บทที่ 93 ชุดออกศึกและบัตรผ่านทาง

หนึ่งวันก่อนงานประกาศรางวัลนกนางนวลทองคำ จางฉวนอันอนุมัติวันหยุดพิเศษให้หลินเยี่ยน

การถ่ายทำ ดุจเกล็ดน้ำค้าง พักกองชั่วคราว

ช่วงบ่าย หยางชิ่นส่งคนนำชุดราตรีมาส่งให้ที่กองถ่าย ตั้งชื่อว่า "ชุดออกศึก" สำหรับงานประกาศรางวัล

นั่นคือสูทกำมะหยี่สีดำสนิท การตัดเย็บประณีตบรรจงทุกรายละเอียด เส้นสายแนบไปกับรูปร่างของหลินเยี่ยนอย่างสมบูรณ์แบบ ขับเน้นโครงร่างที่สูงโปร่งและสง่างามของเขา

บนปกเสื้อสูทกลัดเข็มกลัดใบกระวานสไตล์วินเทจดีไซน์เก๋ ใบไม้เงินสลักลวดลายเส้นใบชัดเจน แผ่กลิ่นอายความสูงศักดิ์ที่เย็นชา

หลินเยี่ยนยืนอยู่หน้ากระจกเต็มตัวในห้องพักโรงแรม จัดแขนเสื้อเชิ้ตให้เรียบร้อย

เงาสะท้อนในกระจกดูคุ้นเคยแต่ก็แปลกตา

สูทที่พอดีตัวขับเน้นความเฉียบคมที่ปกติซ่อนอยู่ใต้ชุดเข้าฉาก ใบหน้าที่สามารถถ่ายทอดอารมณ์ได้นับหมื่นพันหน้ากล้อง บัดนี้ภายใต้ชุดหรูหรา กลับเผยความสุขุมและห่างเหินที่ดูเกินวัย

ทว่าเบื้องหลังความเจิดจรัสทั้งหมดนี้ ก็เป็นเพียงการดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดในอีกรูปแบบหนึ่ง

เขามองดูตัวเองในกระจกเงียบๆ จิตใจกระจ่างแจ้ง

ถ้าไม่มีการนับถอยหลังของชีวิตจากระบบ เขาอาจจะไม่มีวันเดินมาถึงจุดนี้

บางทีตอนนี้เขาอาจจะยังง่วนอยู่กับการเป็นตัวประกอบไร้บทพูดในกองถ่ายไหนสักแห่ง

ชุดราคาหลักแสนชุดนี้ไม่ใช่เกียรติยศ แต่มันคือชุดเกราะ และเป็นบัตรผ่านทางไปสู่สมรภูมิที่สูงขึ้น

ค่ำคืนงานประกาศรางวัล บริเวณงานระยิบระยับด้วยแสงดาว

สองฝั่งพรมแดง สื่อมวลชนตั้งป้อมกล้องยาวกล้องสั้นเตรียมพร้อมอย่างหนาแน่น เลนส์กล้องเบียดเสียดกันเป็นพรืด

คอมเมนต์ในห้องถ่ายทอดสดถูกความกระตือรือร้นของเหล่า "หิ่งห้อยของเยี่ยน" ถล่มทลายไปนานแล้ว

[กริ๊ดดดด จะมาแล้วๆ! พรมแดงงานแรกของพี่เยี่ยน!]

[ตื่นเต้นจนเหงื่อออกมือ ยิ่งกว่าแต่งงานเองอีก!]

[ไม่ว่าจะได้รางวัลไหม พี่เยี่ยนคือดาวรุ่งยอดเยี่ยมในใจฉันเสมอ!]

หลินเยี่ยนปรากฏตัวพร้อมกับทีมงาน บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์

เมื่อรถตู้ที่เขานั่งมาจอดเทียบจุดเริ่มต้นพรมแดง ประตูรถเปิดออก วินาทีที่เขาก้าวเท้าออกมา

แชะ! แชะ! แชะ!

แสงแฟลชจำนวนมหาศาลระเบิดขึ้นพร้อมกัน แสงขาวโพลนดุจกลางวันสาดเทลงมา แสบตาจนแทบลืมตาไม่ขึ้น

หูอื้ออึงไปด้วยเสียงชัตเตอร์รัวเร็วและเสียงตะโกนอย่างตื่นเต้นของนักข่าว

"หลินเยี่ยน! ทางนี้!"

