บทที่ 98 วันมงคล เลือดนองบันไดสวรรค์

งานมงคลแห่งสวรรค์ ทั่วหล้าต่างร่วมยินดี

ผ้าแพรสีแดงปูลาดตั้งแต่วิมานประตูใต้ ลากยาวไปจนถึงตำหนักหลิงอวิ๋นของเทพซือจิ่ว เสียงดนตรีทิพย์ลอยละล่อง รัศมีมงคลพาดผ่านนับพันสาย

นี่คือการวิวาห์ระหว่างโอรสสวรรค์กับเทพธิดาฝูกวาง เป็นพิธีอันยิ่งใหญ่ที่แสดงถึงความมั่นคงของอำนาจแห่งสวรรค์

ภายในกองถ่าย จางฉวนอันนั่งอยู่หลังจอมอนิเตอร์ เหงื่อซึมเต็มฝ่ามือ

นี่คือฉากที่ ดุจเกล็ดน้ำค้าง ทุ่มทุนสร้างมหาศาลที่สุด ฉากอลังการที่สุด และเป็นฉากที่ความขัดแย้งเข้มข้นที่สุด

สำเร็จหรือล้มเหลว วัดกันที่ฉากนี้

เมื่อหลินเยี่ยนเดินออกมาจากห้องแต่งตัว กองถ่ายที่จอแจก็เงียบกริบไปชั่วขณะ

เขาสวมชุดเกราะอ่อนสีเงิน บนแผ่นเกราะสลักลวดลายกิ่งกุ้ยฮวาซ้อนทับกันอย่างวิจิตร แต่ละแผ่นสะท้อนแสงเย็นเยียบ

ทับบนชุดเกราะ คือเสื้อคลุมเจ้าบ่าวสีแดงสดปักดิ้นทอง

สีที่ควรจะเป็นมงคล เมื่ออยู่บนร่างเขา กลับแผ่กลิ่นอายยั่วยวนที่อันตรายและเด็ดเดี่ยวอย่างบอกไม่ถูก

สีแดงกับสีเงิน สีมงคลกับการฆ่าฟัน สองสีที่ขัดแย้งอย่างสุดขั้วปะทะกันบนร่างเขา ก่อเกิดความงามอันตรายที่ทำให้หัวใจสั่นสะท้าน

"ดี... ดีมาก..."

จางฉวนอันพึมพำ เขาบอกได้เลยว่าความรู้สึกที่ต้องการนั้น ถูกต้องแล้ว

เริ่มการถ่ายทำ

เหนือตำหนักใหญ่ เง็กเซียนฮ่องเต้นั่งประทับอยู่บนบัลลังก์ ใบหน้าอิ่มเอิบ

ซือจิ่วรับบทโดยเติ้งฮ่าว สวมชุดเจ้าบ่าวแบบเดียวกัน จูงมือฝูกวางที่สวมมงกุฎหงส์ รับการคารวะจากเหล่าเทพเซียน

ทุกอย่างงดงามดั่งภาพวาด

จนกระทั่งจิ่นเยว่ที่รับบทโดยหลินเยี่ยน ถือจอกเหล้า เดินช้าๆ เข้ามา

"จิ่นเยว่ วันนี้เป็นวันมงคลของพี่เจ้า เจ้ามาช้าเช่นนี้ รู้หรือไม่ว่ามีความผิด?"

เง็กเซียนฮ่องเต้หยุดครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ "อีกอย่าง เหตุใดเจ้าจึงสวมชุดมงคลมาด้วย? ช่างไม่รู้กาลเทศะเอาเสียเลย!"

น้ำเสียงของเง็กเซียนฮ่องเต้เจือความโกรธเกรี้ยวที่แสร้งทำ

จิ่นเยว่เงยหน้า มุมปากยกยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตา

เขาไม่ตอบคำ

วินาทีต่อมา เสียงฆ่าฟันดังสนั่นมาจากนอกตำหนัก

ทหารสวรรค์นายหนึ่งเลือดท่วมตัววิ่งถลันเข้ามา ชี้ไปที่จิ่นเยว่ ยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ถูกลูกธนูสีเงินที่ยิงมาจากด้านนอกทะลุผ่านลำคอ

เหตุการณ์พลิกผันในพริบตา

ประตูตำหนักถูกกระแทกเปิดออกเสียงดังสนั่น ทหารเอกเผ่าสมุทรในชุดเกราะดำทมิฬกรูกันเข้ามาดั่งน้ำป่า เข้าควบคุมสถานการณ์ในตำหนักใหญ่ทันที

ดนตรีทิพย์งานแต่งหยุดชะงัก แทนที่ด้วยเสียงอาวุธถูกชักออกจากฝัก

"จิ่นเยว่! เจ้าบ้าไปแล้ว!"

