บทที่ 94 ผู้ได้รับรางวัลนักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม

สายตาของผู้เชิญรางวัลหยุดอยู่ที่การ์ดในมือนานถึงสามวินาที จงใจดึงจังหวะสร้างความตื่นเต้น

อากาศในฮอลล์ราวกับถูกความเงียบชั่วขณะนี้สูบออกไปจนหมด ทุกคนต่างกลั้นหายใจ

บนหน้าจอขนาดใหญ่ ใบหน้าของหลินเยี่ยนถูกขยายให้เห็นชัดเจน เขานั่งเงียบๆ อยู่ตรงนั้น หลังเหยียดตรง

เหอเจียนที่นั่งอยู่ข้างๆ กลับหมดมาดความสุขุมไปนานแล้ว

มือสองข้างที่วางบนเข่า กำขากางเกงตัวเองจนยับยู่ยี่

"ทำไมยังไม่ประกาศอีกวะ! ใจจะขาดแล้วเนี่ย! จะใครก็ได้ รีบๆ พูดมาสักที!"

ทีมงานคนอื่นข้างๆ ก็หน้าตาเคร่งเครียดไม่แพ้กัน สายตาล็อกแน่นที่กลางเวที ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

"ผู้ได้รับรางวัลนกนางนวลทองคำ สาขานักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม ประจำปีนี้ ได้แก่ ——"

ในที่สุดผู้เชิญรางวัลก็เงยหน้าขึ้น ยิ้มกว้างตามแบบฉบับพิธีกร ลากเสียงยาวอย่างจงใจ สายตากวาดมองกลุ่มผู้เข้าชิงด้านล่างรอบหนึ่ง สุดท้าย... ไปหยุดอยู่ที่ทิศทางของหลินเยี่ยน

"บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์, หลินเยี่ยน!"

ตู้ม——!

วินาทีที่ชื่อหลุดออกมา ราวกับระเบิดไร้เสียงลูกใหญ่ระเบิดก้องในสมองของเหอเจียน

ตัวเขาดีดผึงขึ้นจากเก้าอี้ทันที หันขวับไปกอดหลินเยี่ยนที่ยังนั่งอึ้งอยู่แน่น

"ไอ้ลูกชาย! ฉันกะแล้ว! ฉันรู้ว่าเป็นแก!"

เสียงของเหอเจียนแตกพร่าเพราะความตื่นเต้นสุดขีด พูดจาฟังแทบไม่รู้เรื่อง ความดีใจมหาศาลทำให้เขาเสียอาการโดยสิ้นเชิง

เสียงปรบมือและเสียงแสดงความยินดีดังสนั่นกึกก้อง ถาโถมเข้ามาจากทุกทิศทาง โอบล้อมหลินเยี่ยนไว้อย่างแน่นหนา

ไฟสปอตไลต์นับไม่ถ้วนรวมศูนย์มาที่ตัวเขา ตัดขาดเขากับทุกสิ่งรอบข้างออกจากกัน

วินาทีนั้นโลกดูเหมือนภาพฝัน เสียงทั้งหมดเหมือนผ่านเยื่อน้ำบางๆ ฟังดูอู้อี้และไกลโพ้น

ได้... แล้วเหรอ? เขาแทบไม่อยากจะเชื่อ

ที่แท้ความรู้สึกที่ได้รับการยอมรับจากทุกคน มันหนักแน่นแบบนี้นี่เอง

มันต่างจากความรู้สึกตอนที่ทุ่มเทแสดงแทบตายเพื่อแลกชีวิตรอดโดยสิ้นเชิง

นั่นคือความตึงเครียดที่ถูกบีบคั้นจากการดิ้นรนเอาตัวรอด แต่ตอนนี้ ความรู้สึกที่เอ่อล้นขึ้นมาในใจ คือความสำเร็จในฐานะนักแสดงอย่างแท้จริง

เหมือนหินก้อนใหญ่ถูกยกออกจากอก มั่นคง แต่ก็เบาหวิวราวกับฝัน

ภายใต้การชี้แนะของทีมงาน หลินเยี่ยนดิ้นหลุดจากอ้อมกอดหมีของเหอเจียนที่แทบจะรัดคอเขาตาย จัดปกเสื้อสูทให้เข้าที่

เขาก้าวเดินไปหาแสงไฟเจิดจ้านั้น ภายใต้สายตาทุกคู่ในฮอลล์ ทีละก้าว ทีละก้าว อย่างมั่นคง ขึ้นสู่เวทีรับรางวัล