"มองทางนี้หน่อย! หลินเยี่ยน!"

เหอเจียนเดินอยู่ข้างเขา โปรดิวเซอร์ผู้คุมเกมในกองถ่ายอย่างเยือกเย็น บัดนี้กลับตื่นเต้นจนเหงื่อซึมเต็มฝ่ามือ

เขาใส่สูทที่ไม่ค่อยพอดีตัวนัก ใบหน้าประดับรอยยิ้มแข็งเกร็ง ปากพึมพำไม่หยุด "อามิตตาพุทธ องค์เง็กเซียนฮ่องเต้ คุ้มครองด้วยเถิด ขอให้ได้รางวัล ได้รางวัลอะไรก็ได้ รางวัลปลอบใจก็ได้..."

เทียบกันแล้ว หลินเยี่ยนกลับดูสงบนิ่งผิดปกติ

เขายิ้ม พยักหน้าทักทายโซนสื่อมวลชนและโซนแฟนคลับทั้งสองฝั่งเล็กน้อย

เขาไม่หลงระเริงไปกับเสียงเชียร์ที่ดังกระหึ่มดุจคลื่นยักษ์ และไม่ตื่นตระหนกกับความยิ่งใหญ่นี้

เขาเปิดใช้งานทักษะ ปรมาจารย์ควบคุมสีหน้าอารมณ์ละเอียดอ่อน ปรับกล้ามเนื้อใบหน้าให้อยู่ในสภาวะที่ดีที่สุด รักษารอยยิ้มที่พอเหมาะพอดี ทั้งถ่อมตัวแต่ก็เปี่ยมด้วยความมั่นใจ

ท่วงท่าที่สุขุมเยือกเย็นนี้ สร้างความแตกต่างอย่างรุนแรงกับสถานะนักแสดงหน้าใหม่ของเขา

การจัดการสีหน้าที่สมบูรณ์แบบนี้ทำให้ช่างภาพในงานแทบคลั่ง กดชัตเตอร์รัวไม่หยุด พยายามจับภาพใบหน้าที่เต็มไปด้วยเรื่องราวนี้จากทุกมุมมอง

พรมแดงไม่ยาวนัก ที่ปลายสุดพรมแดงหน้าบอร์ดเซ็นชื่อ พิธีกรรั้งตัวพวกเขาไว้ เริ่มการสัมภาษณ์ตามธรรมเนียม

หลังจากถามคำถามทั่วไปไม่กี่ข้อ พิธีกรหญิงคนหนึ่งก็ยื่นไมค์มาตรงหน้าหลินเยี่ยน คำถามกลับแฝงคมมีด

"สวัสดีค่ะคุณหลินเยี่ยน ก่อนอื่นขอแสดงความยินดีที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงนะคะ เราทราบมาว่าช่วงก่อนหน้านี้มีข่าวลือที่ไม่เป็นความจริงเกี่ยวกับคุณในโลกออนไลน์ เรื่องนั้นสร้างความลำบากใจให้คุณไหมคะ? และมายืนอยู่ตรงนี้ในวันนี้ คุณมีอะไรอยากจะบอกกับคนที่เคยสงสัยในตัวคุณไหมคะ?"

สิ้นคำถาม สีหน้าของเหอเจียนเปลี่ยนทันที

นี่คือการขุดหลุมดักชัดๆ ไม่ว่าจะตอบยังไงก็มีสิทธิ์โดนเอาไปเล่นงานต่อได้ง่ายๆ

หลินเยี่ยนไม่หลบเลี่ยง

เขารับไมค์ สายตามองทะลุเลนส์กล้องนับไม่ถ้วน จ้องตรงไปที่จุดแดงของกล้องถ่ายทอดสด ราวกับกำลังพูดคุยกับทุกคนที่จับตามองเขาอยู่หน้าจอ

"หน้าที่หลักของนักแสดงคือการแสดงครับ"

"ส่วนเรื่องอื่น ให้กาลเวลาเป็นเครื่องพิสูจน์"

ประโยคเดียวเรียบง่าย แต่หนักแน่นดั่งหินผา

ไม่ได้เรียกร้องความสงสาร และไม่ได้ตอบโต้ด้วยความโกรธเกรี้ยว มีเพียงความสงบที่เหมือนคำประกาศ

คอมเมนต์ในห้องไลฟ์ถูกประโยคนี้ยึดครองทันที

[เท่มาก! หลินเยี่ยนสุดยอด!]