ซือจิ่วรับบทโดยเติ้งฮ่าว ดึงตัวฝูกวางไปหลบข้างหลัง ชักกระบี่ออกมา จ้องมองด้วยความโกรธเกรี้ยว

จิ่นเยว่โยนจอกเหล้าในมือทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใส่ใจ เสียงแตกกระจายดังกรุ๊งกริ๊ง

เขาก้าวเท้าขึ้นบันไดหยกขาวที่ปูพรมแดง ทีละก้าว ทีละก้าว

ทุกก้าวที่เดิน ชุดมงคลสีแดงบนร่างถูกใบมีดที่มองไม่เห็นกรีดขาด เผยให้เห็นชุดเกราะสีเงินเย็นเยียบด้านใน

เมื่อเขาเดินมาถึงกลางบันได ชุดเจ้าบ่าวสีแดงสดก็ฉีกขาดเป็นชิ้นๆ ปลิวว่อนดุจผีเสื้อ เหลือเพียงชุดเกราะเงินแวววาว

เขาหยุดเดิน ทวนเงินด้ามยาวปรากฏขึ้นในมือ ปลายทวนชี้ลงพื้น เลือดหยดหนึ่งไหลตามคมทวน หยดลงบนขั้นบันไดหยกขาวบริสุทธิ์ แตกกระจายเป็นดอกไม้สีแดงบาดตา

เขาสบตากับสายตาไม่อยากเชื่อของซือจิ่ว และสายตาเจ็บปวดรวดร้าวของฝูกวาง

เขาเอ่ยปาก เสียงไม่ดัง หรือจะเรียกว่าราบเรียบด้วยซ้ำ แต่กลับดังก้องไปทั่วตำหนักที่เงียบสงัด

"ชั่วชีวิตข้า ขอเพียงไม่มาก"

"ขอแค่ความรักวันละนิด ความอบอุ่นอีกหน่อย..."

เขาหยุด เว้นจังหวะ สายตากวาดมองเง็กเซียนฮ่องเต้ที่หน้าเขียวคล้ำบนบัลลังก์ สุดท้ายกลับมาหยุดที่ซือจิ่ว

"แต่พวกเจ้า แม้แต่เพียงน้อยนิดนั้น ก็ไม่ยอมให้ข้า"

ประโยคนี้ ไม่มีการตัดพ้อที่รุนแรง ไม่มีความโกรธเกรี้ยวที่บ้าคลั่ง มีเพียงความสงบนิ่งถึงขีดสุดหลังจากถูกสูบอารมณ์ความรู้สึกออกไปจนหมดสิ้น

ทีมงานฝ่ายบันทึกเสียงรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัวผ่านหูฟัง

เติ้งฮ่าวตอนนี้รู้สึกเหมือนเลือดทั้งตัวพุ่งขึ้นสมอง

เขาถูกการแสดงของหลินเยี่ยนจุดไฟจนลุกโชน

ตามบท เขาควรจะพูดเกลี้ยกล่อมด้วยความเจ็บปวด แต่เขาไม่อยากทำ

เขาแค่อยากใช้กระบี่ในมือ ตอบโต้การทรยศหักหลังที่ฝังลึกถึงกระดูกนี้

"งั้นก็เข้ามา!"

ซือจิ่วคำรามลั่น ถือกระบี่พุ่งเข้าไป

จางฉวนอันไม่สั่งคัต เขาจ้องจอมอนิเตอร์เขม็ง หัวใจเต้นรัว

ทั้งสองคนไม่ใชสตันท์แมน

แสงกระบี่และเงาทวนปะทะกันอย่างดุเดือดกลางตำหนัก เสียงโลหะกระทบกันดังไม่ขาดสาย

การเคลื่อนไหวของพวกเขาเร็วเสียจนตาลาย ทุกกระบวนท่าแฝงไปด้วยความโกรธและเจตนาฆ่าที่แท้จริง

เพลงกระบี่ของซือจิ่วกว้างขวางและเปิดเผย แฝงความน่าเกรงขามตามแบบฉบับสวรรค์

ส่วนเพลงทวนของจิ่นเยว่นั้นพลิกแพลงและโหดเหี้ยม ทุกการแทงมุ่งเป้าจุดตาย นั่นคือวิชาสังหารที่เขาฝึกฝนมาเพียงลำพังท่ามกลางความโดดเดี่ยวนับหมื่นปี

ในที่สุด หลังจากการปะทะกันอย่างรุนแรง จิ่นเยว่ฉวยโอกาสจากช่องโหว่ ทวนยาวพุ่งออกดั่งมังกร ตรงเข้าใส่หัวใจของซือจิ่ว

"อย่า!"

