บทที่ 99 ของขวัญอัปเกรดระดับสาม สถานการณ์ของเด็กน้อย การอ้อนวอนขอขมา? จุดจบสุดท้าย!

เขาคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าเหตุการณ์แบบนี้จะยังมีรางวัลมอบให้ด้วย

ดูท่าระบบนี้จะจงใจไม่ยอมให้เขาได้นอนหลับพักผ่อนอย่างเต็มอิ่มเสียจริงๆ

งั้นก็ขอมาดูหน่อยเถอะว่า

รางวัลในครั้งนี้คืออะไร

ตอนนี้เขาเริ่มจะมีความต้องการอยากรู้อยากเห็นจนแทบจะทนไม่ไหวแล้ว

ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับการเลื่อนระดับเป็นระดับสามสำเร็จ ต้องการรับชุดของขวัญอัปเกรดหรือไม่?

หน้าต่างแจ้งเตือนเรืองแสงปรากฏขึ้นตรงหน้า

"รับ!"

เขาตอบรับโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

พร้อมกับความสงสัยใคร่รู้ว่าหลังจากระดับนี้ไป เขาจะได้รับการเลื่อนขั้นเป็นแพทย์ประจำบ้านเลยหรือไม่

ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับแต้มการแพทย์หนึ่งร้อยแต้ม และกล่องสมบัติทั่วไปหนึ่งใบ

สิ้นสุดการรับรางวัล

กำลังเปิดกล่องสมบัติทั่วไป

ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับค่าชื่อเสียงวิชาชีพหนึ่งร้อยแต้ม และน้ำยาฟื้นฟูพละกำลังพิเศษหนึ่งขวด

กล่องสมบัติถูกเปิดออกแล้ว

เขาได้รับน้ำยาฟื้นฟูพละกำลังเพิ่มอีกหนึ่งขวด พร้อมกับค่าชื่อเสียงวิชาชีพอีกหนึ่งร้อยแต้ม

ค่าชื่อเสียงวิชาชีพ: ระดับสาม: 1,100 จาก 2,000 แต้ม (แพทย์ฝึกงาน)

มันไม่ได้เป็นตำแหน่งแพทย์ประจำบ้านอย่างที่เขาจินตนาการไว้

แต่เขากลายเป็นแพทย์ฝึกงานระดับสามแทน

ช่างดูประหลาดและซับซ้อนเสียจริง

ตำแหน่งแพทย์ฝึกงานถูกแบ่งออกเป็นหลายระดับย่อยขนาดนี้เชียวหรือ

ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจความหมายที่ระบบเคยบอกไว้แล้วว่า การก้าวข้ามผ่านระดับใหญ่เท่านั้นถึงจะได้รับรางวัลเป็นกล่องสมบัติพิเศษ

ที่แท้ลำพังแค่ตำแหน่งแพทย์ฝึกงานก็ยังมีอีกหลายระดับชั้น

ไม่รู้ว่าจะมีทั้งหมดกี่ระดับกันแน่

แต่ถ้ามีหลายระดับชั้นจริงๆ มันก็น่าจะเป็นไปตามที่ระบบว่าไว้

คือเขาต้องเป็นแพทย์ฝึกงานที่เก่งกาจที่สุดในวงการให้ได้

เอาเถอะ ช่างมัน

การค่อยๆ เลื่อนระดับย่อยไปทีละขั้นแบบนี้ก็นับว่าไม่เลวเหมือนกัน

อย่างน้อยเขาก็ยังได้รับไอเทมช่วยเหลืออย่างน้ำยาฟื้นฟูพละกำลังพิเศษมาสะสมไว้

และถ้าดวงดีหน่อย ก็อาจจะได้รับทักษะความรู้ใหม่ๆ เพิ่มเติม

จากการนำไปใช้งานจริง ทักษะที่ได้จากระบบถือว่ายอดเยี่ยมมาก

ติดอยู่อย่างเดียวคือ เขาไม่รู้ว่าเด็กน้อยคนนั้นกู้ชีวิตกลับมาได้สำเร็จหรือไม่

เมื่อคิดได้ดังนั้น

จางหลิงชวนจึงเปิดแอปพลิเคชันโต่วอินขึ้นมา

เขาค้นหาชื่อบัญชี ประกายดาวดวงน้อย ทันที

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากหาผ่านข้อความส่วนตัว

แต่ปัญหาก็คือ ด้วยยอดผู้ติดตามถึงสามแสนคน คุณลองจินตนาการดูสิว่าจะมีข้อความส่งเข้ามาหาเขามากมายมหาศาลขนาดไหน

หากต้องมานั่งไล่เปิดดูทีละคน ตาของเขาคงต้องพร่ามัวไปเสียก่อนแน่ๆ

ดังนั้นในส่วนของข้อความส่วนตัว เขาจึงแทบจะไม่ได้กดเข้าไปดูเลย

ตัวเลขแจ้งเตือนยังคงค้างอยู่ที่เก้าร้อยเก้าสิบเก้าบวกตลอดเวลา

ยินยินครับ สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าอาการของน้องหลินเสี่ยวโจวที่ส่งโรงพยาบาลวันนี้เป็นอย่างไรบ้างครับ พ้นขีดอันตรายหรือยัง?

จางหลิงชวนส่งข้อความหาหลี่อิงอิง

ณ โรงพยาบาล

"คุณหมอครับ! อาการลูกชายผมเป็นยังไงบ้างครับ!!"

