บทที่ 100 การยอมรับจากผู้เขียนต้นฉบับ

กำแพงในใจของดาบเดียวถูกเจาะทะลวงอย่างสมบูรณ์ในวินาทีนี้

เขามองดวงตาที่ใสกระจ่างและแน่วแน่ของหลินเยี่ยน รู้สึกเหมือนการแสร้งทำและการปิดบังทั้งหมดของตัวเองถูกมองทะลุจนปรุโปร่ง

หลินเยี่ยนวางแก้วน้ำ ถอยหลังไปหนึ่งก้าว โค้งตัวเล็กน้อย

"ถ้าคุณไม่เชื่อ ขออนุญาตให้ผมแสดงให้คุณดูสักท่อนเถอะครับ"

เขาไม่ได้เปลี่ยนชุดเข้าฉาก ยังคงสวมเสื้อยืดกางเกงขายาวง่ายๆ หลังจากล้างเครื่องสำอางแล้ว

ที่... ตรงนี้น่ะนะ?

ดาบเดียวรู้สึกเหลือเชื่อ เหมือนมีอะไรแปลกๆ แต่ก็บอกไม่ถูกว่าตรงไหน

แต่ไม่มีอะไรมีน้ำหนักน่าเชื่อถือไปกว่าการแสดงของนักแสดงอีกแล้ว

เขาคิดครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า

เมื่อได้รับคำตอบรับ หลินเยี่ยนก็หลับตาลงอีกครั้ง

เมื่อเขาลืมตาขึ้น ความรู้สึกรอบตัวเขาก็เปลี่ยนไป

เขาไม่ใช่หลินเยี่ยนอีกต่อไป แต่เป็นจิ่นเยว่ที่เพิ่งผ่านสงครามนองเลือด และจบสิ้นความศรัทธาของตัวเองด้วยมือตนเอง

การเข้าถึงบทบาทที่รวดเร็วอย่างน่าตกใจ ทำให้ทุกคนในที่นั้นต้องยอมรับนับถือในใจ

การแสดงของหลินเยี่ยนในตอนนี้ไม่มีบทพูด เขาเพียงแค่ค่อยๆ ยกมือขึ้น ราวกับกำลังลูบไล้ต้นกุ้ยฮวาต้นนั้นที่ให้กำเนิดเขา

ในแววตาไร้ซึ่งความเกลียดชัง และไร้ซึ่งความรัก เหลือเพียงความเหนื่อยล้าอันไร้ขอบเขตของเทพเจ้า

ความเหนื่อยล้าจากการมีชีวิตยาวนานเกินไป มองเห็นสัจธรรมมากเกินไป จนตัดสินใจจบทุกอย่างด้วยมือตัวเองในที่สุด

เขายิ้มบางๆ ให้กับความว่างเปล่าเบื้องหน้า

ในรอยยิ้มนั้น มีทั้งความเมตตา การหลุดพ้น และการเย้ยหยันตัวเองที่สังเกตเห็นได้ยาก

ดาบเดียวจ้องมองเขาอยู่อย่างนั้น

มองนักแสดงหนุ่มคนนี้ ใช้ท่าทางที่เรียบง่ายที่สุดและสายตาที่บริสุทธิ์ที่สุด เปลี่ยนเงาร่างอันเลือนรางและบิดเบี้ยวที่ปลายปากกาของเขา ให้กลายเป็นตัวตนที่ชัดเจนและสมจริงอย่างที่สุด

เขารู้สึกเหมือนวิญญาณที่เขาเคยพูดคุยด้วยข้ามมิติเวลาในค่ำคืนนับไม่ถ้วน ในที่สุดก็ได้พบร่างเนื้อที่แท้จริง

ความโดดเดี่ยวในฐานะผู้สร้างที่สั่งสมมายาวนาน ถูกกระแทกเข้าอย่างจังในวินาทีนี้

เขาตระหนักว่า นักแสดงหนุ่มคนนี้ อาจจะเข้าใจจิ่นเยว่ยิ่งกว่าตัวเขาเองเสียอีก

ดาบเดียวถึงกับตะลึงงันไป

ผ่านไปนาน เขาพรูลมหายใจยาว วางมาดหยิ่งยโสนั้นลง

"คุณชื่อหลินเยี่ยน ใช่ไหม?"

"ผมขอถอนคำพูดเมื่อกี้"

"คุณไม่ได้กำลังแสดงเป็นจิ่นเยว่"

"คุณคือจิ่นเยว่"

[ติ๊ง!]

