเจ้าสายปั่นผู้ทำสถิติเจ็ดครั้งต่อวัน

และเสี่ยวหยวน สาวหน้าจานผู้มีสายตาแหลมคม...

ฉายาพวกนี้เธอไม่ได้เป็นคนตั้งเองนะ

ชาวเน็ตเขาตั้งให้และส่งต่อกันจนเป็นไวรัลไปทั่ว

แถมยังถูกบรรจุลงในพจนานุกรมศัพท์แสลงโซเชียลเรียบร้อยแล้วด้วย

ไม่รู้เหมือนกันว่าใครเป็นคนริเริ่ม

“แค็กๆ!!”

หวังลี่เว่ยสำลักน้ำลายตัวเองทันที

“เอ่อ...”

เฉินเชี่ยนกับเว่ยเสี่ยวหยวนหันมามองหน้ากันเลิ่กลั่ก

เฉินเชี่ยนน่ะไม่ค่อยได้เล่นโซเชียลเท่าไหร่เลยรอดตัวไป

แต่เว่ยเสี่ยวหยวนน่ะคือเจ้าแม่โซเชียลตัวจริง

มีหรือที่เธอจะไม่รู้ว่าชาวเน็ตเรียกเธอว่าอะไร

ตอนนั้นเธอสาบานได้ว่าไม่ได้คิดลึกอะไรเลยจริงๆ!!

เธอแค่รู้สึกว่ารุ่นพี่หวังที่อยู่หอพักเดียวกัน ปกติก็ดูเป็นคนดีมีระเบียบ ใครจะไปคิดว่าวันหนึ่งจะมาเสพติดงานฝีมือจนร่างกายทรุดโทรมขนาดนั้น

ไอ้เรื่องพรรค์นั้นมันน่าหลงใหลขนาดนั้นเลยหรือไง?

ถึงขั้นทำร้ายสุขภาพตัวเองได้ขนาดนี้

เธอแค่หวังดีอยากจะช่วยคุมพฤติกรรมให้เขาเลิกนิสัยเสียๆ นั่นก็เท่านั้นเอง

ใครจะไปคิดล่ะว่า ข่าวลือในเน็ตจะพัดพาความจริงให้บิดเบี้ยวไปไกลสุดกู่ขนาดนี้

“ทุกคนคือผู้มีพระคุณของรายการชีวิตประจำวันของสัตวแพทย์จางครับ ไปกันเถอะครับ คุยกันต่อเดี๋ยวฟ้ามืดซะก่อน พวกเราไปหาของอร่อยกินกันดีกว่า”

จางหลิงชวนหัวเราะร่วน

รถยนต์เริ่มเคลื่อนตัวออกเดินทาง

ห้าโมงครึ่ง

พวกเขาก็เดินทางมาถึงร้านอาหารหาวไจ้ไหล

ตื๊ด— ตื๊ด—

ทว่าพอนั่งลงได้ไม่นาน

โทรศัพท์ของจางหลิงชวนก็แผดเสียงดังขึ้น

“อาจารย์จางคะ โทรศัพท์ค่ะ”

ซ่งหว่านฉิงหยิบมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะ เดินไปส่งให้จางหลิงชวนที่กำลังยืนคุยกับพนักงานเสิร์ฟอยู่

โทรศัพท์สมัยนี้หน้าจอใหญ่ขึ้นทุกวัน

ใส่ในกระเป๋ากางเกงทีไรเหมือนแบกก้อนอิฐไปทุกที่

แถมช่วงฤดูร้อนแบบนี้ก็น่ารำคาญเป็นบ้า

ดังนั้นคนส่วนใหญ่พอนั่งลงปุ๊บ สิ่งแรกที่ทำคือเอาโทรศัพท์ออกมาวางบนโต๊ะ

เพื่อไม่ให้มันรั้งกางเกงจนอึดอัดและร้อนขา

“อ้อ ขอบคุณครับ”

จางหลิงชวนรับโทรศัพท์มาดู

เขาพบว่าเป็นเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นตาเลย

จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกใจ

“ฮัลโหล สวัสดีครับ” เขากดรับสาย

“สวัสดีค่ะ ใช่คุณจางหลิงชวนหรือเปล่าคะ?” ปลายสายเป็นเสียงหญิงสาวที่ฟังดูหวานใสและเป็นมิตรมาก

“ใช่ครับ ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?” จางหลิงชวนถามกลับ

“คืออย่างนี้ค่ะ พวกเรามาจากทีมข่าวรายการเกาะติดหลิ่งหนาน พอดีเราได้เห็นคลิปวิดีโอที่คุณจางช่วยกู้ชีพผู้ประสบภัยหลายคนในเขตอวี่ซานเมื่อวานนี้ ทางเราเลยอยากจะขออนุญาตสัมภาษณ์คุณสักครู่ ไม่ทราบว่าคุณจางพอจะสะดวกไหมคะ?” ปลายสายเอ่ยด้วยน้ำเสียงเชิงขอร้อง