หน้าห้องผู้ป่วย

ครอบครัวของหลินก่วงจื้อ ทั้งปู่ย่าตายายและญาติพี่น้องทุกคนต่างพากันแห่มาที่นี่จนหมด

การกู้ชีพฉุกเฉินกินเวลายาวนานถึงหกเจ็ดชั่วโมง!!

มีทีมแพทย์และผู้เชี่ยวชาญจากหลายแผนกผลัดเปลี่ยนกันเข้าไปไม่ขาดสาย!!

ภาพที่เห็นทำให้ญาติๆ ต่างพากันใจสั่นหวั่นไหวและหายใจไม่ทั่วท้อง

แม่และย่าของเด็กถึงกับร้องไห้จนสลบไปหลายรอบ

แม้หลินก่วงจื้อและคุณปู่จะไม่มีน้ำตาไหลออกมา แต่หัวใจของพวกเขาเหมือนถูกมือลึกลับบีบคั้นไว้จนแทบสำลักด้วยความเจ็บปวด

ก็นะ พวกเขาเฝ้าดูเจ้าตัวเล็กในผ้าอ้อมค่อยๆ เติบโตขึ้นทีละนิด

ตั้งแต่วัยคลาน วัยเดิน จนถึงวัยที่วิ่งเล่นได้

จากนั้นก็เริ่มเรียกพ่อแม่ ปู่ย่าตายาย และน้าอาได้

จนกระทั่งเข้าโรงเรียนอนุบาล

และเพิ่งจะขึ้นชั้นประถม

ในหัวสมองของพวกเขามีแต่ภาพความทรงจำเกี่ยวกับเด็กน้อยคนนี้เต็มไปหมด

ชีวิตประจำวันของพวกเขาถูกเติมเต็มด้วยเด็กคนนี้มาตลอด

ไม่รู้เลยว่าหากต้องสูญเสียเขาไป บ้านหลังนี้จะเป็นอย่างไร

คงเหมือนกับถูกกดปุ่มปิดเสียงไปตลอดกาล

พวกเขาไม่สามารถทำใจยอมรับได้จริงๆ หากต้องสูญเสียลูกหลานไปแบบนี้

"สถานการณ์วิกฤตมากครับ แต่ตอนนี้เด็กพ้นขีดอันตรายมาได้แบบหวุดหวิด ต้องขอบคุณเจ้าหน้าที่ที่โรงพยาบาลตำบลที่จัดการเบื้องต้นได้อย่างรวดเร็วและส่งตัวมาได้ทันเวลาพอดี ถือว่ามาถึงโรงพยาบาลในนาทีสุดท้ายพอดีเลยครับ ถ้ามาช้ากว่านี้เพียงแค่นาทีเดียวก็คงหมดหวังแล้ว"

หัวหน้าแผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดีกล่าวออกมาด้วยความเคร่งขรึม

ที่เขาพูดแบบนี้เพราะความจริงแล้ว ตอนที่ส่งตัวมาถึงก็นับว่าสายเกินไปมาก

แต่ด้วยการระดมกำลังทีมผู้เชี่ยวชาญของโรงพยาบาลอำเภอประสานงานกับยอดฝีมือจากโรงพยาบาลประจำเมือง ทำให้สามารถแย่งชิงตัวเด็กกลับมาจากเงื้อมมือมัจจุราชได้สำเร็จ

เพียงแค่นาทีเดียวจริงๆ หากช้ากว่านั้นการกู้ชีพคงไร้ผล

และต้องขอบคุณเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลตำบลที่ประสานงานแจ้งข้อมูลมาก่อนล่วงหน้า ทำให้ทางนี้เตรียมการรับมือได้อย่างทันท่วงที

ตั้งแต่ขั้นตอนการส่งตัวมาถึงก็เริ่มการกู้ชีพทันที

หากไม่เป็นเช่นนั้น

เด็กน้อยคงไม่มีโอกาสรอดชีวิตแน่นอน

"พ้น! พ้นขีดอันตรายแล้ว!!"

"คุณหมอครับ หมายความว่าลูกชายผมรอดแล้วใช่ไหมครับ?!"

ญาติๆ ต่างพากันรุมล้อมถามด้วยความดีใจ

"นับว่าพ้นวิกฤตในระยะนี้แล้วครับ แต่ยังต้องส่งตัวเข้าห้องไอซียูเพื่อเฝ้าสังเกตอาการอย่างใกล้ชิดต่อไป"

คุณหมออาวุโสตอบกลับ

"เยี่ยมเลย!"

"ขอบคุณมากครับคุณหมอ!!"

ถึงยังต้องเฝ้าดูอาการต่อ

แต่นั่นก็เป็นข้อพิสูจน์ว่า อย่างน้อยตอนนี้เด็กก็ยังมีลมหายใจอยู่

และยังมีความหวังที่จะรักษาให้หายขาดได้

ทุกคนต่างตื้นตันจนน้ำตาไหลพรากออกมาอีกครั้ง

หลินก่วงจื้อถึงกับทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หน้าห้องผ่าตัดอย่างไร้เรี่ยวแรง

"ไม่เป็นไรครับ หลังจากนี้ยังคงเป็นบททดสอบที่ยาวนาน หวังว่าทางญาติจะให้ความร่วมมือกับทีมแพทย์และปฏิบัติตามคำสั่งหมออย่างเคร่งครัดนะครับ"

หัวหน้าแผนกตับและทางเดินน้ำดีกำชับ

การรักษาผู้ป่วย

ฉากหน้าอาจจะดูเป็นหน้าที่ของหมอ

แต่ความจริงแล้วมันคือการร่วมมือกันระหว่างหมอและครอบครัวผู้ป่วย

กุญแจสำคัญที่แสดงถึงความเชื่อใจที่มีต่อหมอ คือการฟังคำสั่งแพทย์อย่างเคร่งครัด

เวลาไหนที่ทานอาหารได้

เวลาไหนที่ต้องงดอาหาร

การดื่มน้ำถือเป็นการทานอาหารหรือไม่!

