บทที่ 96 ผู้จัดการคนใหม่เริ่มงาน

วันที่หลินเยี่ยนกลับมาที่กองถ่าย ดุจเกล็ดน้ำค้าง อากาศในหุบเขาแจ่มใสเป็นพิเศษ

รัศมีที่มองไม่เห็นซึ่งมาพร้อมกับถ้วยรางวัลทำให้เขารู้สึกทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง

เมื่อก่อนคนในกองถ่ายมองเขาด้วยสายตาเกรงใจ แฝงความอยากรู้อยากเห็นในตัวเด็กใหม่มาแรง แต่ตอนนี้มันกลายเป็นความเคารพจนเกือบจะเป็นความยำเกรง

แม้แต่ทีมงานฝ่ายสถานที่ที่ปกติโผงผาง พอเห็นเขาลงจากรถ ก็รีบวิ่งแจ้นเข้ามาจะช่วยถือเป้

"อาจารย์หลิน ผมช่วยครับ ผมช่วย! รีบไปพักผ่อนเถอะครับ"

คำว่า "อาจารย์หลิน" นี้ ถูกเรียกอย่างเป็นธรรมชาติและลื่นไหลเหลือเกิน

หลินเยี่ยนไม่ชินกับบรรยากาศแบบนี้ เขาปฏิเสธความหวังดีนั้นอย่างเกรงใจ แล้วถือเป้เอง เตรียมจะเดินไปโรงแรมที่พักเดิม แต่ผู้ช่วยของจางฉวนอันก็เข้ามาขวางไว้เสียก่อน

"อาจารย์หลิน ทางนี้ครับ รถพักผ่อนของคุณเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว"

ผู้ช่วยยิ้มหน้าบาน ผายมือเชื้อเชิญเขาไปที่จุดที่เด่นสะดุดตาที่สุดในกองถ่าย

ตรงนั้นมีรถบ้านคันมหึมาสีดำจอดอยู่ ขนาดใหญ่กว่ารถของพระเอกเติ้งฮ่าวไปอีกหนึ่งรอบ ดูโดดเด่นสะดุดตาสุดๆ เมื่อเทียบกับเต็นท์โทรมๆ และรถขนอุปกรณ์รอบข้าง

นี่... มันจะไม่... โอเวอร์ไปหน่อยเหรอ

หลินเยี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ชอบความรู้สึกของการได้รับอภิสิทธิ์แบบนี้

มันจะสร้างกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นระหว่างเขากับคนอื่นในกองถ่าย

ที่ประตูรถบ้าน มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนรออยู่

เธอดูอายุประมาณสี่สิบ ผมสั้นทะมัดทะแมง แต่งหน้าเนี้ยบ แต่แววตาดูไม่ธรรมดา

อีกฝ่ายไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่หยุดสายตาพิจารณาหลินเยี่ยนอยู่ครู่หนึ่งเมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้

เธอยื่นมือออกมาทักทาย น้ำเสียงฉะฉาน "สวัสดีค่ะหลินเยี่ยน ฉันชื่อซ่งอวิ๋นเจี๋ย เป็นผู้จัดการที่บอสหยางจัดมาดูแลคุณ คนในบริษัทเรียกฉันว่าพี่ซ่ง ตั้งแต่วันนี้ไป เรื่องงานทั้งหมดของคุณ ฉันจะเป็นคนรับผิดชอบเอง"

ด้านหลังเธอ ยังมีวัยรุ่นอีกสามคนยืนอยู่

เด็กสาวสวมแว่นกรอบดำ ท่าทางคล่องแคล่ว คือผู้ช่วยฝ่ายประชาสัมพันธ์

อีกสองคนชายหนึ่งหญิงหนึ่ง คือผู้ช่วยส่วนตัว

การจัดเต็มขนาดนี้ มันระดับศิลปินซูเปอร์สตาร์ชัดๆ หลินเยี่ยนพูดไม่ออก... ไม่สิ ต้องบอกว่าปรับตัวไม่ทัน

"พี่ซ่ง รถคันนี้..." หลินเยี่ยนเปิดประเด็นตรงๆ "มันเวอร์ไปครับ ผมไม่ต้องการ"

