บทที่ 99 การประลองระหว่างปลายปากกากับคมกระบี่

หลินเยี่ยนยังคงนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น ไม่อาจถอนตัวจากความโศกเศร้าอันมหาศาลนั้นออกมาได้เป็นเวลานาน

มือข้างหนึ่งยื่นขวดน้ำมาให้ อีกมือตบหนักๆ ที่ไหล่เขา

คือเติ้งฮ่าว

เขาถอดอารมณ์ความโกรธเกรี้ยวของซือจิ่วออกไปแล้ว ในแววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน แต่ก็มีความสะใจที่ได้เจอกับคู่มือที่สมน้ำสมเนื้อ

"เพื่อน เจ๋งว่ะ"

"เมื่อกี้แวบหนึ่ง ฉันอยากฆ่านายจริงๆ แล้วก็อยากกอดนายจริงๆ ด้วย"

หลินเยี่ยนเงยหน้า แววตายังคงว่างเปล่าเล็กน้อย เขารับน้ำมา พูดเบาๆ ว่า "ขอบคุณ"

ที่ข้างกองถ่าย ซ่งอวิ๋นเจี๋ยที่เฝ้าดูเงียบๆ มาตลอด รีบหันหลังเดินไปยังมุมปลอดคน แล้วกดโทรศัพท์หาหยางชิ่นทันที

"บอสหยาง เตรียมบทความโปรโมตไว้ได้เลยค่ะ"

"ถ้าละครเรื่องนี้ฉายเมื่อไหร่ หลินเยี่ยนจะขึ้นแท่นเทพเจ้าทันที พวกเรา... ต้องประเมินมูลค่าทางการตลาดของเขาใหม่แล้ว"

เมื่อฉากสำคัญจบลง คิวถ่ายทำของหลินเยี่ยนในกอง ดุจเกล็ดน้ำค้าง ก็เริ่มนับถอยหลัง

ไม่กี่วันต่อมา ขณะที่เขากำลังเตรียมถ่ายทำฉากสุดท้ายก่อนปิดกล้อง รถเบนซ์แปลกหน้าคันหนึ่งก็แล่นมาจอดเงียบๆ นอกกองถ่าย

กระจกรถค่อยๆ เลื่อนลง ชายวัยสามสิบกว่า สวมแว่นตากรอบทอง บุคลิกดูเป็นปัญญาชน แต่แววตากลับฉายแววช่างจับผิดและเย็นชาในแบบฉบับของนักเขียน

"นั่นมัน... 'ดาบเดียว' ผู้แต่งนิยายต้นฉบับ ดุจเกล็ดน้ำค้าง ไม่ใช่เหรอ?"

ทีมงานฝ่ายสถานที่ที่หูตาไวจำผู้มาเยือนได้ ถึงกับสูดหายใจเฮือก

นักเขียนระดับเทพคนนี้ ขึ้นชื่อเรื่องสำนวนภาษาที่งดงามและเนื้อเรื่องบีบหัวใจ แต่ก็ขึ้นชื่อเรื่อง "ปากจัด" ในวงการไม่แพ้กัน

ลือกันว่าเขามาตรฐานสูงลิบลิ่วกับการนำผลงานตัวเองไปดัดแปลงเป็นละคร การดัดแปลงไม่กี่เรื่องก่อนหน้านี้ล้วนถูกเขาด่าเละเทะจนเสียหมาเพราะความไม่พอใจ

วันนี้เขามาทำไม?

มาเอาเรื่อง?

เพราะการปรับบทตัวละครจิ่นเยว่ของกองถ่าย แทบจะเป็นการรื้อสร้างใหม่แบบพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน

หลินเยี่ยนเพิ่งล้างเครื่องสำอาง เช็ดเลือดปลอมบนหน้าออก กำลังเตรียมเปลี่ยนเสื้อผ้า ซ่งอวิ๋นเจี๋ยก็รีบเดินเข้ามากระซิบข้างหูเขาไม่กี่ประโยค แล้วชี้ไปที่รถคันนั้น

หลินเยี่ยนมองตามไป สายตาปะทะกับชายในรถกลางอากาศ

ทันใดนั้น ระบบก็ส่งเสียงดังขึ้นในสมองโดยไม่มีสัญญาณเตือน

[ติ๊ง! ตรวจพบตัวละครสำคัญที่มีผลต่อเนื้อเรื่องเข้ามาแทรกแซง!]

[เปิดภารกิจลับ: ได้รับการยอมรับระดับ S จากผู้แต่งนิยายต้นฉบับ]

[รางวัลภารกิจ: ???]