เมื่อรับถ้วยรางวัลรูปนกนางนวลสีทองสง่างามมาจากมือผู้เชิญรางวัล เขาถึงสัมผัสได้ถึงน้ำหนักของมันจริงๆ

สัมผัสเย็นเฉียบของโลหะ หนักอึ้ง กดข้อมือเขาให้จมลงเล็กน้อย

เขาเดินไปที่ไมโครโฟน เงยหน้ามองลงไปด้านล่าง

ศีรษะคนนับไม่ถ้วนกลายเป็นเงาวูบวาบใต้แสงไฟ ใบหน้าสูงส่งที่เคยเห็นแต่ในทีวีและข่าว บัดนี้กลายเป็นผู้ชมของเขา

"จริงๆ แล้ว ผมไม่ได้เตรียมคำกล่าวขอบคุณมาครับ"

เขาเอ่ยปาก น้ำเสียงสงบนิ่งเกินวัย

ด้านล่างเงียบกริบทันที ทุกคนถูกดึงดูดด้วยคำขึ้นต้นที่คาดไม่ถึงนี้

"เพราะเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ผมยังกังวลอยู่เลยว่ามื้อหน้าจะหาเงินจากไหนมากินข้าว"

"หลายคนบอกว่า อวี้อู๋ซินคือตัวร้ายขนานแท้"

"แต่สิ่งที่ผมเห็น คือคนที่น่าสงสารที่ยอมทำทุกวิถีทางเพียงเพื่อจะมีชีวิตรอดต่อไป"

เขาหยุดครู่หนึ่ง มุมปากยกยิ้มจางๆ แฝงความเย้ยหยันตัวเอง

"ในแง่หนึ่ง ผมกับเขาเหมือนกันมาก"

คำพูดที่จริงใจจนเกือบจะเป็นการเปลือยใจนี้ ทำให้วงการมายาทั้งฮอลล์เงียบกริบ

มันไม่ตรงกับแพทเทิร์นการขอบคุณใดๆ ไม่มีการขอบคุณช่อง CCTV ไม่มีการขอบคุณพ่อแม่ มีแต่ความจริงที่เปลือยเปล่า

แถวหน้าของที่นั่งวีไอพี

หยางชิ่นนั่งไขว่ห้างพิงพนักเก้าอี้ มือข้างหนึ่งเท้าคาง สายตาล็อกเป้าไปที่ร่างที่เปล่งประกายบนเวทีอย่างไม่วางตา

ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มถูกแสงไฟตัดเส้นขอบอย่างชัดเจน ความห่างเหินที่ไม่ถ่อมตัวและไม่หยิ่งยโสนั้น กลายเป็นแรงดึงดูดที่อันตรายถึงชีวิตในวินาทีนี้

มุมปากของเธอ ค่อยๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มของผู้ชนะที่มั่นใจว่าจะได้ครอบครอง

บนเวที เสียงของหลินเยี่ยนยังคงดังต่อ

"ดังนั้น ผมขอขอบคุณ บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์ ขอบคุณผู้กำกับหลี่ฉงและโปรดิวเซอร์เหอที่มอบโอกาสนี้ให้ผม และขอขอบคุณ... ตัวผมเองที่ไม่ยอมแพ้ในวันที่สิ้นหวัง"

พูดจบ เขาชูถ้วยรางวัลทองคำในมือขึ้น หันไปทางผู้ชม แล้วโค้งคำนับอย่างลึกซึ้ง

"ถ้วยรางวัลใบนี้ คือจุดเริ่มต้น ไม่ใช่จุดสิ้นสุด"

เสียงปรบมือดังสนั่นหวั่นไหวอีกครั้ง ร้อนแรงและจริงใจยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

วินาทีที่เขาหันหลังเตรียมเดินลงจากเวที เสียงแจ้งเตือนระบบที่เงียบหายไปนาน ก็ระเบิดดังขึ้นในสมองราวกับพลุเฉลิมฉลอง

[ติ๊ง!]

[ยินดีด้วย โฮสต์! ภารกิจระยะยาว: จุดเริ่มต้นสู่เส้นทางจักรพรรดิภาพยนตร์ (ระยะสุดท้าย) เสร็จสิ้น!]

[ระดับการประเมินภารกิจ: สมบูรณ์แบบ!]

[กำลังประมวลผลรางวัล...]