ที่ผ่านมามีเหตุการณ์โศกนาฏกรรมเกิดขึ้นมากมายเพียงเพราะความไม่เข้าใจในเรื่องพื้นฐานเหล่านี้

"แน่นอนครับ! พวกเราจะทำตามทุกอย่าง!!"

"ใช่ครับ คุณหมอว่ายังไงพวกเราก็ว่าตามนั้น"

ญาติๆ ของเด็กน้อยต่างพากันพยักหน้ารับคำ

"เอาละ งั้นผมขอตัวก่อน"

กลุ่มผู้เชี่ยวชาญส่วนใหญ่เริ่มทยอยเดินจากไป

เหลือเพียงหัวหน้าแผนกตับเดินรั้งท้าย

จากนั้น ร่างของเด็กน้อยที่เต็มไปด้วยสายยางระโยงระยางก็ถูกเข็นออกมาจากห้องผ่าตัด

บนเตียงนอนขนาดใหญ่นั้น มีร่างเล็กๆ นอนสงบนิ่งอยู่

ผิวพรรณที่เดิมทีค่อนข้างคล้ำแดด

บัดนี้กลับดูซีดเซียวและมีรอยช้ำสีม่วง

เป็นภาพที่บีบคั้นหัวใจคนมองอย่างยิ่ง

เชื่อว่าพ่อแม่คนไหนที่ได้เห็นภาพนี้ ย่อมต้องรู้สึกจุกอกจนพูดไม่ออก และปรารถนาจะลงไปนอนเจ็บแทนลูกเสียเอง

"ห้องไอซียูไม่อนุญาตให้ญาติเข้าไปเฝ้านะคะ มาส่งได้แค่ตรงนี้ค่ะ"

พยาบาลสาวกล่าวเตือนครอบครัวที่เดินตามเตียงมาติดๆ

"ได้ครับๆ พวกเราไม่เข้าไปครับ"

ทุกคนยืนส่งเด็กน้อยจนร่างนั้นลับหายเข้าไปในห้องผู้ป่วยหนัก

ในเมื่อมันเกี่ยวข้องกับความเป็นความตายของลูกหลาน

จึงไม่มีใครกล้าทำอะไรบุ่มบ่าม

"ดูสิ มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย!!"

หลังจากเด็กน้อยเข้าไปข้างในแล้ว

ย่าของเด็กก็นั่งลงแล้วใช้มือทบหน้าขาตัวเองแรงๆ ด้วยความแค้นใจ!

"เฮ้อ! ใครจะไปคิดล่ะว่าเป็นเพื่อนบ้านถนนเดียวกันแท้ๆ แต่จิตใจจะอัมหิตได้ขนาดนี้ ทั้งที่ตัวเองก็กำลังจะเป็นพ่อคนอยู่แล้ว!"

ชายผมขาวคนนั้นคือปู่ของเด็ก

เขาทอดถอนใจออกมาอย่างเศร้าสร้อย

"พ่อครับ! ต้องขอบคุณอาเฝยกับหมอจางจริงๆ ถ้าไม่มีเขา เสี่ยวโจวของเราคงไม่อยู่แล้วแน่ๆ!"

เมื่อเริ่มตั้งสติได้

หลินก่วงจื้อก็รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัวด้วยความหวาดกลัวที่ยังหลงเหลืออยู่

"อย่ามาขอบคุณฉันเลย ฉันว่ามันคือความประสงค์ของสวรรค์มากกว่า สวรรค์ยังไม่อยากให้เด็กคนนี้หมดอายุขัย อุตส่าห์วิ่งหนีสุดชีวิตจนมาถึงฟาร์มวัวของเราพอดี และได้มาเจอหมอจาง ตอนที่หมอจางจ้องมองเสี่ยวโจวตอนแรก ฉันยังแอบสงสัยเลยว่ามองทำไม"

เถ้าแก่เฝยยังไม่ยอมกลับบ้าน

ในเมื่อเด็กน้อยเรียกเขาว่าปู่เฝย

และเขากับปู่ของเด็กก็เป็นเพื่อนรักกันมานาน

คืนนี้เขาจึงเลือกที่จะอยู่เป็นเพื่อนที่โรงพยาบาลด้วย

เขาหวนนึกถึงเหตุการณ์ในตอนนั้น

มันเหมือนกับเป็นพรหมลิขิตจริงๆ

"ต้องขอบคุณหมอจางคนนี้จริงๆ ครับ ไว้รอให้หลานพ้นขีดอันตรายเมื่อไหร่ พวกเราต้องไปขอบพระคุณเขาอย่างเป็นทางการอีกครั้ง"

ปู่ของเด็กกล่าวออกมาจากส่วนลึกของหัวใจ

"นั่นสิคะ ถ้าไม่มีหมอจางคนนี้ล่ะก็ พอเกิดเรื่องขึ้นมา อาจีคงต้องแบกรับความรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตว่าตัวเองเป็นคนทำลูกเจ็บหนักจนเกิดเรื่องแบบนี้!"

