บทที่ 97 ค่ำคืนนั้น ความอ่อนโยนดั่งหยกแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

ฟ้ายังไม่สว่างดี หลินเยี่ยนก็ถือบทละครที่เต็มไปด้วยลายมือขีดเขียนยุ่บยั่บไปเคาะประตูห้องผู้กำกับจางฉวนอัน

จางฉวนอันขยี้ตาที่งัวเงียตื่นมาเปิดประตู พอเห็นว่าเป็นเขา ก็แปลกใจเล็กน้อย

"หลินเยี่ยน? เช้าขนาดนี้ มีธุระอะไรหรือเปล่า?"

"ผู้กำกับจางครับ เกี่ยวกับฉากเข้าด้านมืดของจิ่นเยว่ ผมมีแนวคิดใหม่นิดหน่อยครับ"

หลินเยี่ยนไม่ได้ขอแก้บทตรงๆ นั่นเป็นข้อห้ามของนักแสดง เมื่อก่อนอาจจะพอลองเสี่ยงได้ แต่ในกองถ่ายระดับนี้ ทำไม่ได้

"ผมอยากลองแสดงให้ดูสักท่อน ได้ไหมครับ?"

จางฉวนอันอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มสนใจ พยักหน้าตอบรับ "รอฉันใส่เสื้อผ้าแป๊บ เดี๋ยวไปที่ห้องพักผ่อนกัน"

ในห้องพักผ่อน หลินเยี่ยนยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

เขาไม่ได้บิลด์อารมณ์ เพียงแค่หลับตา แล้วลืมตาขึ้น บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

ไม่มีการตะโกนอย่างบ้าคลั่ง ไม่มีการร้องไห้ฟูมฟายคาดคั้น แม้แต่สีหน้าก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากนัก

เขาเพียงแค่เงยหน้าขึ้น ราวกับมองทะลุเพดานห้องแคบๆ นี้ ไปยังท้องฟ้าที่เย็นชาและไร้หัวใจผืนนั้น

เสียงของเขาแผ่วเบา แต่กลับเปี่ยมด้วยความสงบนิ่งที่ชวนให้อึดอัดจนหายใจไม่ออก

"พวกเขาบอกว่า... เทพเจ้ารักมนุษย์"

"แต่ข้าถือกำเนิดขึ้น ณ ที่แห่งนี้ โดดเดี่ยวมานับหมื่นปี ไม่เคยสัมผัสถึงความรัก"

"พวกเขาบอกว่า... สวรรค์ยุติธรรม"

"แต่มารดาของข้า เพียงเพราะสายเลือดไม่บริสุทธิ์ ก็ถูกสังหารทิ้งอย่างง่ายดาย ส่วนฆาตกรผู้นั้น จนบัดนี้ยังนั่งเสวยสุขอยู่บนบัลลังก์เทพ รับการกราบไหว้จากทวยเทพทั้งปวง"

เขาค่อยๆ ก้มหน้าลง มองมือตัวเอง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เศร้าสร้อยถึงขีดสุด

"ตอนนี้ เจ้าบอกข้าสิ อะไรคือเทพ? อะไรคือธรรม?"

"หากเทพคือความจอมปลอม ธรรมคือความอยุติธรรม... แล้วข้า ไม่เป็นมาร จะให้เป็นอะไร?"

สิ้นประโยคสุดท้าย ห้องตกอยู่ในความเงียบสงัด

จางฉวนอันรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งหลัง ความเย็นเยียบแล่นจากฝ่าเท้าขึ้นสมอง

เขามองหลินเยี่ยนตรงหน้า ในแววตาคู่นั้นที่ฉายออกมา คือความสิ้นหวังและความเมตตาที่บริสุทธิ์ถึงขีดสุด

นั่นคือการพินิจพิเคราะห์โลกใบนี้เป็นครั้งสุดท้ายของเทพเจ้า ก่อนตัดสินใจทำลายตนเอง

"เพียะ!"

จางฉวนอันตบต้นขาฉาดใหญ่ หน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น

"แก้! แก้ตามนี้เลย! นี่สิวะถึงจะเรียกว่าเข้าด้านมืด! นี่สิคือเทพเจ้า!"

เติ้งฮ่าวและหยางอี้ที่บังเอิญเดินผ่านมาเตรียมจะมาซ้อมบท เห็นฉากนี้เข้าเต็มตา

พวกเขายืนนิ่งอยู่ที่เดิม สีหน้าตื่นตะลึงเหมือนกันเป๊ะ

เติ้งฮ่าวรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อนถาโถมเข้าใส่ทันที

เขารู้ดีว่า ฉากปะทะอารมณ์ที่จะเกิดขึ้น ถ้าเขาเผลอแม้แต่นิดเดียว จะถูกรัศมีของอีกฝ่ายบดขยี้จนไม่เหลือแม้แต่ผงธุลี

[ติ๊ง!]

เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นในสมองของหลินเยี่ยน

[ตรวจพบโฮสต์เจาะลึกแก่นแท้ของตัวละคร ระดับความเข้ากันได้เพิ่มขึ้นเป็น 200%]

[สุ่มเปิดใช้งานเอฟเฟกต์พิเศษ: เทวภาวะแห่งความเมตตา]

..........

ช่วงบ่าย ฉากสำคัญที่กำหนดทิศทางชะตากรรมตัวละคร เริ่มถ่ายทำอย่างเป็นทางการ

ภายในฉากตำหนักสวรรค์อันโอ่อ่า บรรยากาศตึงเครียด

นักแสดงอาวุโสรับเชิญในบทเง็กเซียนฮ่องเต้นั่งอยู่บนบัลลังก์สูง สายตาทรงอำนาจกวาดมองทุกคนเบื้องล่าง

เนื้อเรื่องดำเนินมาถึงตอนที่เง็กเซียนฮ่องเต้ต้องการรวบอำนาจ และกำจัดอิทธิพลสายเลือดเทพจันทราองค์ก่อนให้สิ้นซาก จึงสั่งประหารเผ่าพันธุ์ดอกไม้ ญาติเพียงกลุ่มเดียวในโลกของจิ่นเยว่ อย่างโหดเหี้ยมต่อหน้าต่อตาเขา

เลือดสีแดงฉานย้อมบันไดหยกขาว คนเผ่าดอกไม้ที่เหลือรอดสลายกลายเป็นผุยผง

หน้ากล้อง จิ่นเยว่ที่รับบทโดยหลินเยี่ยน สวมชุดขาว คุกเข่าอยู่กลางตำหนัก

เผชิญหน้ากับความพิโรธของเง็กเซียนฮ่องเต้ และการไล่ต้อนทีละก้าวของซือจิ่วที่รับบทโดยเติ้งฮ่าว เขาเอาแต่ก้มหน้า นิ่งเงียบไม่พูดไม่จาตลอดเวลา

"จิ่นเยว่ เจ้ารู้ความผิดหรือไม่!" เสียงของเง็กเซียนฮ่องเต้ดังกังวานดุจระฆังทอง ก้องไปทั่วตำหนัก

ซือจิ่ว โอรสสวรรค์ที่รับบทโดยเติ้งฮ่าว ก้าวออกมาข้างหน้า ตวาดเสียงดังอย่างชอบธรรม "เสด็จพ่อเมตตา เจ้ากลับแอบคบคิดกับเผ่ามาร คิดการกบฏ ยังไม่รีบรับสารภาพอีก!"

หลังจอมอนิเตอร์ จางฉวนอันจ้องจอภาพโคลสอัปเขม็ง

ในจอ นิ้วของหลินเยี่ยนจิกแน่นเข้าไปในร่องกระเบื้องปูพื้นเรียบลื่น ข้อนิ้วซีดขาวเพราะออกแรง

ร่างกายของเขาสั่นเทาอย่างละเอียดอ่อน นั่นไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นจิตสังหารที่ถูกกดไว้ในกระดูกและเลือดเนื้อ ซึ่งกำลังจะระเบิดออกมา

น้ำตาหยดหนึ่ง ไหลจากหางตาที่หลุบต่ำ แต่กลับค้างเติ่งอยู่อย่างดื้อรั้นที่ปลายคาง ไม่ยอมร่วงหล่น

นั่นคือความเมตตาเฮือกสุดท้ายของเขา ในฐานะเทพเจ้า

"ฝ่าบาท! จิ่นเยว่ไม่ใช่คนเนรคุณเช่นนั้นแน่! ต้องมีเรื่องเข้าใจผิดเพคะ!"

ฝูกวาง นางเอกที่รับบทโดยหยางอี้ ทนไม่ไหวอีกต่อไป พุ่งออกมาคุกเข่าข้างกายจิ่นเยว่

เง็กเซียนฮ่องเต้แค่นเสียงเย็น ส่งสายตาให้ข้ารับใช้

เซียนข้ารับใช้รีบนำ "หลักฐานความผิด" ที่จิ่นเยว่ติดต่อกับเผ่ามาร ซึ่งถูกปลอมแปลงขึ้นมา ถวายให้ดูทันที

ฝูกวางมองหลักฐานนั้น แล้วหันมองจิ่นเยว่ที่ไม่พูดอะไรสักคำ แววตาเต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด

เธอไม่เชื่อ แต่ความจริงอยู่ตรงหน้า

เสียงของเง็กเซียนฮ่องเต้เต็มไปด้วยมนต์สะกด "ฝูกวาง ข้ารู้ว่าเจ้าจิตใจดี แต่ต่อหน้าความถูกต้อง จะเห็นแก่เรื่องส่วนตัวได้อย่างไร? บอกสิ่งที่เจ้ารู้มา ข้า... จะละเว้นโทษตายให้เขา"

ประโยคนี้ กลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่หักหลังอูฐ

ฝูกวางเงยหน้า มองจิ่นเยว่ เสียงสั่นเครือ "บอกข้าสิ... ว่านี่ไม่ใช่เรื่องจริง..."