[โบนัสจากการเข้าชิงมีผลคูณสอง... โบนัสจากการได้รับรางวัลมีผลคูณสอง...]

[รางวัล: พลังชีวิต +60 วัน!]

[รางวัล: ชิ้นส่วนแท็กแบบสุ่ม (3/3)!]

[ตรวจพบชิ้นส่วน "การวิเคราะห์โครงสร้างตัวละคร" ครบแล้ว กำลังทำการผสม...]

[ผสมสำเร็จ!]

[ยินดีด้วย โฮสต์! ได้รับทักษะติดตัวระดับเทพ: การวิเคราะห์โครงสร้างตัวละคร!]

เสียงแจ้งเตือนรัวๆ ทำให้ฝีเท้าของหลินเยี่ยนชะงักไปนิดหนึ่ง แต่ก็กลับมาเป็นปกติทันที

กระแสความอบอุ่นที่มหาศาลกว่าครั้งไหนๆ ไหลบ่าไปทั่วร่างกาย ความรู้สึกเปี่ยมล้นของพลังชีวิตทำให้เขาโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

เขาเดินลงบันไดพร้อมกับอ่านข้อมูลทักษะใหม่ในสมองอย่างรวดเร็ว

[ชื่อทักษะ: การวิเคราะห์โครงสร้างตัวละคร (ระดับเทพ · ติดตัว)]

[ผลของทักษะ: เมื่อโฮสต์สัมผัสและอ่านบทละคร จะเข้าสู่สภาวะลื่นไหล โดยอัตโนมัติ สร้างแผนที่จิตวิญญาณของตัวละครที่สมบูรณ์ขึ้นในสมอง และเจาะลึกถึงแรงขับเคลื่อนในจิตใต้สำนึกที่อยู่เบื้องหลังตรรกะพฤติกรรมของตัวละคร สามารถสร้าง "แพ็กเกจเสริมแรงบันดาลใจประวัติตัวละคร" ได้โดยอัตโนมัติ]

[หมายเหตุ: คุณ จะเข้าใจตัวละครที่คุณเล่น ยิ่งกว่าคนเขียนบทเสียอีก]

กลับมาที่ที่นั่ง เหอเจียนตื่นเต้นจนเสียจริต ขอบตาแดงก่ำ เข้ามากอดเขาแน่นไม่ยอมปล่อย ปากพร่ำบอกว่า "กลับไปจะจัดงานฉลองอีก เลี้ยงโต๊ะจีนสามวันสามคืน"

ขั้นตอนที่เหลือของงานประกาศรางวัล หลินเยี่ยนเริ่มใจลอย

เขาจมอยู่กับความตกตะลึงที่ได้รับจากทักษะใหม่ ในใจเกิดคลื่นลูกใหญ่

ความร้ายกาจของทักษะนี้ ไม่ใช่แค่ช่วยให้เข้าใจตัวละคร

มันแทบจะเท่ากับการให้สูตรโกงอย่างเป็นทางการแก่เขา ทำให้เขาสามารถยืนมองในมุมพระเจ้าทันทีที่ได้รับบท มองเห็นอดีต ปัจจุบัน หรือแม้แต่ทำนายอนาคตที่เป็นไปได้มากที่สุดของตัวละครนั้น

นี่หมายความว่า เขาจะมีพลังในการ "กำหนดนิยาม" ของตัวละคร

หลังจบงาน หลินเยี่ยนถูกกองทัพนักข่าวรุมล้อมทันทีที่โซนสัมภาษณ์หลังเวที

ไมค์นับสิบจ่อมาที่หน้าเหมือนคมดาบ แสงแฟลชวูบวาบไม่หยุด

"หลินเยี่ยน! รู้สึกยังไงบ้างกับรางวัลนี้ครับ?"

"มีข่าวลือว่าการเข้าชิงของคุณมีฟ่านอวี๋อยู่เบื้องหลัง คุณคิดเห็นยังไงคะ?"

"ได้รางวัลหน้าใหม่แล้ว ค่าตัวเรื่องหน้าจะพุ่งไหมครับ?"

"ความสัมพันธ์ส่วนตัวของคุณกับคุณหยางชิ่นเป็นยังไงบ้างคะ?"