[ยินดีด้วย โฮสต์! ภารกิจลับ: ได้รับการยอมรับระดับ S จากผู้แต่งนิยายต้นฉบับ เสร็จสิ้น]

[มอบรางวัลภารกิจ: ไอเทมพิเศษ 【ปลายพู่กันของยอดกวี (ใช้ได้ครั้งเดียว)】]

[คำอธิบายไอเทม: เมื่อใช้งาน สามารถขัดเกลาบทพูดหรือบทบรรยายความในใจของบทละครที่กำหนดให้เป็นระดับเทพ เพื่อให้มีพลังทางวรรณศิลป์ที่ทะลวงใจผู้คน]

ใจหลินเยี่ยนสงบนิ่ง รู้สึกด้วยซ้ำว่าช่วงนี้ระบบใจป้ำเกินไปหน่อย

รางวัลประหลาดๆ มีเยอะขึ้นเรื่อยๆ ชิ้นส่วนแท็กที่ได้จากการสรุปผลครั้งก่อนก็ยังกองอยู่ในคลัง ยังไม่มีเวลาจัดการ

สำหรับเขา ของพวกนี้เป็นแค่ของแถม การมีชีวิตรอดต่างหากคือเรื่องสำคัญ

คืนนั้น รถบ้านในกองถ่ายเปิดไฟสว่างไสว

จางฉวนอัน ดาบเดียว และหลินเยี่ยน นั่งล้อมวงรอบโต๊ะเล็ก

บนโต๊ะกางบทละครฉากสุดท้ายไว้

"ตอนจบแบบเดิม ที่จิ่นเยว่กอดศพฝูกวาง ระเบิดจิตเทพตายไปพร้อมกับตำหนักสวรรค์ มันเด็กน้อยไปหน่อย"

ดาบเดียวถือปากกา ขีดฆ่าเนื้อหาช่วงหนึ่งในบททิ้งอย่างแรง "ในเมื่อเขาเดินมาถึงจุดนี้แล้ว จะให้ตายเพื่อผู้หญิงคนเดียวไม่ได้"

"แล้วควรจะเป็นยังไงครับ?" จางฉวนอันถามอย่างระมัดระวัง

ดาบเดียวมองหลินเยี่ยน แววตาฉายความตื่นเต้นเหมือนเจอคนรู้ใจ "คือการพลีชีพเพื่อมรรควิถี"

"สิ่งที่เขาต้องการทำลาย คือ 'วิถี' จอมปลอมที่เง็กเซียนฮ่องเต้เป็นตัวแทน เขาจะใช้จิตวิญญาณของตัวเอง ชำระล้างสวรรค์ที่แปดเปื้อนด้วยอำนาจ เพื่อเปิดเส้นทางใหม่ที่สะอาดบริสุทธิ์ให้คนรุ่นหลัง"

เขาพูดพลางเขียนข้อความลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว ตัวอักษรเหล่านั้นราวกับแบกรับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านของเขาไว้ เต็มเปี่ยมด้วยพลัง

"สุดท้าย เขาไม่ได้ระเบิดจิตเทพ แต่สละพลังเทพเฮือกสุดท้าย กลายเป็นดวงดาวเต็มท้องฟ้า ซ่อมแซมม่านฟ้าที่แตกร้าวจากสงคราม ไม่ใช่การทำลายล้าง แต่คือการเสียสละ"

หลินเยี่ยนมองทั้งสองคนที่ถกเถียงกันอย่างดุเดือด ในสมองคำนวณอย่างรวดเร็ว

การได้รับการยอมรับจากดาบเดียวในครั้งนี้ ไม่ใช่แค่แก้ปัญหาวิกฤตเฉพาะหน้า

แต่ที่สำคัญกว่าคือ เขาได้รับ "การการันตี" ที่มีน้ำหนักมหาศาลในวงการนี้

ชื่อเสียงของดาบเดียวในวงการ และอิทธิพลมหาศาลในกลุ่มนักอ่าน จะกลายเป็นก้อนหินปูทางก้อนสำคัญบนเส้นทางสู่นักแสดงสายฝีมือที่แท้จริงของเขาในอนาคต

ดึกสงัด การถกเถียงสิ้นสุดลง

หลินเยี่ยนกลับไปที่รถพักผ่อนคนเดียว

เขาพิงโซฟา มองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ลึกล้ำนอกหน้าต่าง ในใจเกิดความสงบสุขที่หาได้ยาก

พลังชีวิตเหลือเฟือ การงานเข้าที่เข้าทาง แถมยังมีอิสระในการเลือก

ชีวิตตอนนี้ ดีกว่าตอนที่เขาเพิ่งมาถึงโลกนี้มากโข

แต่เขาไม่ลืมคำสัญญาที่ให้ไว้กับหยางชิ่นหลังเวทีงานประกาศรางวัล

ภายในสามปี ถ้วยรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากหนึ่งในสามเทศกาลภาพยนตร์ใหญ่

นั่นไม่ใช่แค่เพื่อแลกกับอิสรภาพเบ็ดเสร็จ แต่เป็นเป้าหมายที่เขาตั้งให้ตัวเองและต้องทำให้สำเร็จ

มีแต่ต้องยืนอยู่บนจุดสูงสุดนั้น เขาถึงจะหลุดพ้นจากความรู้สึกถูกโชคชะตาบงการได้อย่างแท้จริง

เขาก้มมองบทที่ต้องถ่ายทำอีกครั้ง...