เงาสีขาวพุ่งเข้ามาดุจสายฟ้า ขวางกั้นระหว่างคนทั้งสอง

คือฝูกวาง

ปลายทวนหยุดชะงักห่างจากหน้าอกเธอเพียงหนึ่งนิ้ว แต่กระบี่ที่เต็มไปด้วยโทสะของซือจิ่ว กลับรั้งไว้ไม่อยู่

ฉึก——

เสียงคมมีดแทงทะลุเนื้อ แผ่วเบา แต่ชัดเจนอย่างยิ่ง

เลือดพุ่งออกจากแผ่นหลังของฝูกวาง ย้อมชุดเจ้าสาวสีขาวหิมะให้แดงฉาน

เวลาราวกับหยุดนิ่งในวินาทีนี้

ความบ้าคลั่ง ความโหดเหี้ยม และเจตนาฆ่าในแววตาของจิ่นเยว่ แข็งค้างทันทีที่เห็นสีแดงนั้น แล้วค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นความว่างเปล่าที่ไร้ขอบเขต

เขาปล่อยมือ ปล่อยให้ทวนคู่กายที่อยู่เคียงข้างมาหมื่นปีร่วงลงพื้นเสียงดังเคร้ง

เขายื่นมือออกไป อยากจะสัมผัสฝูกวาง แต่กลับชะงักกลางอากาศ ปลายนิ้วสั่นเทาไม่หยุด

ฝูกวางค่อยๆ ล้มลง ในอ้อมแขนของเขา

"ทำ... ไม..." เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์

ใบหน้าของฝูกวางประดับรอยยิ้มของการหลุดพ้น เธอยกมือขึ้น อยากจะลูบหน้าเขา แต่แขนกลับร่วงลงอย่างหมดแรงกลางคัน

จิ่นเยว่กอดเธอ นั่งคุกเข่าอยู่บนบันไดสวรรค์ที่เย็นเฉียบ

เสียงฆ่าฟันรอบข้าง เสียงกรีดร้องของเหล่าเซียน เสียงคำรามของเง็กเซียนฮ่องเต้ เขาไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว

โลกของเขา เหลือเพียงร่างในอ้อมกอดที่ค่อยๆ เย็นลง และเลือดอุ่นๆ ที่เปรอะเปื้อนเต็มมือ

เขาไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย

เพียงแค่ก้มหน้า มองเลือดบนมือตัวเองอย่างเหม่อลอย มองเลือดหยดแล้วหยดเล่า ไหลผ่านร่องนิ้ว

น้ำตาหยดหนึ่ง ไหลจากตาของเขา ตกลงในกองเลือดบนหลังมือ แตกกระจายอย่างไร้เสียง

ตามด้วยหยดที่สอง ที่สาม...

น้ำตาที่ไร้เสียง เจ็บปวดหัวใจยิ่งกว่าเสียงร้องไห้คร่ำครวญใดๆ

เขาได้อำนาจที่ต้องการ เหยียบย่ำอยู่บนจุดสูงสุดของสวรรค์ แต่คนเดียวที่เขาอยากจะแบ่งปันทิวทัศน์นี้ด้วย กลับตายอยู่แทบเท้าเขา

ได้ครองใต้หล้า แต่สูญเสียโลกทั้งใบ

หลังจอมอนิเตอร์ ขอบตาของจางฉวนอันแดงก่ำ เขาลืมสั่งคัต ได้แต่จ้องมองเงาร่างที่โดดเดี่ยวถึงขีดสุดในหน้าจออย่างเหม่อลอย

"Cut!"

เสียงตะโกนของผู้ช่วยผู้กำกับ ปลุกทุกคนให้ตื่นจากภวังค์แห่งความเศร้า

ทั้งกองถ่ายเงียบกริบราวกับป่าช้านานถึงสิบวินาที

จากนั้น ไม่รู้ใครเริ่มก่อน เสียงปรบมือดังสนั่นหวั่นไหว ดังยาวนานไม่หยุด

ทีมงานทุกคน รวมถึงนักแสดงอาวุโสรับเชิญ ต่างลุกขึ้นยืน มอบความเคารพอย่างจริงใจที่สุดให้กับการแสดงที่สมบูรณ์แบบนี้