“แล้วสายที่ไม่ได้รับเมื่อคืนนี้ ก็เป็นทีมงานจากเกาะติดหลิ่งหนานด้วยหรือเปล่าครับ?” จางหลิงชวนถามด้วยความสงสัย

ในห้องอาหาร

ทีมงานศูนย์สื่อสารมวลชนต่างหันมาสบตากันทันที

เป็นอย่างที่คิดจริงๆ นักข่าวโทรมาแล้ว

วีรกรรมระดับที่อาจารย์จางทำเมื่อวาน

การโดนสื่อรุมจีบเป็นเรื่องธรรมดามาก

รายการเกาะติดหลิ่งหนานนี่ถือเป็นรายการเชิดหน้าชูตาของสถานีโทรทัศน์ประจำมณฑลเลยนะ

แถมยังเคยได้รับรางวัลรายการข่าวยอดเยี่ยมระดับจังหวัดมาแล้วด้วย

ถ้าอาจารย์จางยอมให้สัมภาษณ์ อิทธิพลของเขาต้องพุ่งทะยานขึ้นไปอีกหลายขั้นแน่นอน

“ใช่ค่ะ เมื่อคืนพวกเราพยายามติดต่อคุณไปสามครั้งแต่ดูเหมือนจะติดต่อไม่ได้เลย...” อีกฝ่ายตอบกลับมาตามตรงอย่างจริงใจ

“อ๋อ อย่างนี้เอง ผมค่อยเบาใจหน่อย”

พอรู้ว่าเป็นเจ้าเดิมกับที่โทรมาเมื่อคืน

จางหลิงชวนก็รู้สึกผ่อนคลายลงเยอะ

ตอนแรกเขาแอบกังวลว่าเบอร์โทรศัพท์ตัวเองจะหลุดออกไปจนนักข่าวทุกสำนักแห่กันโทรมา จนเกือบจะกดเปิดโหมดบล็อกเบอร์แปลกไปแล้ว

แต่ถ้ามีแค่รายการเดียวที่ตามจีบ

เขาก็คงไม่ต้องถึงขั้นปิดกั้นการติดต่อจากโลกภายนอกขนาดนั้น

เพราะโหมดบล็อกเบอร์แปลกเนี่ย บางทีมันก็ทำให้เขาพลาดสายสำคัญจากธุระอื่นไปอย่างน่าเสียดาย

“เบาใจ??”

หญิงสาวเสียงหวานถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง

ทำไมเขาถึงพูดว่าเบาใจล่ะ?

“เบาใจ???”

เฉินเชี่ยน เว่ยเสี่ยวหยวน และหวังลี่เว่ย ต่างหันมามองหน้ากันด้วยความฉงน

ความสงสัยของพวกเขาไม่ต่างจากนักข่าวสาวในสายเลยสักนิด

จะมีก็แต่ซ่งหว่านฉิงเพียงคนเดียวที่แอบยิ้มบางๆ เพราะเธอคุยกับอาจารย์จางมาเยอะจนพอจะเดาทางได้ว่าเขาจะพูดอะไรต่อ

“คืออย่างนี้ครับคุณนักข่าว ขอบคุณมากสำหรับความหวังดีนะครับ แต่โดยส่วนตัวแล้วผมไม่ได้มีความสนใจที่จะให้สัมภาษณ์เท่าไหร่ รบกวนหลังจากนี้อย่าโทรมาอีกจะได้ไหมครับ?” จางหลิงชวนตอบกลับอย่างสุภาพแต่หนักแน่น

เขาไม่ได้มีความกระหายอยากจะออกกล้องหรือทำตัวเป็นคนดังอะไรขนาดนั้น

สู้เอาเวลาที่ต้องมานั่งปั้นหน้าสัมภาษณ์ ไปนอนพักผ่อนฟื้นฟูร่างกายยังจะคุ้มค่ากว่าเยอะ

“คุณจางคะ คือเรื่องมันเป็นอย่างนี้ค่ะ ช่วงนี้คุณกำลังเข้าร่วมการแข่งขันสัตวแพทย์ระดับประเทศอยู่ไม่ใช่หรือคะ? การได้รับพื้นที่สื่อจะช่วยส่งเสริมอิทธิพลส่วนตัวของคุณได้มหาศาลเลยนะคะ เรียกได้ว่ามีแต่ได้กับได้เลยล่ะค่ะ อยากให้คุณลองพิจารณาดูอีกสักนิด รายการเกาะติดหลิ่งหนานของเราเป็นสื่อที่มีฐานผู้ชมกว้างขวางมาก ถ้าบทสัมภาษณ์นี้ถูกเผยแพร่ออกไป รับรองว่าคุณจะได้ยอดผู้ติดตามเพิ่มขึ้นอีกเพียบแน่นอนค่ะ”