แม่ยายของเด็กเริ่มเข้าใจที่มาที่ไปของเหตุการณ์ทั้งหมดแล้ว

เธอจึงเอ่ยออกมาด้วยความโกรธแค้นต่อคนร้ายตัวจริง

ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด—

ในตอนนั้นเอง

เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

หลินหย่งสยง

หน้าจอแสดงชื่อของหลินหย่งสยง

นั่นคือพ่อของหลินจื้อย่ง คนที่เตะเด็กในวันนี้

"พวกนั้นโทรมาแล้ว"

สายเรียกเข้าดังที่เครื่องของหลินเหวินเต๋อ ปู่ของเด็ก

หลินเหวินเต๋อมีสีหน้าโกรธจัดทันที

"สงสัยเป็นเพราะผมไม่รับสายแถมปิดเครื่องไปแล้ว เขาเลยโทรหาพ่อแทนล่ะมั้งครับ"

หลินก่วงจื้อเปรยขึ้น

"เหวินเต๋อ รับสายสิ ดูซิว่าคนพวกนั้นจะพ่นอะไรออกมา!"

เถ้าแก่เฝยเอ่ยด้วยความโมโห

หลินเหวินเต๋อมีอายุมากกว่าเขาไม่กี่ปี

"อืม! รับเลย! ดูซิว่าจะมีหน้าพูดอะไรอีก!!"

บรรดาญาติพี่น้องพากันสนับสนุนด้วยความโกรธแค้น

"ฮัลโหล มีธุระอะไร"

หลินเหวินเต๋อกดรับสาย

ทว่าน้ำเสียงของเขานั้นเย็นเยียบและห่างเหินอย่างที่สุด

"พี่เต๋อครับ เรื่องของไอ้จื้อย่งผมเพิ่งจะได้ยินข่าว ผมโกรธมันมากจริงๆ เมื่อกี้เพิ่งจะสั่งสอนมันไปชุดใหญ่ ตอนนี้ผมสั่งให้มันไปคุกเข่าสำนึกผิดอยู่หน้าป้ายวิญญาณบรรพบุรุษแล้ว พี่ช่วยเห็นแก่เด็กในท้องเมียมันที่กำลังจะเกิดมาเถอะนะครับ อย่าถือสาหาความมันเลยนะ ให้มันผ่านไปเถอะครับ ส่วนค่ารักษาพยาบาลและค่าทำขวัญของเสี่ยวโจว ทางเรายินดีรับผิดชอบทั้งหมดครับ"

น้ำเสียงของหลินหย่งสยงที่ปลายสายนั้นดูนอบน้อมและดูต่ำต้อยที่สุดเท่าที่เขาเคยทำมาในชีวิต

"แกมีสิทธิ์อะไรมาอ้างเรื่องเด็กที่กำลังจะเกิด เพื่อมาขอให้พวกเรายกโทษให้ในขณะที่หลานของฉันเพิ่งจะก้าวขาพ้นหลุมศพมาได้แค่ครึ่งตัว! ฉันจะบอกแกให้นะ ถ้าคราวนี้พวกเราไม่มีผู้รู้คอยชี้นำ ลูกชายแกจะยอมรับผิดเองไหม? ถึงตอนนั้นหลานฉันตายไปฟรีๆ แล้วลูกชายฉันยังต้องมาติดคุกแทนอีกงั้นเหรอ!!"

หลินเหวินเต๋อผู้ที่ไม่เคยมีปัญหาเรื่องความดันโลหิต บัดนี้กลับโกรธจนความดันพุ่งพล่าน

"เอ่อ... คือ..."

หลินหย่งสยงถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

"พี่เต๋อครับ ผมรู้ว่าสิ่งที่มันทำน่ะมันผิดจริงๆ แต่จื้อย่งมันกำลังจะได้เป็นพ่อคนแล้วนะครับ ถ้าพ่อเด็กต้องติดคุกขึ้นมา มันจะไม่เป็นการทำร้ายเด็กที่ยังไม่ทันได้ลืมตาดูโลกหรอกหรือครับ อีกอย่างพวกเราก็เป็นเพื่อนบ้านถนนเดียวกัน มองหน้ากันทุกวัน..."

"แกก็รู้ตัวนี่ว่ามองหน้ากันทุกวัน! แล้วตอนที่ลูกชายแกทำเรื่องบัดซบแบบนั้น ทำไมมันไม่คิดถึงเรื่องนี้บ้างล่ะ! เรื่องนี้ใครทำอะไรไว้ก็ต้องรับผลกรรมตามนั้น พวกเราจะให้กฎหมายเป็นคนตัดสินเอง!!"

ยังไม่ทันที่หลินหย่งสยงจะพูดจบ

หลินเหวินเต๋อก็สวนกลับด้วยคำถามที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด—

สายถูกตัดทิ้งทันที

"พ่อครับ เป็นยังไงบ้าง?"

ภายในบ้านพักอาศัยสามชั้นท้ายซอยของตำบลต้าเป่า

ชายหนุ่มที่มีแววตาอิดโรยและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวเอ่ยถามขึ้น

"เฮ้อ แกดูซิว่าแกสร้างเรื่องอะไรไว้! เด็กตัวแค่นั้นแกไปเตะเขาสุดแรงเกิดทำไมกัน!!"