ซ่งอวิ๋นเจี๋ยเหมือนจะเดาได้อยู่แล้วว่าเขาจะพูดแบบนี้

"นี่เป็นความต้องการของบอสหยางค่ะ เธอบอกว่านี่คือมาตรฐานของศิลปินระดับ S ของฟ่านอวี๋ ไม่ใช่อภิสิทธิ์ แต่เป็นมาตรฐาน"

"อีกอย่าง คุณในตอนนี้ ไม่ใช่เด็กใหม่ที่ทำตามใจตัวเองได้เหมือนเมื่อไม่กี่เดือนก่อนแล้วนะ"

"ฐานแฟนคลับของคุณกำลังขยายตัวอย่างรวดเร็ว พวกเขาจะใช้แว่นขยายส่องทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ"

"ถ้าสิ่งที่เราจัดให้ ไม่สมกับบารมีของคุณในตอนนี้ พวกเขาจะมองว่าบริษัทกดขี่คุณ แล้วก็จะหันไปถล่มเวยปั๋วทางการบริษัทจนเละ"

"เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็น และเพื่อให้คุณถ่ายละครได้อย่างสบายใจ คุณต้องยอมรับค่ะ"

หลินเยี่ยนเงียบไป

เขาตระหนักว่า นี่ก็เป็นการรักษา "ภาพลักษณ์" รูปแบบหนึ่ง

เมื่อเขาถูกดันขึ้นมาอยู่จุดนี้ หลายเรื่องก็อยู่เหนือการควบคุมของตัวเอง

เขาไม่ได้เป็นแค่ตัวเขาคนเดียวอีกต่อไป แต่เขายังเป็น "หลินเยี่ยน" ในสายตาแฟนคลับนับล้าน

"ตกลงครับ ผมเข้าใจแล้ว" ในที่สุดเขาก็ยอมจำนน แต่ก็ยื่นข้อเสนอที่เป็นเส้นตายของตัวเองทันที "แต่ผมมีกฎอยู่ไม่กี่ข้อ ระหว่างทำงาน ห้ามผู้ช่วยเข้ามาวุ่นวายในกองถ่ายตามใจชอบ"

"รถคันนี้ เอาไว้แค่พักผ่อนระหว่างรอถ่ายและอ่านบทเท่านั้น ผมไม่ต้องการให้เรื่องพวกนี้กระทบบรรยากาศการทำงานของกองถ่าย"

แววตาของซ่งอวิ๋นเจี๋ยฉายแววชื่นชมที่ยากจะสังเกตเห็น

เธอเห็นเด็กใหม่ที่เพิ่งดังแล้วเหลิงมาเยอะ แทบจะอยากเหาะเหินเดินอากาศอวดบารมีกันทั้งนั้น

แต่หลินเยี่ยน ภายใต้แรงกระแทกของชื่อเสียงและเงินทองมหาศาล ยังคงรักษาความตื่นรู้และโฟกัสกับงานได้ขนาดนี้ หาได้ยากจริงๆ

"ไม่มีปัญหาค่ะ" เธอพยักหน้ารับ "ความต้องการของคุณ ฉันจะกำชับทุกคนให้เอง"

หลังส่งมอบงานสั้นๆ หลินเยี่ยนก็เดินเข้าไปในรถบ้าน

ภายในกว้างขวาง มีห้องน้ำและครัวแยกเป็นสัดส่วน รวมถึงโซนทานอาหารครบครัน

เขาวางเป้ลงบนโซฟาอย่างส่งๆ ไม่ได้สนใจการตกแต่งที่หรูหราเหล่านั้น เพียงแค่นั่งลงริมหน้าต่าง มองดูทีมงานที่ง่วนกับการทำงานข้างนอก รู้สึกเหมือนตัวเองถูกครอบไว้ด้วยฝาแก้วที่มองไม่เห็น แยกออกจากโลกใบนั้น

ทันใดนั้น มือถือก็สั่น

เบอร์ที่คุ้นเคย เจ้าอ้วนหวังฮ่าว

"ไอ้เยี่ยน! เชี่ย! นายได้รางวัล! นายได้รางวัลจริงๆ ด้วย!"