[‘ส่วนเรื่องอื่น ให้กาลเวลาเป็นเครื่องพิสูจน์’ ประโยคนี้คูลมาก! โดนตกแล้ว!]

[นี่สิทัศนคติที่นักแสดงควรมี! โฟกัสที่ผลงาน ไม่สนข่าวลือ!]

เมื่อเข้าสู่ภายในงาน ห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่เต็มไปด้วยผู้คน

การจัดที่นั่งที่นี่ สะท้อนระบบชนชั้นในวงการบันเทิงได้อย่างชัดเจนที่สุด

โซนหลักตรงหน้าเวที คือที่นั่งของผู้กำกับชื่อดัง นักแสดงอาวุโส และบอสของบริษัทใหญ่ๆ ในวงการ

หลินเยี่ยนในฐานะเด็กใหม่ แม้จะมีละครฮิตและกระแสแรงหนุนหลัง แต่ที่นั่งก็ยังถูกจัดให้อยู่ในโซนค่อนไปทางด้านหลัง

เขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้ กฎเกณฑ์แห่งชื่อเสียงและผลประโยชน์ที่เปิดเผยอย่างโจ่งแจ้งนี้ กลับทำให้เขารู้สึกถึงความจริงอันเย็นชา

โต๊ะของพวกเขา นอกจากทีมงานหลักจาก บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์ แล้ว ยังมีนักแสดงจากละครเรื่องอื่นที่เข้าชิงรางวัลร่วมโต๊ะด้วย

หลินเยี่ยนเพิ่งนั่งลง ไม่ไกลนักก็มีคนยกแก้วให้เขา

คือเซียวหราน

วันนี้เขาใส่สูทสีเทาเงิน ดูสดใสมีชีวิตชีวา

ในฐานะนักแสดงชายรุ่นใหม่ฝีมือดีที่ได้รับการยอมรับ แม้จะเป็นนักแสดงนำของ เก้าสวรรค์ แต่การที่เขาไม่ได้นั่งโต๊ะนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

เซียวหรานถือแก้วไวน์เดินเข้ามา ใบหน้าเปื้อนยิ้มจริงใจ "ยินดีด้วยที่ได้เข้าชิง"

"ขอบคุณครับ" หลินเยี่ยนลุกขึ้นชนแก้วกับเขา

"คืนนี้คุณมีลุ้นมากนะ" เซียวหรานลดเสียงลง "การแสดงของคุณ สมควรได้รับการยอมรับ"

"ขอบคุณสำหรับคำอวยพรครับ"

คุยกันสั้นๆ ไม่กี่ประโยค เซียวหรานก็ถูกผู้กำกับที่รู้จักเรียกตัวไป

จากนั้น หลินเยี่ยนก็ได้เจอกับเฉินเต้าราน

นักแสดงอาวุโสที่เคยให้คำแนะนำเขามากมายใน The Character และเคยร่วมงานกันใน เกียรติยศเพลงยาว มองเขาด้วยแววตาปลื้มปริ่ม

"ไอ้หนู ฉันรู้แล้วว่าแกทำได้" เฉินเต้ารานตบไหล่เขาหนักๆ "ไม่ต้องตื่นเต้น คืนนี้ถือว่ามาเปิดหูเปิดตา ไม่ได้รางวัลก็อย่าท้อ เส้นทางของแกยังอีกยาวไกล"

"ขอบคุณครับอาจารย์เฉิน"

นอกจากใบหน้าที่คุ้นเคยแล้ว รอบข้างยังมีคนแปลกหน้าอีกมากที่ส่งสายตาสงสัย พินิจพิเคราะห์ หรือแม้แต่ดูถูกเหยียดหยามมาให้