หลินหย่งสยงจ้องมองลูกชายด้วยสายตาผิดหวังอย่างรุนแรง!!

กว่าจะหาเมียแต่งงานได้ กว่าจะมีลูกด้วยกัน

ตอนนี้เด็กในท้องก็อายุได้ห้าเดือนแล้ว แต่แกดันมาสร้างเรื่องอัปยศแบบนี้ขึ้นมา

"แม่งเอ๊ย! เป็นเพราะไอ้คนแซ่จางนั่นคนเดียวเลย!!"

หลังจากฟังพ่อพูดจบ

แววตาของหลินจื้อย่งก็ฉายแววอำมหิตออกมา

เขาจะไปคิดได้ยังไงว่าเด็กตัวเล็กๆ จะบอบบางขนาดนี้

เขาแค่กระโดดถีบเข้าที่หน้าท้องไปทีเดียว ถึงขั้นตับแตกเลยหรือ

ความจริงถ้าไม่มีใครสังเกตเห็น ภาวะตับแตกนี้ก็คงไม่มีใครรู้สาเหตุที่แท้จริง

ต้องเป็นเพราะจางหลิงชวนคนนั้นแน่ๆ ที่เข้ามาสอดเรื่องของเขา

"แก! ยังจะมีหน้าไปโทษคนอื่นอีก! หัดห่วงตัวเองก่อนเถอะว่าหลังจากนี้จะเอายังไง!!!"

หลินหย่งสยงโกรธจนแทบจะคลั่ง!

ลูกชายคนนี้ไม่ได้เรื่องแล้วยังจะใจดำและลงมือหนักแบบไม่ดูสถานการณ์อีก!!!

ก๊อกๆๆ—

"เปิดประตูเดี๋ยวนี้!!"

จู่ๆ เสียงเคาะประตูดังสนั่นก็ดังขึ้นมาจากชั้นล่าง

"พ่อครับๆ รถตำรวจมาครับ! ทำไมมาเงียบๆ เหมือนผีเลย ไม่เปิดไซเรนไม่เปิดไฟวับวาบเลยสักนิด!!"

เมื่อมองลงมาจากชั้นสอง

พวกเขาก็พบรถตำรวจจอดอยู่หน้าบ้าน

พร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกสามสี่นาย

พวกเขาจำได้ดี

เป็นเจ้าหน้าที่จากสถานีตำรวจประจำตำบลนั่นเอง

"เฮ้อ! อาเซียง อาย่งคงต้องเข้าไปสงบสติอารมณ์ข้างในสักพักแล้วล่ะ ไม่ต้องห่วงนะ พ่อจะพยายามเจรจาขอความเห็นใจให้ถึงที่สุด เพื่อให้รับโทษเบาลง เมื่อเด็กคลอดออกมาพวกเราจะช่วยกันดูแลเอง"

หลินหย่งสยงรู้ตัวดีว่า

ครั้งนี้คงไม่มีทางรอดพ้นได้แล้ว

ทำได้เพียงหวังว่าจะได้รับความเมตตาจากคู่กรณีและศาลเพื่อให้ได้รับโทษสถานเบาเท่านั้น

"เอ๊ะ? อาเซียง! ลูกกำลังค้นหาอะไรอยู่น่ะ?"

จู่ๆ หลินหย่งสยงก็สังเกตเห็นลูกสะใภ้กำลังก้มหน้าก้มตาค้นหาอะไรบางอย่างในมือถือ เขาเห็นแวบๆ ว่ามีข้อความประมาณว่าห้าเดือนยังสามารถทำอะไรสักอย่างได้

"เปล่าค่ะ! ไม่มีอะไรค่ะพ่อ! พรุ่งนี้หนูอยากจะขอกลับไปพักผ่อนที่บ้านเดิมสักพักนะคะ!"

แม้ว่าอาเซียงจะเป็นต้นเหตุของเรื่องในวันนี้

แต่ความจริงแล้วเธอเองก็คาดไม่ถึงว่า สามีจะรุนแรงถึงขั้นไปเตะเด็กแบบนั้น และยิ่งไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าเขาเกือบจะฆ่าเด็กตายได้ลงคอ

ปกติเธอก็พอจะรู้สึกได้ว่าสามีมีนิสัยชอบใช้ความรุนแรงอยู่บ้าง

แต่ตอนนี้เธอรู้สึกหวาดกลัวเขาขึ้นมาจับใจเสียแล้ว

"พ่อครับ! ผมต้องโดนตำรวจพวกนี้พาตัวไปจริงๆ เหรอ ผมไม่อยากไป!"

หลินจื้อย่งเริ่มสติแตกด้วยความหวาดกลัว!!

เขารู้ดีว่าหากถูกพาตัวไปคราวนี้ คงไม่มีโอกาสได้ออกมาเห็นเดือนเห็นตะวันง่ายๆ แน่

"งั้นแกก็หนีไปสิ! แล้วกลายเป็นผู้ต้องหาหลบหนีคดีซะ! เรื่องจะได้บานปลายใหญ่โตขึ้นไปอีก แกจะหนีไหมล่ะ!!"

หลินหย่งสยงตวาดใส่ด้วยความโกรธจัด!

"ผม..."

