บทที่ 95 เบื้องหลังเหตุผลที่ต้องเซ็นสัญญา

บรรยากาศในห้องพักหลังเวทีราวกับหยุดนิ่ง

หยางชิ่นเลิกคิ้ว คำถามนี้อยู่นอกเหนือความคาดหมายของเธอ

เธอคุ้นเคยกับการควบคุมทุกอย่าง และคุ้นเคยกับความว่าง่ายและความกระหายของเด็กใหม่เมื่ออยู่ต่อหน้าผลประโยชน์มหาศาล ความสงบนิ่งและการย้อนถามของหลินเยี่ยน ทำให้เธอรู้สึกแปลกใหม่

น่าสนุกจริงๆ

หยางชิ่นเอนหลังพิงพนักโซฟา เปลี่ยนท่านั่งไขว่ห้าง มุมปากยกขึ้น แววตาฉายความชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง

เธอไม่หลบเลี่ยง แต่กลับให้คำตอบที่ทำให้หลินเยี่ยนประหลาดใจแต่ก็สมเหตุสมผล

"อันเหยาเหยา ลูกพี่ลูกน้องฉัน" หยางชิ่นเอ่ยปาก น้ำเสียงเจือความระลึกถึง "ตอน ธุลี เป็นครั้งแรกที่เธอพูดถึงเธอให้ฉันฟัง เธอบอกว่าเหลียงอวี่เซิงที่เธอเล่น ทำให้เธอเห็นถึงความศรัทธาของนักแสดงคนหนึ่ง"

หลินเยี่ยนนึกถึงเด็กสาวที่ดูซุ่มซ่ามในกองถ่ายคนนั้น แต่กลับมีความมุ่งมั่นต่อการแสดงอย่างเต็มเปี่ยม

"ต่อมา เราเจอกันที่งานแคสติ้ง เกียรติยศเพลงยาว" หยางชิ่นพูดต่อ "หลังจากนั้นฉันก็แวะไปดูที่กองถ่าย บทอิงซิ่ว (ชนะพักผ่อน?) มีไม่เยอะ แต่เธอเล่นได้ดีมาก ความจนใจของฮ่องเต้และความเปราะบางจากการถูกจองจำตลอดชีวิต ไม่ใช่สิ่งที่ใช้แค่เทคนิคจะถ่ายทอดออกมาได้"

"ฉันยอมรับ ตอนแรกฉันแค่คิดว่าเธอเป็นคนมีแววปั้นได้ ฟ่านอวี๋เป็นบริษัทใหม่ แม้ทุนจะหนา แต่รากฐานในวงการยังไม่ลึก เราต้องการหน้าตา ต้องการศิลปินที่แสดงถึงศักยภาพของฟ่านอวี๋ได้ การดึงซูเปอร์สตาร์ที่มีชื่อเสียงอยู่แล้วมาประดับบารมี สำหรับฉันมันไร้ความหมาย นั่นมันแค่การซื้อขาย ไม่ใช่การสร้างธุรกิจ"

"การปั้นเด็กใหม่ ความเสี่ยงสูง ใช้เวลานาน ไอดอลต้องการเวทีและการฝึกซ้อมไม่รู้จบ ส่วนนักแสดงต้องการพรสวรรค์ โอกาส และผลงานดีๆ สักเรื่อง ฉันมีคนในมือไม่ขาด แต่ไม่มีใครสักคนที่ทำให้ฉันเห็นศักยภาพที่ 'เด็ดขาด' ได้เลย"

แววตาของหยางชิ่นเป็นประกายด้วยความฉลาดและทะเยอทะยานแบบนักธุรกิจ

"จนกระทั่งเธอปรากฏตัว นิสัย ฝีมือ รูปลักษณ์ ความรักในการแสดง เธอแทบจะตอบโจทย์จินตนาการทั้งหมดที่ฉันมีต่อศิลปินระดับท็อปคนหนึ่งได้ครบถ้วน"

"ความคิดแรกเริ่มนั้นง่ายมาก เซ็นสัญญาเธอ ใช้ทรัพยากรของฟ่านอวี๋ดันเธอให้ดัง และอำนาจการตัดสินใจต้องอยู่ในมือฉัน แต่ทว่า... อิงซิ่วใน เกียรติยศเพลงยาว, เฉิงเตี๋ยอีใน The Character, อวี้อู๋ซินใน บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์... เธอทำลายความคาดหมายของฉันครั้งแล้วครั้งเล่า เซอร์ไพรส์ที่มอบให้ฉันมีมากขึ้นเรื่อยๆ"