หลินเยี่ยนตอบกลับด้วยรอยยิ้มสุภาพ ไม่พูดอะไรมาก

สายตาเขากวาดไปรอบงาน ไม่นานก็ล็อกเป้าหมายได้อย่างแม่นยำ

ที่โต๊ะหลักไม่ไกลนัก ชายวัยกลางคนแต่งตัวหรูหรา กำลังจ้องเขาเขม็งด้วยสายตาอำมหิต

สายตานั้นแสดงออกถึงความรังเกียจและดูแคลนอย่างชัดเจน

อีกฝ่ายคือบอสของค่ายต้นสังกัดดาราชายเบอร์หนึ่งที่เพิ่งบ้านแตกไปคนนั้น

สงคราม PR ครั้งนั้น หยางชิ่นชนะอย่างสวยงาม ฝ่ายตรงข้ามแพ้ย่อยยับ นอกจากจะรักษาเบอร์หนึ่งของค่ายไว้ไม่ได้ ยังต้องมัวหมองไปด้วย

บัญชีแค้นนี้ ย่อมต้องมาลงที่หลินเยี่ยนที่เป็น "ชนวนเหตุ"

หลินเยี่ยนไม่หลบตา เพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองกลับไปอย่างเรียบเฉย

อีกฝ่ายดูเหมือนจะคาดไม่ถึงว่าเขาจะกล้าตอบโต้ สีหน้าจึงยิ่งดูแย่ลงไปอีก

สองทุ่มตรง งานประกาศรางวัลเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

พิธีกรขึ้นเวที รางวัลต่างๆ ถูกประกาศออกมาทีละรางวัล

บรรยากาศในงานค่อยๆ ร้อนแรงขึ้นท่ามกลางความลุ้นระทึกและเสียงปรบมือ

หลินเยี่ยนนั่งอยู่ข้างล่าง เห็นได้ชัดด้วยตาเปล่าว่านักแสดงข้างๆ ที่เข้าชิงรางวัลอื่นตื่นเต้นกันขนาดไหน

ในที่สุด หลังดนตรีปลุกใจจบลง ผู้เชิญรางวัลก็เดินขึ้นเวที

"ลำดับต่อไป รางวัลที่เรากำลังจะประกาศคือ..." ผู้เชิญรางวัลลากเสียงยาว สร้างความตื่นเต้น ก่อนจะยิ้มแล้วชูซองจดหมายในมือ "รางวัลนกนางนวลทองคำ สาขานักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม!"

ไฟในห้องประชุมหรี่ลงทันที

เหลือเพียงไฟติดตามสีขาวไม่กี่ดวง สาดส่องไปมาระหว่างใบหน้าผู้เข้าชิงทั้งห้าคน ฉายภาพสีหน้าตื่นเต้น คาดหวัง หรือแสร้งทำเป็นสงบนิ่งของพวกเขาขึ้นสู่จอขนาดยักษ์อย่างชัดเจน

หลินเยี่ยนรู้สึกถึงอุณหภูมิของแสงไฟที่ตกกระทบบนใบหน้า

บนจอใหญ่ เริ่มฉายคลิปการแสดงของผู้เข้าชิงทั้งห้า

คนแรก คนที่สอง...

เมื่อภาพตัดมาที่ บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์ เมื่ออวี้อู๋ซินในชุดแดงที่งดงามจนแยกเพศไม่ออกปรากฏขึ้นบนจอ ในงานก็เกิดเสียงสูดปากฮือฮาเบาๆ อย่างอดไม่ได้

คลิปที่ตัดมาคือฉากไคลแม็กซ์ที่สุดของเรื่อง

ท่ามกลางพายุหิมะ อวี้อู๋ซินถือกระบี่ยาว เลือดเปรอะเปื้อนตัว เขามองไปข้างหน้าที่ว่างเปล่า รอยยิ้มเศร้าสร้อยและเด็ดเดี่ยวค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

สิ้นเสียงพูด คมกระบี่พลิกกลับ ใบมีดวาววับปาดผ่านลำคอบอบบาง

เลือดสาดกระเซ็น ย้อมหิมะขาวโพลนให้แดงฉาน

วินาทีที่เขาล้มลง เสียงอุทานด้วยความทึ่งและเสียงปรบมือก็ดังกระหึ่มขึ้นในงาน