ตำรวจเดินเข้ามาในบ้านแล้ว

กุญแจมือสีเงินถูกสวมเข้าที่ข้อมือของเขาในที่สุด

เวลาล่วงเลยมาจนถึงสี่โมงสิบนาที

ในกลุ่มสังคมของบุคลากรโรงพยาบาลอำเภอ กรณีศึกษานี้ที่ดูระทึกขวัญแต่ก็เต็มไปด้วยปาฏิหาริย์จากการยื้อแย่งชีวิตกับมัจจุราชได้ถูกแชร์ต่อๆ กันไปอย่างรวดเร็ว

บังเอิญว่าพยาบาลในห้องไอซียูเป็นเพื่อนสนิทของเธอพอดี

เธอจึงได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมดอย่างละเอียด

"สุดยอดไปเลย! นี่มันเหนือคำบรรยายจริงๆ! ฉันต้องรีบบอกข่าวนี้ให้สัตวแพทย์จางรู้เดี๋ยวนี้!!"

หลังจากรับรู้เรื่องราวทั้งหมด หลี่อิงอิงก็รีบเปิดแอปโต่วอินทันที

เธอตั้งใจจะแจ้งข่าวดีที่น่าตื่นเต้นนี้ให้จางหลิงชวนทราบ

เพราะหากช้ากว่านั้นเพียงนาทีเดียว ชีวิตนี้คงไม่สามารถกู้กลับคืนมาได้อีกแล้ว

กำลังเปิดโต่วอิน...

ทันทีที่เธอเข้าสู่แอป

ในหน้าโปรไฟล์ส่วนตัว

สิ่งแรกที่เธอพบคือยอดผู้ติดตามของเธอเพิ่มขึ้นอีกกว่าสองร้อยคน

ตอนนี้ยอดรวมพุ่งไปถึงห้าร้อยกว่าคนแล้ว เธอรู้ดีว่านี่คืออานิสงส์จากสัตวแพทย์จางแน่นอน

ไม่อย่างนั้นจะมีใครมาสนใจพยาบาลตัวเล็กๆ อย่างเธอมากมายขนาดนี้

"อ้าว! บังเอิญขนาดนี้เชียวหรือ! หมอจางส่งข้อความมาถามก่อนแล้วหรือเนี่ย?"

หลี่อิงอิงพบข้อความจากจางหลิงชวนค้างอยู่

หมอจางคะ กู้ชีวิตกลับมาได้สำเร็จแล้วค่ะ ตอนนี้น้องอยู่ในห้องไอซียูนะคะ จากข้อมูลวงในบอกว่าหากช้ากว่านี้เพียงแค่นาทีเดียวก็คงช่วยไม่ทันแล้วจริงๆ ค่ะ ระทึกขวัญสุดยอดไปเลย!! (22:11:02)

เฮ้อ ในที่สุดก็เบาใจได้ซะทีครับ ระทึกขวัญจริงๆ นั่นแหละ (22:12:01)

จางหลิงชวนยังไม่นอน

ทันทีที่เห็นข้อความเขาก็รีบตอบกลับไปในทันที

พร้อมกับพยายามตีความหมายของข้อความนั้น

นั่นหมายความว่า ประโยคที่ระบบบอกว่า แย่งชิงชีวิตมาจากเงื้อมมัจจุราช คือการที่เขาช่วยชีวิตไว้ได้ในนาทีสุดท้ายพอดีใช่ไหม?

นี่คงเป็นสาเหตุที่เขาได้รับรางวัลค่าชื่อเสียงถึงสี่สิบแต้ม

ดูท่าคราวนี้จะเป็นเรื่องของดวงจริงๆ

ดวงของเขาที่ดีมาก

และดวงของเด็กน้อยคนนั้นที่ยังไม่ถึงฆาต

หากระหว่างทางมีใครชักช้าไปแม้เพียงนิดเดียว

ชีวิตนี้คงไม่สามารถหวนคืนกลับมาได้อีกแล้ว

หมอจางคะ ฉันขอประกาศไว้ตรงนี้เลยว่า ต่อไปคุณคือเทพบุตรในใจของฉันตลอดกาล!!! (22:12:45)

ไม่นานนัก ข้อความใหม่ก็ถูกส่งกลับมา

เอ่อ... คุณอิงอิงครับ อย่าถึงขั้นเป็นเทพเป็นเจ้าอะไรเลยครับ คำเรียกนี้มันสูงเกินไปสำหรับผม ผมก็แค่ช่วยในสิ่งที่พอจะช่วยได้เท่านั้นเอง ฝันดีนะครับ พักผ่อนเยอะๆ ครับ (22:13:23)

จางหลิงชวนเห็นคำว่า เทพบุตร แล้วถึงกับทำตัวไม่ถูก

ถูกยกย่องไว้สูงเกินไป เวลาตกลงมามันจะเจ็บหนักเอาได้

เขาจึงรีบหาทางจบบทสนทนาอย่างรวดเร็ว

เช้าวันรุ่งขึ้น

เนื่องด้วยผลจากการไลฟ์สด เรื่องราวในครั้งนี้จึงกลายเป็นกระแสไปอย่างรวดเร็ว และติดเทรนด์คำค้นหายอดนิยมอย่างต่อเนื่อง

ในสองวันถัดมา

จางหลิงชวนเดินทางไปที่ตำบลต้าเป่าเกือบทุกวัน

สาเหตุหลักเป็นเพราะการระบาดของโรคไข้สามวันในพื้นที่

เขาต้องคอยตรวจเช็กให้แน่ใจว่าไม่มีวัวตัวอื่นติดเชื้อเพิ่ม

นับเป็นโชคดีที่หลังจากผ่านไปสามวัน ไม่พบวัวป่วยรายใหม่ และวัวตัวแรกที่เขาทำการรักษาก็สามารถมีชีวิตรอดมาได้