ฉันขุดเจอสมบัติเข้าให้แล้ว นี่คือความคิดที่แท้จริงในใจหยางชิ่น

หลินเยี่ยนไม่ใช่แค่หยกดิบ ตัวเขาเองคือเพชรที่เจียระไนแล้ว เพียงแค่ต้องการเวทีที่ใหญ่กว่าเดิม

"ฉันตระหนักได้ว่า การใช้สัญญาแบบเดิมๆ มาผูกมัดเธอ มีแต่จะฆ่าจิตวิญญาณของเธอเปล่าๆ ดังนั้น ฉันถึงยอมให้เวลา ให้เธอเป็นคนเลือกเอง"

เธอยอมรับอย่างตรงไปตรงมา "ดราม่าเรื่องการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนกนางนวลทองคำ ยิ่งทำให้ฉันมั่นใจในคุณค่าของเธอ นั่นไม่ใช่โชค แต่เป็นสิ่งที่เธอสมควรได้รับ ฉันต้องการเธอ หลินเยี่ยน ฉันต้องการให้เธอมาเป็นเสาหลักค้ำจุนฟ่านอวี๋คัลเจอร์"

"รุก ก็สามารถใช้ฝีมือการแสดงพิชิตกรรมการที่จู้จี้ที่สุด กลายเป็นมาตรฐานของวงการ; รับ ก็สามารถใช้ชื่อเสียงและภาพลักษณ์ งัดเอามูลค่าทางธุรกิจมหาศาลออกมาได้"

"จุดสำคัญที่สุด" น้ำเสียงของหยางชิ่นจริงจังเป็นพิเศษ

"คุณภาพของตัวเธอ เธอไม่แย่งซีน ไม่หลงระเริงในลาภยศ ถึงขั้นช่วยชี้แนะแฟนคลับให้มีทัศนคติที่ถูกต้อง นี่หมายความว่า เธอแทบไม่มีความเสี่ยงที่จะ 'บ้านบึ้ม' (เสียชื่อเสียง) ในยุคที่ดารากระแสหลักล้มกันระนาว ศิลปินที่มั่นคง มีสติ และมีฝีมือ คือทรัพยากรที่หายากที่สุด"

"นี่คือเหตุผลที่แท้จริงว่าทำไมฉันถึงไปหากองถ่ายถึงสามสี่รอบ ยอมแหกกฎวงการ เพื่อจะเซ็นสัญญากับเธอให้ได้"

หยางชิ่นพูดจบ ห้องพักก็ตกอยู่ในความเงียบชั่วครู่

ความจริงใจของเธอ ขจัดความสงสัยสุดท้ายในใจของหลินเยี่ยนไปจนหมดสิ้น

"คุณหยาง" หลินเยี่ยนเอ่ยปาก น้ำเสียงราบเรียบ "ก่อนเซ็นสัญญา ผมอยากคุยเงื่อนไขของผมก่อน"

หยางชิ่นผายมือ เชิญให้พูด นี่เป็นโอกาสเปิดใจคุยกันอย่างตรงไปตรงมาที่หาได้ยาก

"ข้อหนึ่ง ผมมีสิทธิ์ Veto บทละครได้ 100% บริษัทห้ามใช้เหตุผลใดๆ บังคับให้ผมรับงานแสดงที่ไม่เหมาะสม"

"ข้อสอง ไม่รับงานผูกมัดหรือบังคับดันเด็กใหม่ในทุกรูปแบบ"

"ข้อสาม ไม่รับงานโฆษณาแบรนด์ตัวแทนจำหน่ายหรือแบรนด์ที่มีความเสี่ยงด้านภาพลักษณ์"

"ข้อสี่ สตูดิโอส่วนตัวมีสิทธิ์ในการบริหารจัดการอย่างอิสระ บริษัทมีส่วนร่วมแค่รับปันผล ห้ามแทรกแซงการตัดสินใจในรายละเอียด"

เมื่อเขาพูดคำสุดท้ายจบ ทีมกฎหมายสองคนที่ยืนอยู่หลังหยางชิ่นหน้าเปลี่ยนสีทันที

พวกเขามองหน้ากันอย่างไม่อยากเชื่อ นี่มันการเซ็นสัญญาที่ไหน นี่มันเชิญพระโพธิสัตว์มาบูชาชัดๆ

รอยยิ้มบนหน้าหยางชิ่นจางลง แทนที่ด้วยสายตาประเมินค่า

"หลินเยี่ยน เธอรู้ไหมว่าพูดอะไรออกมา?"