ทันทีที่รับสาย เสียงตะโกนอันเป็นเอกลักษณ์ของหวังฮ่าวก็ระเบิดออกมาจากลำโพง

"ฉันดูถ่ายทอดสดกับพ่อแม่! ตอนนายขึ้นเวที ฉันแหกปากลั่นจนแม่นึกว่าฉันเป็นบ้า! ฉัน... ฉันแม่ง โคตรดีใจกับนายเลยว่ะ!"

หลินเยี่ยนจินตนาการภาพเจ้าอ้วนที่ปลายสายเต้นเร่าๆ พูดจาไม่รู้เรื่องออกเลย

"พอแล้ว เลิกแหกปากเถอะ เดี๋ยวคนข้างๆ นึกว่านายอกหัก"

"ฉันไม่สน! ฉันจะตะโกน! นายรู้ไหม ตอนนี้ไอ้พวกฝ่ายอุปกรณ์ประกอบฉาก เจอหน้าฉันต้องเรียก 'พี่ฮ่าว' กันอย่างนอบน้อมทุกคน! แม่งเอ๊ย เกิดมาไม่เคยเบ่งขนาดนี้มาก่อน!"

น้ำเสียงของหวังฮ่าวเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ "แต่นายวางใจนะ ฉันจำคำนายได้ ไม่เหลิง ไม่เอาชื่อนายไปอ้างมั่วซั่ว ฉันแค่... แค่ดีใจเฉยๆ!"

มิตรภาพอันบริสุทธิ์จากเพื่อนยากสมัยลำบาก ที่ไร้สิ่งเจือปน เปรียบเสมือนกระแสน้ำอุ่นที่พัดพาความอึดอัดจากการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมในใจหลินเยี่ยนให้จางหายไปในพริบตา

วางสาย เสียงเตือน WeChat ก็ดังต่อทันที

กลุ่มแชตสโมสรแสงและเงา

ลู่เจ๋อ: @หลินเยี่ยน ยินดีด้วย! ว่างเมื่อไหร่กลับมานั่งเล่นหน่อยไหม? ฉันกับถังอี้เสี่ยวจะเลี้ยงฉลองให้

ถังอี้เสี่ยวส่งสติกเกอร์โปรยดอกไม้: เทพก็คือเทพ! ที่นี่มีเด็กใหม่มาเพิ่ม เราซ้อมละครกันนิดหน่อย นายว่างกลับมาช่วยดูหน่อยสิ?

ผู้กำกับโจวเชาชิ่ง ส่งข้อความเสียงยาวเหยียดมาส่วนตัว

"เสี่ยวหลิน พอเห็นเธอรับรางวัล ฉันตื่นเต้นยิ่งกว่าได้รางวัลเองอีก ธุลี เหมือนเพิ่งผ่านไปเมื่อวาน ตอนเธอเล่นเป็นเหลียงอวี่เซิง ฉันก็รู้แล้วว่าเด็กอย่างเธอสักวันต้องได้ดี อย่าให้ดอกไม้เสียงปรบมือภายนอกทำให้ตาบอด จำไว้ว่าเริ่มเดินทางมาเพราะอะไร ไม่ลืมความตั้งใจแรก ถึงจะไปถึงปลายทางได้"

หลินเยี่ยนตั้งใจฟังทุกข้อความ และตอบกลับทีละคนอย่างจริงจัง

คำอวยพรและคำเตือนสติที่เรียบง่ายเหล่านี้ ดึงเขากลับมาจากโลกมายาที่ห่อหุ้มด้วยทุนนิยมและกระแสความนิยมชั่วคราว ให้เท้าของเขาเหยียบย่ำลงบนพื้นดินได้อย่างมั่นคงยิ่งขึ้น

ดึกสงัด

หลินเยี่ยนส่งแขกเหรื่อในกองถ่ายที่มาแสดงความยินดีกลับไปหมดแล้ว กลับมาอยู่ที่ห้องพักคนเดียว

เขาไม่ได้พักผ่อน แต่หยิบยทละคร ดุจเกล็ดน้ำค้าง ออกมาจากเป้

อีกไม่กี่วัน เขาต้องถ่ายฉากที่เป็นแกนกลางที่สุดของเรื่อง —— เทพจันทราจิ่นเยว่ เข้าสู่ด้านมืด

