บทที่ 101 จันทร์ดับกลางสระเหมันต์ เสียงสุดท้ายแห่งตำนาน

หุบเขาลึก สระน้ำเย็น ไอหมอกลอยฟุ้ง

กองถ่ายใช้เครื่องทำหิมะขนาดใหญ่ปูหุบเขาทั้งลูกด้วยชั้นหิมะสีขาวโพลน แม้แต่เข็มสนก็ยังมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะ ลมพัดผ่านเกิดเสียงซู่ซ่า

นี่คือฉากสุดท้ายของ ดุจเกล็ดน้ำค้าง และเป็นจุดจบของเทพจันทราจิ่นเยว่

หลินเยี่ยนยืนอยู่ริมสระน้ำที่มีน้ำแข็งจับตัวบางๆ สวมชุดเกราะที่ถูกฉีกขาดเป็นชิ้นๆ ในวันแต่งงาน แผ่นเกราะเงินแตกหัก ด้ายแดงขาดรุ่งริ่ง แนบไปกับร่างผอมบางของเขา

เขาเท้าเปล่า เหยียบย่ำลงบนดินโคลนผสมเศษน้ำแข็ง ความเย็นยะเยือกแทรกซึมผ่านฝ่าเท้าเข้าสู่กระดูกอย่างบ้าคลั่ง