เสียงของเธอเย็นลง แรงกดดันของผู้ที่อยู่เหนือกว่าแผ่ออกมาทันที

"ต่อให้เป็นจักรพรรดิภาพยนตร์ระดับตำนาน ก็ยังไม่กล้าขอเงื่อนไขอิสระเบ็ดเสร็จขนาดนี้กับฉัน ฟ่านอวี๋เซ็นสัญญากับเธอ เพื่อร่วมมือกันสร้างผลประโยชน์ ไม่ใช่จ่ายเงินเพื่อเลี้ยงดูพระพุทธรูป"

หยางชิ่นแค่นเสียงเย็นในใจ แต่ไม่ได้ระเบิดอารมณ์ออกมาทันที

หลินเยี่ยนไม่ถูกแรงกดดันของเธอข่ม เขาสบตาหยางชิ่นตรงๆ แววตาใสกระจ่างและแน่วแน่

"ผมไม่ใช่พระ ผมแค่อยากเป็นนักแสดงที่บริสุทธิ์"

"สิ่งที่คุณหยางมองเห็น ก็คือมูลค่าแฝงที่มาจากความ 'บริสุทธิ์' นี้ของผมไม่ใช่เหรอครับ?"

"ถ้าผมกลายเป็นหุ่นเชิดอย่างที่คุณพูด ที่ทำตามคำสั่งบริษัท วิ่งรอกออกรายการวาไรตี้และรับบทละครห่วยๆ เพื่อผลาญชื่อเสียง มูลค่าในตัวผมตอนนี้ ก็จะถูกสูบจนแห้งเหือดในไม่ช้า ถึงตอนนั้น สำหรับคุณ สำหรับฟ่านอวี๋ จะมีประโยชน์อะไรครับ?"

นี่คือการเดิมพัน

หลินเยี่ยนบอกตัวเองในใจ

เธอเดิมพันกับศักยภาพในอนาคตของเขา ส่วนเขา เดิมพันกับความทะเยอทะยานของหยางชิ่น

หยางชิ่นต้องการธงชัยที่สามารถค้ำจุนชื่อเสียงของฟ่านอวี๋ได้ ไม่ใช่ไอดอลที่ผลิตจากสายพานโรงงานอีกคน

หลินเยี่ยนต้องทำให้หยางชิ่นเข้าใจว่า มีแต่ต้องให้อิสระอย่างเต็มที่กับเขาเท่านั้น ถึงจะสร้างผลประโยชน์สูงสุดให้กับเธอได้

ทั้งสองจ้องตากันนานถึงครึ่งนาที ราวกับมีประกายไฟที่มองไม่เห็นปะทะกันในอากาศ

ในที่สุด ความเย็นชาในแววตาของหยางชิ่นก็ค่อยๆ จางหายไป กลายเป็นประกายที่ซับซ้อนและแฝงความตื่นเต้น

เธอพบว่าตัวเองนอกจากจะไม่โกรธแล้ว กลับยิ่งชื่นชมความกล้าและสติปัญญาของคนหนุ่มตรงหน้านี้มากขึ้นไปอีก

"ตกลง"

จู่ๆ หยางชิ่นก็หัวเราะออกมา เธอรับปากกามาจากทีมกฎหมาย แล้วตวัดลายเซ็นลงบนหน้าเงื่อนไขเพิ่มเติมของสัญญาระดับ S นั้นอย่างรวดเร็ว

"สิทธิ์ปฏิเสธบท ให้เธอ สิทธิ์บริหารสตูดิโออิสระ ก็ให้เธอ"