นั่นหมายความว่า วิกฤตการณ์โรคไข้สามวันได้ผ่านพ้นไปอย่างสมบูรณ์แล้ว

ในระหว่างนั้น

จางหลิงชวนยังได้รับคำขอบคุณอย่างสุดซึ้งจากครอบครัวของหลินก่วงจื้อ

ถึงขั้นมีการเอ่ยปากเชิญเขาไปทานมื้อค่ำที่บ้านด้วย

แน่นอนว่าเขาปฏิเสธไปอย่างสุภาพ โดยขอรับไว้เพียงคำขอบคุณจากใจจริงเท่านั้น ก่อนจะขับรถกลับ

วันเวลาล่วงเลยผ่านไป

เขาได้ออกไปตรวจรักษาคนไข้รายอื่นอีกสองสามครั้ง

และด้วยฝีมือการตัดต่อวิดีโอของซ่งหว่านฉิง บัญชีรายชื่อของเขามียอดผู้ติดตามพุ่งสูงถึงห้าแสนคนแล้ว ทว่าก็ยังไม่สามารถแซงหน้าอันดับที่สิบเอ็ดอย่าง สัตวแพทย์เพื่อนเมี้ยว ไปได้

ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา พวกเขากลายเป็นขาประจำที่สถานสงเคราะห์สัตว์ไปเรียบร้อยแล้ว

ในที่สุดพวกเขาก็ได้ทานมื้อค่ำฝีมือของหัวหน้าสถานสงเคราะห์อู๋ ซึ่งต้องยอมรับว่าฝีมือการทำอาหารของเขานั้นไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

ลูกสุนัขตัวสีดำ แม่ของมัน รวมถึงเจ้าสุนัขที่เคยถูกถลกหนังไปก่อนหน้านี้ ต่างก็มีอาการดีขึ้นตามลำดับ

เด็กน้อยหลินเสี่ยวโจวเองก็ฟื้นคืนสติมาได้แล้ว

สภาพร่างกายของเขาเริ่มฟื้นตัวไปในทิศทางที่ดีขึ้นเรื่อยๆ

เย็นวันนั้น ท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า

"อาจารย์จางคะ จบไปอีกหนึ่งวันที่แสนเหนื่อยล้าแล้วนะคะ พรุ่งนี้ถ้าเราต้องไปที่สถานสงเคราะห์สัตว์อีกล่ะก็ พวกเราลองเปิดไลฟ์สดที่นั่นดูไหมคะ? ไม่จำเป็นว่ารายการชีวิตประจำวันของสัตวแพทย์ต้องเป็นการออกตรวจเสมอไปนี่นา สิ่งที่อาจารย์ทำอยู่ที่นั่นก็นับเป็นชีวิตประจำวันของอาจารย์เหมือนกัน!"

รถจักรยานยนต์ไฟฟ้าคันเล็กแล่นทะยานไปตามถนนในตัวอำเภอ

ซ่งหว่านฉิงที่นั่งซ้อนท้ายอยู่ข้างหลัง ปล่อยให้เส้นผมพริ้วไหวไปตามสายลมที่ปะทะใบหน้า

"ฮ่าๆๆ ก็คุณถ่ายวิดีโอเก็บไว้เยอะแยะแล้วนี่นา ความจริงการไลฟ์สดต่อเนื่องกันนานๆ มันก็ค่อนข้างจะสูบพลังงานผมไปเยอะเหมือนกันนะ"

จางหลิงชวนยิ้มตอบ

"ก็ถ่ายไว้เยอะจริงๆ ค่ะ อาจารย์จางคะ วันหลังฉันขออนุญาตเอาคลิปที่ถ่ายไว้ไปโพสต์ลงในบัญชีส่วนตัวของฉันได้ไหมคะ? ความจริงฉันเองก็มีฐานแฟนคลับอยู่บ้างเหมือนกันนะ!"

ซ่งหว่านฉิงดูจะพอใจกับผลงานการถ่ายทำของเธอในครั้งนี้มาก

"โอ้โห! ที่แท้คุณหว่านฉิงก็เป็นคนดังในโลกโซเชียลเหมือนกันนะเนี่ย? ฮ่าๆ ได้สิครับ โพสต์ได้ตามสบายเลย เห็นว่าทางทีมงานจะประกาศอันดับรวมคืนนี้พอดี ถือโอกาสช่วยดึงคะแนนให้ผมด้วยเลยแล้วกันนะ"

จางหลิงชวนพูดติดตลก

"ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกันค่ะ! สมแล้วที่เป็นคู่หูทางธุรกิจที่รู้ใจกัน! มาไฮไฟฟ์ฉลองกันหน่อย!!"

ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสีดำขนาดใหญ่ของซ่งหว่านฉิงเป็นประกายขึ้นมาทันที!

"พอเลยๆ ผมกำลังขับรถอยู่นะ จะมาไฮไฟฟ์อะไรกันเล่า"

จางหลิงชวนรู้สึกว่าเด็กสาวคนนี้มีมุมที่น่ารักและน่าสนใจไม่เบาเลยทีเดียว

"ไฮไฟฟ์แบบนี้ก็ได้ค่ะ"

ซ่งหว่านฉิงใช้มือสองข้างถูเข้าหากัน

จากนั้นจึงใช้ฝ่ามือที่ขาวเนียนทั้งสองข้างประทับลงบนหัวไหล่ของจางหลิงชวนเบาๆ

"เรียบร้อย!"

เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูจะพอใจในผลงานของตัวเองมาก

"คุณหว่านฉิงเนี่ย บางมุมก็ดูเด็กๆ เหมือนกันนะครับ"

จางหลิงชวนสัมผัสได้ถึงน้ำหนักมือที่ประทับอยู่บนหลัง จึงอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

"อาจารย์จางคะ มีคนเคยบอกว่า ผู้หญิงเราจะทำตัวเด็กๆ ได้ก็ต่อเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ชายที่ตัวเองรู้สึกดีด้วยเท่านั้นล่ะค่ะ"

ซ่งหว่านฉิงโน้มตัวเข้าไปกระซิบที่ข้างหูของจางหลิงชวน

สายลมบนสะพานใหญ่พัดโชยมาปะทะใบหน้าของทั้งคู่

ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด—

ในจังหวะนั้นเอง ราวกับสวรรค์แกล้งหรือตั้งใจก็ไม่ทราบ โทรศัพท์ของจางหลิงชวนก็แผดเสียงดังขึ้นมา ขัดจังหวะบทสนทนาที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มพอดี

"ฮัลโหล หลิงชวนเหรอ อาหลี่เองนะ..."

เขาหยุดรถแล้วกดรับสาย

เสียงจากปลายสายดังลอดออกมาให้ได้ยิน

"ลุงหลี่เหรอครับ? มีอะไรหรือเปล่าครับ??"

จางหลิงชวนมีสีหน้าสงสัย

"คืออย่างนี้นะ ลูกวัวที่บ้านลุงจู่ๆ มันก็นอนแน่นิ่งไปเรียกเท่าไหร่ก็ไม่รู้สึกตัวเลย พรุ่งนี้หลานพอจะมีเวลาแวะมาดูให้ลุงหน่อยได้ไหม?"

ปลายสายเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวล

"นอนแน่นิ่งไปเลยเหรอครับ? คราวนี้คงไม่ใช่จะให้ผมไปทำงานให้ฟรีๆ อีกนะครับลุงหลี่? จะว่าไป เงินที่ค้างที่บ้านผมไว้ ถึงเวลาต้องเคลียร์บัญชีกันได้หรือยังครับ?"

จางหลิงชวนไม่อ้อมค้อมและไม่เกรงใจแม้แต่น้อย

เพราะปลายสายคือครอบครัวตระกูลหลี่ แห่งหมู่บ้านซานสุ่ย เคสแรกที่เขาออกตรวจแล้วยังไม่ได้รับค่ารักษานั่นเอง

"จ่ายแน่นอน จ่ายแน่ๆ หลานไม่ต้องห่วง พรุ่งนี้เช้าแวะมาได้ไหมล่ะ?"

ปลายสายรีบยืนยันหนักแน่น

"ได้ครับ"

จางหลิงชวนตอบรับคำ

"อาจารย์จางคะ พรุ่งนี้พวกเรามีเคสออกตรวจกันใช่ไหมคะ??"

ซ่งหว่านฉิงเอ่ยถาม ทั้งหมดเป็นเพราะสายโทรศัพท์นี้นี่แหละที่มาขัดจังหวะ!

"ครับ บ้านลุงหลี่ที่เป็นเคสแรกที่ผมไปตรวจน่ะครับ เดี๋ยวผมไปส่งคุณหว่านฉิงกลับหอพักก่อนนะครับ แล้วอย่าเพิ่งไปบอกพิกัดพรุ่งนี้กับพวกอาจารย์เฉินล่ะ"

จางหลิงชวนกล่าวกำชับ

"รับรองค่ะ!!"

ซ่งหว่านฉิงพยักหน้าให้คำมั่น

สามทุ่มตรงของคืนนั้น

ความเคลื่อนไหวครั้งใหญ่เกิดขึ้นในแวดวงผู้เข้าแข่งขันสัตวแพทย์ระดับประเทศ

เพราะอันดับความนิยมรวมได้ถูกประกาศออกมาแล้ว

...

สรุปความหมายท้ายบท:

ชุดของขวัญอัปเกรด: รางวัลพิเศษที่ระบบมอบให้เมื่อโฮสต์สามารถสะสมค่าชื่อเสียงอาชีพจนเลื่อนระดับได้สำเร็จ

แพทย์ฝึกงานระดับสาม: ตำแหน่งที่ระบบกำหนดขึ้นสำหรับโฮสต์ในระยะเริ่มต้นของการฝึกฝนทักษะทางการแพทย์

การตายทางคลินิก: ระยะที่หัวใจและปอดหยุดทำงาน แต่เซลล์สมองยังไม่ตายสนิท หากกู้ชีพได้ทันท่วงทียังพอมีโอกาสรอดชีวิต

ไอซียู: หอผู้ป่วยหนักที่ใช้สำหรับดูแลผู้ป่วยที่มีอาการวิกฤตและต้องการการเฝ้าระวังอย่างใกล้ชิดด้วยอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่ทันสมัย

ตับแตก: ภาวะที่เนื้อเยื่อตับฉีกขาดจากการกระแทกอย่างรุนแรง ส่งผลให้เกิดเลือดออกในช่องท้องปริมาณมากและเป็นอันตรายถึงชีวิตหากไม่ได้รับการผ่าตัดทันเวลา