จิ่นเยว่ยังคงเงียบ

ความเชื่อมั่นของฝูกวางพังทลายลงในวินาทีนี้ เธอคิดว่าความเงียบของเขาคือการยอมรับ

เธอร้องไห้ หันไปหาเง็กเซียนฮ่องเต้ เสียงแหบพร่า "หม่อมฉัน... หม่อมฉันเคยเห็นเขาไปที่เขตหวงห้ามของเผ่ามารตอนกลางคืนเพคะ... เขาบอกว่า ไปสืบเรื่องราวในอดีต..."

คำให้การนี้ สูบเอาความอบอุ่นเฮือกสุดท้ายไปจากร่างของจิ่นเยว่จนหมดสิ้น

เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น

วินาทีนั้น ทีมงานทั้งกองถ่ายรู้สึกเหมือนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลง

เทพจันทราผู้อ่อนโยนดุจหยก แววตาใสกระจ่างคนก่อน หายวับไปแล้ว

สิ่งที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ คือดวงตาที่ลึกดั่งบ่อน้ำโบราณ ไร้ระลอกคลื่น แต่น่าสะพรึงกลัวจนจับขั้วหัวใจ

ในนั้น ไม่มีแสงสว่างหลงเหลือแม้แต่น้อย

เทวภาวะดับสูญ จิตมารบังเกิด

เติ้งฮ่าวที่เป็นคู่ต่อสู้ ตามบทต้องก้าวเข้าไปคาดคั้นต่อ

แต่ในวินาทีที่สบตากับหลินเยี่ยน เขากลับรู้สึกหนาวสะท้านไขสันหลังขึ้นมาจริงๆ จนเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ

หัวใจเติ้งฮ่าวเต้นรัว นี่ไม่ใช่ปฏิกิริยาในบท แต่เป็นสัญชาตญาณร่างกายล้วนๆ

จางฉวนอันไม่สั่งคัต

เขาจ้องจอมอนิเตอร์อย่างตื่นเต้น ปฏิกิริยาที่สมจริงนี้ เข้ากับเนื้อเรื่องยิ่งกว่าการแสดงที่เตี๊ยมกันมาเสียอีก!

กลางตำหนัก

จิ่นเยว่ลุกขึ้นยืน ไม่ตะโกน ไม่แก้ตัว แต่กลับปัดฝุ่นที่มองไม่เห็นบนเข่าเบาๆ

เขามองฝูกวาง มองผู้หญิงที่เขาเคยมองเป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียว มุมปากยกยิ้มอ่อนโยนอย่างที่สุด แต่กลับดูประหลาดพิลึกพิลั่น

"ที่แท้ ในใจเจ้า ข้าเป็นคนเช่นนี้เองสินะ"

เสียงของเขาเหมือนมีดอาบน้ำแข็ง แทงลึกเข้าไปในใจฝูกวาง และแทงเข้าไปในใจของทุกคนที่มองผ่านจอมอนิเตอร์

หยางอี้ถูกอารมณ์ของหลินเยี่ยนครอบงำโดยสมบูรณ์ แสดงออกมาได้เหนือมาตรฐาน

เธอมองจิ่นเยว่ที่แปลกหน้าคนนี้ แววตาเจ็บปวด เสียใจ และไม่อยากเชื่อ ผสมปนเปกัน น้ำตาไหลพราก

"ไม่... ไม่ใช่นะ จิ่นเยว่ ข้าแค่..."

ฉากนี้ หลินเยี่ยนปล่อยพลังเต็มพิกัด ถ่ายทอดความ "งดงาม แข็งแกร่ง แต่น่าเวทนา" ของเทพเจ้าที่ถูกบีบจนตรอกออกมาได้อย่างถึงขีดสุด

ทีมงานหญิงหลายคนในกองถ่ายมองเขาผ่านจอมอนิเตอร์ น้ำตาไหลไม่หยุด ลืมไปหมดแล้วว่านี่คือตัวร้ายที่กำลังจะเข้าสู่ด้านมืด อยากจะพุ่งเข้าไปกอดเขาแล้วบอกว่าไม่ใช่ความผิดของเขาเลยจริงๆ

[ติ๊ง! ตรวจพบโฮสต์แสดงฉาก "ตำนาน" สำเร็จ]

[ได้รับบัฟชั่วคราว: รัศมีเสน่ห์ตัวร้าย (ค่าความเห็นใจจากผู้ชมต่อตัวละคร +50%)]