ยาก แต่ถ้าเล่นออกมาได้ดีจริงๆ ก็พอจะจินตนาการได้ว่าคำวิจารณ์ที่มีต่อเขาจะยกระดับขึ้นไปอีกขั้น

แต่ก็มีปัญหาอยู่อย่างหนึ่ง ทิศทางของบทตอนนี้ เกรงว่าพอละครฉาย คงโดนแฟนคลับเติ้งฮ่าวด่ายับแน่

เขาว่ากันว่าพระรองมีไว้ให้คนดูรัก จิ่นเยว่ในตอนนี้ให้ความรู้สึกแบบนั้นกับหลินเยี่ยน

แม้ผลลัพธ์คือความตายที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง แต่เขากลายเป็นคนที่มีเลือดเนื้อจิตวิญญาณอย่างแท้จริง!

พระรองที่มีมิติสมบูรณ์แบบจะแย่งซีนพระเอกไปได้อย่างง่ายดาย สงครามน้ำลายคงหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว

หุบเขาลึก สระน้ำเย็น ไอหมอกลอยฟุ้ง

กองถ่ายใช้เครื่องทำหิมะขนาดใหญ่ปูหุบเขาทั้งลูกด้วยชั้นหิมะสีขาวโพลน แม้แต่เข็มสนก็ยังมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะ ลมพัดผ่านเกิดเสียงซู่ซ่า

นี่คือฉากสุดท้ายของ ดุจเกล็ดน้ำค้าง และเป็นจุดจบของเทพจันทราจิ่นเยว่

หลินเยี่ยนยืนอยู่ริมสระน้ำที่มีน้ำแข็งจับตัวบางๆ สวมชุดเกราะที่ถูกฉีกขาดเป็นชิ้นๆ ในวันแต่งงาน แผ่นเกราะเงินแตกหัก ด้ายแดงขาดรุ่งริ่ง แนบไปกับร่างผอมบางของเขา

เขาเท้าเปล่า เหยียบย่ำลงบนดินโคลนผสมเศษน้ำแข็ง ความเย็นยะเยือกแทรกซึมผ่านฝ่าเท้าเข้าสู่กระดูกอย่างบ้าคลั่ง

ซ่งอวิ๋นเจี๋ยถือเสื้อคลุมทหารตัวหนา คิ้วขมวดแน่น

"หลินเยี่ยน แปะแผ่นร้อนเถอะ อุณหภูมิใต้น้ำต่ำเกินไป เดี๋ยวจะเป็นอะไรไป"

หลินเยี่ยนส่ายหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว "ไม่ต้องครับพี่ซ่ง"

"ผมต้องการความหนาวเย็นแบบนี้ เทียบกับการแสดงทั้งหมด การสั่นสะท้านตามธรรมชาติของร่างกายเท่านั้น ถึงจะเป็นความจริงของตัวละคร"

จิ่นเยว่ในตอนนี้อยู่บนขอบเหวของการสูญเสียจิตเทพ พลังเทพของเขาติดๆ ดับๆ

มีเพียงการรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมเหมือนมนุษย์ธรรมดาเท่านั้น ถึงจะทำให้ตัวละครนี้กลายเป็น "คน" ได้อย่างแท้จริง!

ดังนั้นเขาจึงปฏิเสธมาตรการกันหนาวทั้งหมด

เขาต้องการความหนาวเหน็บที่ทิ่มแทงกระดูกนี้เพื่อเตือนตัวเองว่า การหลุดพ้นครั้งสุดท้ายของจิ่นเยว่ ต้องแลกมาด้วยการดับสูญอย่างสมบูรณ์

จางฉวนอันนั่งอยู่หลังจอมอนิเตอร์ ถูมือด้วยความกังวล ตรวจสอบตำแหน่งเจ้าหน้าที่ดูแลความปลอดภัยใต้น้ำผ่านวอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หยางอี้และเติ้งฮ่าวยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าเคร่งเครียด

ทั้งกองถ่ายเงียบกริบ สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่หลินเยี่ยนริมสระน้ำ

หลินเยี่ยนหลับตา

[ติ๊ง]

[เปิดใช้งานแท็กสมบูรณ์: ความอาลัยอาวรณ์]

แท็กนี้เขาไม่ได้ใช้มานานแล้ว ตอนนี้แหละเหมาะที่สุด!