"ดาบเดียว..."

หน้าจางฉวนอันซีดลงเล็กน้อย เขารีบสั่งงานผู้ช่วยผู้กำกับลวกๆ แล้วรีบเดินเข้าไปต้อนรับ

"ดาบต้า (ท่านดาบใหญ่ - คำเรียกยกย่องนักเขียนดัง) มาได้ยังไงครับเนี่ย? ไม่บอกล่วงหน้าผมจะได้ไปรับ"

ประตูรถเปิดออก ชายที่ถูกเรียกว่า "ดาบเดียว" เดินลงมา

เขาไม่สนใจมือที่จางฉวนอันยื่นมาให้ สายตามองข้ามไหล่อีกฝ่าย กวาดตามองฉากตำหนักใหญ่เปื้อนเลือดที่เพิ่งถ่ายทำเสร็จและยังไม่ได้รื้อถอน

"ถ้าผมไม่มา ก็คงไม่รู้ว่าพวกคุณแก้บทจิ่นเยว่ของผมเละเทะไปถึงไหนแล้ว"

"ผู้กำกับจาง ผมขายลิขสิทธิ์ดัดแปลงให้ ไม่ใช่ให้พวกคุณยืมชื่อตัวละครของผมไปเล่าเรื่องอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลยแบบนี้"

รอยยิ้มของจางฉวนอันเจื่อนลง "ดาบต้า ฟังผมอธิบายก่อน การดัดแปลงเป็นละคร มันต้องคำนึงถึงความเข้มข้นทางอารมณ์..."

"ความเข้มข้น?" ดาบเดียวแค่นเสียงเย็น ขัดจังหวะทันที

"ไอ้ความเข้มข้นที่พวกคุณว่า คือการเอานาฏกรรมชีวิตของคนที่รักเขาข้างเดียวและเดินเข้าสู่ความพินาศเพราะความยึดติด มายกหางให้กลายเป็นฮีโร่ต่อต้านระบบงั้นสิ?

ไม่รู้สึกว่ามันตลกเหรอ? แก่นแท้โศกนาฏกรรมของจิ่นเยว่คือความบริสุทธิ์ คือเรื่องส่วนตัว ความบ้าคลั่งทั้งหมดของเขาเกิดจากความรักที่มีต่อฝูกวางแต่ครอบครองไม่ได้

พวกคุณแก้บทแบบนี้ ความบริสุทธิ์ที่กินใจที่สุดในคาแรกเตอร์เขามันก็หายเกลี้ยงน่ะสิ!"

สิ้นคำพูด ทีมงานรอบข้างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง บรรยากาศในกองถ่ายกดดันจนน่ากลัว

จางฉวนอันเหงื่อแตกพลั่ก

เขาดีรู้กิตติศัพท์ของดาบเดียวในวงการ

แม้ลิขสิทธิ์ของนักเขียนเทพคนนี้จะขายไปแล้ว ตามหลักก็ไม่มีสิทธิ์ออกเสียง แต่ความน่ากลัวของเขาอยู่ที่เขาสามารถใช้ปากกาด้ามเดียวนั่น ปั่นป่วนโลกโซเชียลจนเกิดคลื่นยักษ์ได้

ถ้าเขาออกมาวิจารณ์ว่ากองถ่ายปู้ยี่ปู้ยำบทประพันธ์ ชื่อเสียงของ ดุจเกล็ดน้ำค้าง คงพังไปครึ่งหนึ่งตั้งแต่ยังไม่ทันฉาย

ความดื้อรั้นของปัญญาชนแบบนี้ น่าปวดหัวยิ่งกว่าการกดดันจากนายทุนเสียอีก

หลินเยี่ยนยืนอยู่ไม่ไกล ซ่งอวิ๋นเจี๋ยเพิ่งอธิบายสถานการณ์ให้เขาฟังคร่าวๆ

เขาไม่รีบร้อนเข้าไป เพียงแค่ยืนมองคนทั้งสองเถียงกันอย่างเงียบๆ

เขาออกคำสั่งในใจเงียบๆ

[เปิดใช้งานทักษะ: การวิเคราะห์โครงสร้างตัวละคร]

สายตาของเขาจับจ้องไปที่ดาบเดียว

ในพริบตา ภาพรอบข้างราวกับซีดจางลง เหลือเพียงรัศมีอารมณ์ซับซ้อนที่แผ่ออกมาจากชายคนนั้น