"แต่ว่า ฉันขอเพิ่มข้อหนึ่ง" เธอเงยหน้า สายตาลุกวาวจ้องมองหลินเยี่ยน "สามปี ภายในสามปี เธอต้องเอาถ้วยรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากหนึ่งในสามเทศกาลภาพยนตร์ใหญ่มาให้ฟ่านอวี๋ให้ได้ ถ้าทำไม่ได้ สิทธิ์พิเศษทั้งหมดที่ฉันให้เธอวันนี้ จะถูกริบคืนทั้งหมด และเธอต้องทำตามคำสั่งบริษัทอย่างไม่มีเงื่อนไข"

"ดีล"

หลินเยี่ยนตอบกลับโดยไม่ลังเล

เขารู้ นี่คือเส้นตายสุดท้ายของหยางชิ่น และเป็นเดิมพันสูงสุดที่เธอลงกับเขา

ด้วยความช่วยเหลือจากระบบ ถ้วยรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม สำหรับเขาเป็นแค่เรื่องของเวลา

ท่ามกลางสายตาที่แทบจะกลายเป็นหินของทีมกฎหมายสองคน ทั้งสองฝ่ายลงนามในสัญญาระดับ S ที่เรียกได้ว่า "ไม่เท่าเทียม" ที่สุดในประวัติศาสตร์วงการบันเทิงอย่างเป็นทางการ

เพียงแต่ครั้งนี้ ตาชั่งแห่งความ "ไม่เท่าเทียม" เอียงไปทางฝั่งศิลปินอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

เมื่อเดินออกจากงานประกาศรางวัล ก็ดึกมากแล้ว

ลมราตรีของเมือง S พัดพาความเย็นมาเล็กน้อย ปัดเป่าความฟุ้งเฟ้อและความร้อนรุ่มในงานให้จางหาย

หลินเยี่ยนมองสัญญาหนักอึ้งในมือ หินก้อนใหญ่ที่แขวนอยู่ในใจมานาน ในที่สุดก็วางลงได้อย่างปลอดภัย

พลังชีวิตมีแล้ว เงินมีแล้ว และอิสรภาพที่สำคัญที่สุด ก็มีแล้ว

[ติ๊ง]

เสียงแจ้งเตือนระบบที่เย็นเยียบดังขึ้นในสมองอีกครั้ง

[ตรวจพบโฮสต์เข้าสู่ระยะใหม่ของอาชีพ]

[เปิดภารกิจหลักบทที่ 2: การขับเคี่ยวระหว่างกระแสและความสามารถ]

วันรุ่งขึ้น ข่าว "หลินเยี่ยนเซ็นสัญญาฟ่านอวี๋คัลเจอร์" ยึดครองพาดหัวข่าวบันเทิงทุกสำนักอย่างไร้ข้อกังขา

ฟ่านอวี๋ประกาศอย่างเป็นทางการด้วยท่าทีที่เอิกเกริกถึงการเข้าร่วมของนักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยมรางวัลนกนางนวลทองคำคนล่าสุด รูปประกอบคือภาพด้านข้างของหลินเยี่ยนถือถ้วยรางวัล แคปชันกระชับแต่ทรงพลัง: "ยินดีต้อนรับ หลินเยี่ยน"

วงการบันเทิงฮือฮา

ทุกคนคิดว่า ต่อไปหลินเยี่ยนต้องฉวยโอกาสนี้กวาดงานพรีเซนเตอร์รัวๆ รับบทพระเอกละครไอดอลฟอร์มยักษ์ เปิดโหมดโกยเงินจากกระแสความดังแน่ๆ

ทว่า การดำเนินเรื่องกลับทำให้ทุกคนต้องอ้าปากค้าง

สตูดิโอส่วนตัวของหลินเยี่ยน ก่อตั้งขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยความช่วยเหลือจากฟ่านอวี๋ และโพสต์ข้อความแรกอย่างเป็นทางการ: "ขอบคุณทุกความสนใจ คุณหลินเยี่ยนจะขอเก็บตัวชั่วคราว เพื่อมุ่งมั่นกับการถ่ายทำช่วงสุดท้ายของกองถ่าย ดุจเกล็ดน้ำค้าง รอคอยที่จะได้พบกับทุกคนด้วยผลงานที่ดียิ่งขึ้น"

การกระทำที่ผิดปกตินี้ ทำให้คู่แข่งและเพจกอสซิปที่รอซ้ำเติมว่าเขาจะ "ดังแล้วเหลิง รีบกอบโกย" จนพังไม่เป็นท่า รู้สึกเหมือนชกโดนปุยฝ้าย