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ความอบอุ่นสุดท้ายของหลินเยี่ยนในแววตาก็หายไป

นั่นไม่ใช่สายตาของนักแสดงที่กำลังเตรียมเข้าบท แต่เป็นสายตาของเทพเจ้าที่มีชีวิตอยู่มาหมื่นปี เผาผลาญรักโลภโกรธหลงจนหมดสิ้น และกลับคืนสู่ความตายอันเงียบงัน กำลังพินิจจุดหมายปลายทางสุดท้ายของตนเอง

ตอนนี้เขาคือจิ่นเยว่

ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว

เขาก้มหน้า มองทวนหักในมือ

นี่คือเพื่อนเพียงคนเดียวของเขา ที่อยู่เคียงข้างเขาผ่านวันเวลาอันโดดเดี่ยวหมื่นปีในวังจันทรา และร่วมก่อกบฏย้อมเลือดบันไดสวรรค์มาด้วยกัน

เขาใช้นิ้วมือ ลูบไล้ลวดลายเย็นเฉียบของตัวทวนอย่างแผ่วเบา ท่าทางอ่อนโยน เหมือนกำลังบอกลาเพื่อนเก่าที่คบหากันมานาน

จากนั้น เขาก็ปล่อยมือ

ทวนหักไม่ได้ส่งเสียงดังอะไรนัก เพียงแค่เจาะทะลุน้ำแข็งบางๆ จมลงสู่ก้นบึ้งอันมืดมิดของสระน้ำอย่างเงียบเชียบ ไม่ก่อให้เกิดระลอกคลื่นใดๆ

ทำทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาก้าวเท้าเดินลงไปในสระน้ำทีละก้าว

น้ำเย็นจัดท่วมข้อเท้าทันที

ความหนาวสะท้านทำให้ร่างกายเขาสั่นกระตุกโดยสัญชาตญาณ แต่บนใบหน้าไม่มีความเจ็บปวดใดๆ กลับมีความสงบสุขที่ดูศักดิ์สิทธิ์ปรากฏขึ้น

น้ำท่วมเข่า ท่วมเอว

ชุดเกราะสีแดงที่ขาดวิ่นลอยแผ่ออกในน้ำสีเขียวเข้ม เหมือนกลีบดอกไม้กลีบสุดท้ายที่กำลังจะร่วงโรย

หลังจอมอนิเตอร์ หยางอี้ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว เธอแยกไม่ออกว่ากำลังเศร้าแทนจิ่นเยว่ หรือตกตะลึงกับความแตกสลายที่นักแสดงหนุ่มคนนี้ถ่ายทอดออกมา

เธอถึงขั้นรู้สึกว่าคนคนนี้เหมือนกำลังจะตายจริงๆ

เติ้งฮ่าวยืนอยู่ข้างเธอ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง มือข้างลำตัวกำแน่นโดยไม่รู้ตัว

เขาเคยเห็นพลังระเบิดของหลินเยี่ยน แต่ไม่เคยเห็นด้านที่เงียบสงบขนาดนี้มาก่อน

ความเงียบสงบแบบนี้ ทรงพลังยิ่งกว่าเสียงตะโกนที่บ้าคลั่งใดๆ

เมื่อน้ำท่วมถึงหน้าอก หลินเยี่ยนก็หยุดเดิน

เขาค่อยๆ หันหน้ากลับมา

แต่สายตาไม่ได้มองไปที่ใครคนใดคนหนึ่งบนฝั่ง แต่ทะลุผ่านเลนส์กล้อง ทะลุผ่านหิมะฤดูหนาวที่มนุษย์สร้างขึ้นนี้ มองไปยังความว่างเปล่าอันไกลโพ้น

ราวกับกำลังกล่าวคำลาครั้งสุดท้ายกับโลกที่เขาเคยปกป้อง เคยเกลียดชัง และสุดท้ายเลือกที่จะเสียสละตัวเองให้

มุมปากของเขา ยกยิ้มบางเบาคล้ายมีคล้ายไม่มี

ในรอยยิ้มนั้น ไม่มีความโดดเดี่ยวหมื่นปี ไม่มีความแค้นฝังลึก และไม่มีความยึดติดที่ไม่อาจครอบครอง

เหลือเพียงความใสกระจ่างและปล่อยวางดั่ง "แผ่นดินขาวโพลนสะอาดตา"

"แชะ!"

ช่างภาพภาพนิ่งกดชัตเตอร์ค้าง หยุดภาพวินาทีนี้ไว้อย่างแม่นยำ