นักข่าวสาวที่ชื่อว่าถังเสี่ยวหยินพยายามหว่านล้อมสุดชีวิต เธอคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าคุณจางคนนี้จะปฏิเสธหน้าตาเฉย

ก็นะ ทางกองบรรณาธิการให้ความสำคัญกับเคสนี้มากจริงๆ

“ขอบคุณจริงๆ ครับ แต่ผมยืนยันคำเดิมว่าไม่สะดวกพิจารณาครับ เอาเป็นว่าตอนนี้พวกผมกำลังจะทานข้าวกัน ขออนุญาตวางสายก่อนนะครับ สวัสดีครับ”

จางหลิงชวนตัดสายทิ้งทันที

ส่วนเรื่องการเพิ่มอิทธิพลอะไรนั่นน่ะ

แค่คลิปวิดีโอที่ปล่อยออกไปตอนนี้มันก็เพียงพอแล้วล่ะ

เขาไม่มีความจำเป็นต้องไปนั่งเล่าเรื่องเดิมซ้ำๆ ให้ใครฟังอีกรอบ

ที่สำคัญที่สุดคือ เขาไม่ชอบการถูกสัมภาษณ์เลยสักนิดเดียว

ณ กองบรรณาธิการรายการเกาะติดหลิ่งหนาน

“ฮัลโหล... คุณจางคะ เดี๋ยวอย่าเพิ่ง...”

ตื๊ด— ตื๊ด— ตื๊ด—

ถังเสี่ยวหยินจ้องมองหน้าจอมือถือที่ดับไป นี่เป็นการเผชิญหน้ากับความล้มเหลวในการขอสัมภาษณ์ครั้งแรกในชีวิตการทำงานของเธอเลยทีเดียว

“เป็นไงบ้างเสี่ยวถัง?” เพื่อนร่วมงานเดินเข้ามาถาม

“หลุดโลกไปเลยค่ะ คุณจางเขาปฏิเสธที่จะให้สัมภาษณ์แบบไม่มีเยื่อใยเลย”

ถังเสี่ยวหยินเอ่ยด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ

เพราะปกติแล้ว เวลาพวกเธอโทรไปขอสัมภาษณ์แทบจะไม่เคยมีใครกล้าปฏิเสธเลยสักราย

คนในแวดวงสังคมส่วนใหญ่ต่างก็โหยหาพื้นที่สื่อของรายการเกาะติดหลิ่งหนานกันทั้งนั้น เพราะนี่คือสถานีโทรทัศน์ระดับมณฑล และรายการก็ฮิตติดลมบนสุดๆ

แต่กับคุณจางคนนี้... การปฏิเสธแบบตัดรอนขนาดนี้ เธอเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรกจริงๆ

“หือ? ปฏิเสธเหรอ?” ทุกคนในห้องกองบรรณาธิการต่างพากันยืนอึ้ง

ที่ร้านอาหารหาวไจ้ไหล

“อาจารย์จางคะ รายการเกาะติดหลิ่งหนานเนี่ยถือเป็นรายการระดับดาราของมณฑลเราเลยนะ ความจริงการยอมให้เขาสัมภาษณ์มันเป็นเรื่องดีมากเลยนะคะ ฉันไม่ค่อยเข้าใจเลยว่าทำไมอาจารย์ถึงปฏิเสธพวกเขาอย่างเด็ดขาดขนาดนั้น”

เฉินเชี่ยนเปรยขึ้น

เธอนึกไม่ถึงจริงๆ ว่าอาจารย์จางจะตัดรอนได้รวดเร็วปานนี้

“นั่นสิคะอาจารย์จาง!” เว่ยเสี่ยวหยวนเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน

ใครๆ ก็อยากได้พื้นที่สื่อในรายการท็อปๆ แบบนั้นทั้งนั้นแหละ

“เรื่องมันผ่านไปแล้วครับ ผมไม่อยากเอามันกลับมาเป็นกระแสอีก” จางหลิงชวนยิ้มตอบเรียบๆ

“ก็จริงของอาจารย์ค่ะ ฉันไม่ควรเซ้าซี้เลย มื้อนี้ถ้ามีเหล้าล่ะก็ ฉันคงต้องขอลงโทษตัวเองสักสองแก้วจริงๆ”

คำตอบของจางหลิงชวนทำเอาเฉินเชี่ยนถึงกับจุกอก นี่แหละคือความแตกต่างระหว่างคนธรรมดากับคนที่มีอุดมการณ์