เขาสูรหายใจลึก ออกคำสั่งในสมอง

[เปิดใช้งานทักษะ: การวิเคราะห์โครงสร้างตัวละคร]

วิ้ง——

โลกราวกับถูกกดปุ่มปิดเสียงในชั่วพริบตา

แสงเงา เสียง และอุณหภูมิรอบกายเลือนหายไปหมดสิ้น

หลินเยี่ยนรู้สึกว่าจิตวิญญาณถูกพลังที่มองไม่เห็นดึงออกจากร่าง ล่องลอยไปสู่ทะเลดาวอันกว้างใหญ่ไพศาล

เขาไม่ใช่หลินเยี่ยน เขาคือจิ่นเยว่

เขาไม่ใช่ผู้อ่านเรื่องราว แต่เป็นผู้ประสบเหตุการณ์ในความทรงจำ

เขา "เห็น" ตัวเองกำเนิดขึ้นใต้ต้นกุ้ยฮวา ลืมตาดูโลกอย่างงุนงง แสงแรกที่เห็น คือเปลวไฟที่เต้นระริกบนปลายนิ้วของเทพธิดาฝูกวาง

เขา "สัมผัส" ถึงความโดดเดี่ยวหมื่นปีที่เหมือนวันเดียว

วังจันทราหนาวเหน็บ นอกจากเสียงลม ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ

เขาฝึกเพลงทวนคนเดียว เดินหมากคนเดียว มองดูดวงดาวเคลื่อนคล้อย ทะเลกลายเป็นไร่นาตามลำพัง

เขา "เผชิญ" กับการกดขี่และความหวาดระแวงของเง็กเซียนฮ่องเต้ครั้งแล้วครั้งเล่า

ราชาแห่งทวยเทพผู้สูงส่ง มองเขาด้วยสายตาเวทนา แต่วาจาเต็มไปด้วยหลุมพราง ตอกย้ำบาปกำเนิดของการเป็นบุตรชายอดีตเทพจันทราให้ตรึงแน่น

สุดท้าย ภาพหยุดนิ่งที่ทะเลเพลิง

มารดาผู้ให้กำเนิด เทพธิดาผู้แข็งแกร่งและอ่อนโยน เพื่อปกป้องเขา ถูกเง็กเซียนฮ่องเต้สังหารด้วยข้อหา "ทำลายกฎสวรรค์"

วิญญาณแตกสลาย ไม่เหลือแม้แต่เศษผ้า

ความสิ้นหวังและความไร้ทางสู้ที่ฝังลึกถึงกระดูก แทงทะลุ "วิญญาณ" ของเขาในทันที

เมื่อสติของหลินเยี่ยนกลับคืนสู่ร่าง หน้าผากเขาเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น หน้าอกกระเพื่อมแรง

ด้วยความรู้สึกร่วมอย่างลึกซึ้งจาก "การวิเคราะห์โครงสร้างตัวละคร" ในที่สุดเขาก็มองเห็นแรงขับเคลื่อนที่แท้จริงในใจลึกๆ ของจิ่นเยว่

ในบทเดิม การเข้าสู่ด้านมืดของจิ่นเยว่ ถูกสรุปง่ายๆ ว่าเกิดจากความริษยาพระเอก เพราะเทพธิดาฝูกวางไปหลงรักพระเอกที่เป็นมนุษย์

เหตุผลนี้ตื้นเขินและดาษดื่นเกินไป

แต่ความจริงที่เขาเพิ่งเห็นคือ —— การเข้าสู่ด้านมืดของจิ่นเยว่ ไม่เคยเกิดจากความริษยา

มันคือการเอาชีวิตรอด

คือการช่วยเหลือตัวเองอย่างสิ้นหวังและเป็นหนทางเดียว หลังจากที่ได้เห็นการตายอย่างอนาถของแม่ และมองทะลุถึงความจอมปลอมของเง็กเซียนฮ่องเต้และความไม่ยุติธรรมของสวรรค์

สิ่งที่เขาต้องการโค่นล้มไม่ใช่อุปสรรคความรัก แต่เป็นระบบสวรรค์ที่เน่าเฟะนี้ทั้งระบบต่างหาก