คำถามแต่ละข้อยากๆ ทั้งนั้น แหลมคมยิ่งกว่ามีด

หลินเยี่ยนยืนอยู่กลางวงล้อม สีหน้าสงบนิ่งผิดปกติ

เขาแทบไม่ต้องเปิดใช้ ปรมาจารย์ควบคุมสีหน้าอารมณ์ละเอียดอ่อน เลย ทักษะติดตัว "การวิเคราะห์โครงสร้างตัวละคร" ที่เพิ่งได้มา ทำให้สมองเขาแจ่มใสอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เขาสามารถวิเคราะห์เจตนาที่แท้จริงของนักข่าวแต่ละคนได้ง่ายๆ จากน้ำเสียง สายตา และถ้อยคำที่ใช้

เขาเลือกตอบคำถามอย่างลื่นไหล ตอบได้รัดกุมไม่มีช่องโหว่ รักษาภาพลักษณ์เด็กใหม่ที่ถ่อมตัว แต่ก็สร้างกำแพงที่แข็งแกร่งกันพวกนักข่าวที่พยายามขุดคุ้ยเรื่องฉาวให้กลับไปมือเปล่า

กว่าจะสลัดหลุดจากสื่อมวลชนได้ หลินเยี่ยนก็ถูกทีมงานพามาที่ห้องพักส่วนตัวหลังเวทีที่จองไว้ให้

เขาเพิ่งปิดประตู ยังไม่ทันได้หายใจหายคอ หยางชิ่นก็เดินเข้ามาด้วยรองเท้าส้นเข็มสีดำสูงปรี๊ด

วันนี้เธอใส่สูทกางเกงสีขาวทะมัดทะแมง ทาปากแดงสด แผ่ออร่านางพญาเต็มพิกัด

ด้านหลังมีชายหญิงท่าทางเคร่งขรึมดูเป็นพวกหัวกะทิตามมาสองคน หอบแฟ้มเอกสารหนาเตอะมาด้วย ทีมกฎหมายของฟ่านอวี๋นั่นเอง

"ยินดีด้วย พ่อนักแสดงหน้าใหม่ป้ายแดงของเรา"

"เธอในตอนนี้ ไม่ใช่เด็กใหม่ถังแตกเมื่อไม่กี่เดือนก่อนแล้วนะ มีนกนางนวลทองคำประดับบารมี ค่าตัวเธอ อย่างต่ำก็พุ่งไปสิบเท่าแล้ว"

เธอเปลี่ยนเรื่อง รอยยิ้มที่มุมปากลึกซึ้งขึ้น

"แต่ฉันยังยินดีจะรักษาสัญญาที่ให้ไว้ หรืออาจจะ... ให้มากกว่านั้นด้วยซ้ำ"

เธอส่งสายตาให้ทีมกฎหมายด้านหลัง

ทนายความชายก้าวออกมาทันที วางแฟ้มเอกสารหนาปึกบนโต๊ะตรงหน้าหลินเยี่ยน

《สัญญาบริหารจัดการศิลปินระดับ S》

"เซ็นซะ"

"ทรัพยากรภาพยนตร์ที่ดีที่สุดของฟ่านอวี๋ งานแฟชั่นระดับท็อป เลือกได้ตามใจชอบ ทีมพีอาร์ การตลาด ธุรกิจ กฎหมาย ฉันจะจัดทีมระดับเทพที่สุดในวงการให้เธอ"

สิ่งที่เธอวาดฝัน คือพิมพ์เขียวอนาคตที่ทำให้เด็กใหม่ หรือแม้แต่ดาราดังระดับ A-list ต้องบ้าคลั่ง

ทว่า หลินเยี่ยนไม่ได้รีบเปิดดูสัญญาที่เป็นตัวแทนของชื่อเสียงและเงินทองนั้น

เขาค่อยๆ วางถ้วยรางวัลทองคำที่ยังอุ่นด้วยอุณหภูมิร่างกายของเขาลงข้างๆ แฟ้มเอกสารอย่างใจเย็น

จากนั้น เขาเงยหน้า สบตากับดวงตาที่แหลมคมและเจ้าเล่ห์ของหยางชิ่น แล้วถามออกไปประโยคหนึ่ง

"คุณหยาง ผมอยากรู้ ทำไมคุณถึงทุ่มทุนเลือกผมอย่างแน่วแน่ขนาดนี้"

"ผมไม่คิดว่าแค่ทักษะการแสดงนิดหน่อยจะทำให้คุณประทับใจได้ ถึงขนาดทำให้ฟ่านอวี๋คัลเจอร์ทั้งบริษัทต้องยอมถอยให้ผมครั้งแล้วครั้งเล่า และยอมรอร่วมงานแบบไม่มีกำหนดแบบนี้"