คำตอบของเขาเกือบจะพ่นคำว่า ‘ไม่อยากหากินบนคราบน้ำตาคนอื่น’ ใส่หน้าเธออยู่แล้ว

ก็นะ ตอนนี้เรื่องราวมันกำลังเป็นกระแสไปทั่ว

การให้สัมภาษณ์ก็เท่ากับการโหมกระแสซ้ำลงไปในแผลเดิมของผู้สูญเสีย

ถ้ามองอีกมุมหนึ่ง มันก็ไม่ต่างอะไรกับการหากินบนคราบน้ำตาคนตายเลยสักนิด

มีคนบางประเภทที่ยินดีจะทำแบบนั้น และสังคมก็อาจจะมองว่าไม่ผิดเพราะเป็นการทำความดี

แต่ก็ยังมีคนอีกประเภทที่รักศักดิ์ศรีเกินกว่าจะยอมรับผลประโยชน์จากความสูญเสียของคนอื่น

“ฮ่าๆๆ อาจารย์เฉินครับ อาจารย์ท้องอยู่นะจะมาดื่มเหล้าได้ยังไง มาครับๆ พวกเราทานข้าวกันดีกว่า”

อาหารเริ่มทยอยมาเสิร์ฟแล้ว

จางหลิงชวนรีบชวนทุกคนลงมือทานมื้อค่ำ

มื้อนี้ผ่านไปอย่างราบรื่น ไม่มีเหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้นอีก

ไม่มีใครหัวใจวายตายให้เขาต้องไปทำ CPR กลางร้านอาหารแน่นอน

สิ่งที่เกิดขึ้นอย่างเดียวคือหลังจากทานเสร็จ ซ่งหว่านฉิงชวนเขาไปเดินเล่นบนสะพานใหญ่ของอำเภอชิง เพื่อรับลมและเก็บภาพบรรยากาศเพิ่มเติมอีกเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะไปส่งเธอที่หอพักและขับรถกลับบ้านของตัวเอง

หลังจากอาบน้ำเสร็จ

เวลาล่วงเลยมาถึงสี่ทุ่มตรง

ค่าชื่อเสียงวิชาชีพ: ระดับสอง (LV2): 960/1000 (แพทย์ฝึกงาน)

เขาเปิดดูแถบค่าชื่อเสียงอาชีพ

ขาดอีกเพียงสี่สิบแต้มก็จะเลื่อนระดับแล้ว

พรุ่งนี้แค่ใช้สิทธิ์สแกนปกติสองครั้ง กับทำภารกิจระดับสมบูรณ์แบบสักอย่าง ก็น่าจะได้รับสี่สิบแต้มที่เหลือเพื่อเลื่อนเป็นระดับสามได้ไม่ยาก อยากรู้จริงๆ ว่ารางวัลเลื่อนขั้นรอบนี้จะเป็นอะไรนะ

จางหลิงชวนแอบตื่นเต้นอยู่ลึกๆ ในใจ

【ติ๊ง! แย่งชิงชีวิตมาจากเงื้อมมัจจุราช! ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับค่าชื่อเสียงวิชาชีพเพิ่มเติม +40 แต้ม】

ในจังหวะที่เขากำลังจะหลับตาลง

เพื่อปิดฉากวันที่แสนเหนื่อยล้าด้วยการนอนหลับพักผ่อน จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็เด้งขึ้นมา

จางหลิงชวนดีดตัวลุกขึ้นนั่งพรวดทันที!

สรุปว่าเขาได้รับรางวัลตอนนี้เลยเหรอ?!

แสดงว่าเด็กน้อยคนนั้น... กู้ชีวิตกลับมาได้สำเร็จแล้วสินะ?

แล้วรางวัลใหญ่ที่เขากำลังจะได้คืออะไร เขาจะได้เลื่อนขั้นเป็นระดับแพทย์ประจำบ้านแล้วใช่ไหมเนี่ย?

...

สรุปความหมายท้ายบท:

ป้ายสีแดง: สัญลักษณ์เตือนภัยระดับสูงสุดในระบบสแกนพิเศษ หมายถึงผู้ป่วยที่อยู่ในสภาวะวิกฤตถึงแก่ชีวิต

ศาสตร์การสัมผัสหน้าท้อง: เทคนิคการวินิจฉัยโรคเบื้องต้นโดยการใช้มือคลำตรวจสอบความผิดปกติของอวัยวะภายในช่องท้อง

ตับแตก: ภาวะที่เนื้อเยื่อตับเกิดการฉีกขาดจากการกระแทกอย่างรุนแรง ส่งผลให้เลือดออกในช่องท้องปริมาณมากและเป็นอันตรายต่อชีวิต

การบาดเจ็บภายในชนิดปิด: การบาดเจ็บของอวัยวะภายในที่ไม่มีบาดแผลเปิดให้เห็นภายนอกร่างกาย ทำให้การวินิจฉัยทำได้ยากและมีความเสี่ยงสูงหากตรวจไม่พบทันท่วงที