ข้อมูลที่ทักษะสะท้อนกลับมา ทำให้หลินเยี่ยนแปลกใจเล็กน้อย

นักเขียนผู้โด่งดังจากการเขียนบทเพลงรักอันโศกเศร้าคนนี้ ในจิตใต้สำนึกส่วนลึก ไม่ใช่คนที่ลุ่มหลงในความรัก

ตรงกันข้าม ในนั้นซ่อนความหวาดกลัวอย่างรุนแรงต่ออำนาจบางอย่าง และการฉายภาพความต้องการที่จะได้รับการช่วยเหลือ แต่กลับไร้กำลังจะช่วยตัวเอง

จิ่นเยว่ในปลายปากกาเขา ตัวละครที่ยึดติด บ้าคลั่ง และทำลายทุกอย่างเพื่อความรัก แท้จริงแล้วคือที่พึ่งทางใจในทางกลับกันของความอ่อนแอในใจเขา

เขาไม่กล้าต่อต้าน เขาจึงสร้างตัวละครที่กล้าทำลายล้างทุกสิ่งขึ้นมา

แต่เขาก็กลัวการทำลายล้างนั้น ในตอนจบของเรื่อง เขาจึงใช้ "ความรัก" ซึ่งเป็นเหตุผลที่ดูสูงส่ง ดึงแรงจูงใจในการทำลายล้างนี้กลับมาอยู่ในกรอบที่ปลอดภัยและเข้าใจได้

หลินเยี่ยนเข้าใจกระจ่างแจ้ง

เขาเดินไปที่โต๊ะพักผ่อน รินน้ำอุ่นหนึ่งแก้วอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วเดินไปหยุดตรงหน้าดาบเดียวที่หน้าเขียวคล้ำ

"ดาบต้า ดื่มน้ำหน่อยครับ"

ท่าทางเป็นธรรมชาติ น้ำเสียงราบเรียบ

ดาบเดียวขมวดคิ้วมองชายหนุ่มที่โผล่มานี้

เขาจำได้แน่นอน นี่คือนักแสดงที่รับบทจิ่นเยว่

เมื่อกี้เขาดูฉากวันแต่งงานจากที่ไกลๆ จบไปแล้ว

พูดตามตรง การแสดงของนักแสดงคนนี้ ดีจนเขาตกใจ

แต่เพราะแสดงดีเกินไปนี่แหละ ยิ่งทำให้เขาโกรธ

ฝีมือการแสดงชั้นเลิศนี้ ถูกใช้ไปในทิศทางที่ผิด

"ฉันไม่ได้มาดื่มน้ำ" น้ำเสียงของดาบเดียวห้วนจัด

หลินเยี่ยนไม่ถือสา ยังคงยื่นแก้วน้ำให้

"การตั้งค่าดั้งเดิมของจิ่นเยว่ ไม่ใช่การหลงรักฝูกวาง แต่คือการสังหารเทพ"

ประโยคนี้เหมือนฟ้าผ่าเปรี้ยงลงกลางสมองของดาบเดียว

เขาจ้องมองหลินเยี่ยนด้วยความตกตะลึง ไม่อยากจะเชื่อ

การตั้งค่านั้น คือแรงบันดาลใจแรกเริ่มและแก่นแท้ที่สุดตอนที่เขาเริ่มแต่ง ดุจเกล็ดน้ำค้าง

แต่เพราะรู้สึกว่ามันมืดมนและขบถเกินไป ตอนลงมือเขียนเขาจึงล้มเลิกความคิดนั้น ฝังมันไว้ในส่วนลึกสุดของหัวใจ ไม่เคยเล่าให้ใครฟัง

นักแสดงหนุ่มคนนี้ เขารู้ได้ยังไง?

หลินเยี่ยนไม่ปล่อยให้เขาคิดนาน พูดต่อว่า "การปรับบทครั้งนี้ ไม่ใช่การปู้ยี่ปู้ยำ แต่เป็นการช่วยคุณเติมเต็มตอนจบที่คุณไม่กล้าเขียนออกมาในตอนนั้นเพราะความกังวลต่างๆ"

"สิ่งที่คุณอยากเขียนจริงๆ ไม่เคยเป็นเรื่องราวของผู้ชายที่บ้าคลั่งเพราะความรัก"

"แต่เป็นเรื่องราวของเทพผู้โดดเดี่ยวมานับหมื่นปี ที่ประกาศสงครามครั้งสุดท้ายต่อโชคชะตาอันอยุติธรรมนี้ต่างหาก"