บทที่ 92 เทพจันทราจุติ แร้งรุมทึ้งเมือง

หลังมรสุมข่าวสงบลง หลินเยี่ยนก็ทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดให้กับการถ่ายทำ ดุจเกล็ดน้ำค้าง อีกครั้ง

เพื่อเร่งการถ่ายทำ กองถ่ายย้ายโลเคชันไปยังหุบเขาลึกที่ภูมิประเทศสลับซับซ้อน

ที่นี่ทิวทัศน์งดงาม สระน้ำเย็นลึก ล้อมรอบด้วยสภาพภูมิประเทศแบบดั้งเดิมที่ยังไม่ถูกพัฒนา ตรงกับบรรยากาศความสันโดษเย็นเยียบของที่พำนักเทพจันทราตามบทเป๊ะ

หลินเยี่ยนเพิ่งแต่งหน้าเสร็จในกระโจมแต่งหน้าชั่วคราว เปลี่ยนชุดเข้าฉากเดินออกมา เตรียมจะไปซ้อมคิวกับผู้กำกับ แต่ฝีเท้าก็ชะงัก

เขาเงยหน้ามองไปไกลๆ คิ้วขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

ในพุ่มไม้บนเนินเขาฝั่งตรงข้าม มีเงาคนที่ไม่ใช่ทีมงานขยับไหวๆ อยู่หลายคน

ไกลออกไปอีก บนยอดเสาส่งสัญญาณเก่าที่ถูกทิ้งร้าง ดูเหมือนจะมีเลนส์กล้องสะท้อนแสงแดดวิบวับแทงตา

นี่คือราคาที่ต้องจ่ายของความดังสินะ?

แม้แต่ความเป็นส่วนตัวในการทำงาน ก็กลายเป็นสินค้าที่ตีราคาขายได้

เลนส์พวกนั้นเล็งมาที่พวกเขาเหมือนปากกระบอกปืน

ความรู้สึกไร้สาระที่อธิบายไม่ถูกผุดขึ้นในใจหลินเยี่ยน

เขาละสายตากลับมาอย่างแนบเนียน เดินไปหาผู้กำกับ

จางฉวนอันมองตามสายตาเขาไป แล้วทำหน้าจนใจปนชินชา

กดเสียงต่ำพูดว่า "ไม่ต้องไปสนใจ พวกรับจ้างถ่ายรูปทั้งนั้น ตั้งแต่เธอดัง รอบกองถ่ายเราไม่เคยขาดคนเลย"

เขาชี้ไปทางที่มีแสงสะท้อน ถอนหายใจ "เลนส์กล้องที่พวกนั้นถือ ยาวกว่าเลนส์ 'บาซูก้า' ของทีมกล้องเราอีก แอบถ่ายรูประหว่างถ่ายทำแบบชัดแจ๋วไปขายบ้านแฟนคลับ ส่วนรูปเบลอๆ ก็ขายให้เพจกอสซิปเอาไปแต่งเรื่อง รปภ.ไล่ไปหลายรอบแล้ว ไม่ได้ผลหรอก ไล่ชุดนี้ไป ชุดใหม่ก็มา เพื่อแย่งมุมภาพ Exclusive บางคนถึงกับไม่กลัวตาย ปีนหน้าผาขึ้นไปถ่ายก็มี"

หลินเยี่ยนฟังเงียบๆ

เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมวันนี้การรักษาความปลอดภัยของกองถ่ายถึงเข้มงวดกว่าปกติเป็นเท่าตัว แทบจะปิดล้อมโซนถ่ายทำหลักไว้จนแน่นขนัด

นี่เป็นสถานการณ์ที่เขาไม่เคยเจอมาก่อน

การถ่ายทำครั้งก่อนๆ ไม่ต้องพูดถึง ตัวประกอบเล็กๆ ไม่มีใครสน ตอน อิงซิ่ว (ชนะพักผ่อน?) ก็แค่มีกระแสขึ้นมานิดหน่อย แต่ก็แค่พอให้คนรู้ว่ามีคนนี้อยู่

หลังจากนั้นใน The Character เขาก็ยังเป็นคนนอกสายตา ไม่มีใครสนใจ

ในกอง บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์ เขาเป็นแค่ดาราหน้าใหม่บทรอง ยังไม่ถึงขั้นโดนพวกรับจ้างถ่ายรูปตามไล่ล่าขนาดนี้

เมื่อก่อนอาจจะมีพวกรับจ้างถ่ายรูป แต่ก็มาตามถ่ายพวกตัวเอก ไม่เกี่ยวกับเขาเท่าไหร่

แต่วันนี้ เขากลายเป็นเหยื่อให้ถูกล่าเสียเอง

ความรู้สึกสับสนงุนงงทำให้หลินเยี่ยนหลงลืมเวลาไปชั่วขณะ

ฉากที่ถ่ายทำวันนี้ เป็นฉากสำคัญของตัวละคร "เทพจันทรา จิ่นเยว่" และเป็นฉากโชว์ของเขาพอดี

หลินเยี่ยนสวมชุดคลุมยาวสีจันทร์กระจ่าง

ชุดนี้ราคาแพงระยับ ชายเสื้อและข้อมือปักลายเมฆและกิ่งกุ้ยฮวาซ้อนทับกันด้วยด้ายเงินเส้นเล็กละเอียด ภายใต้แสงเงาที่เคลื่อนไหวในหุบเขา มันจะสะท้อนแสงแวววาวระยิบระยับออกมา

ผมยาวสีดำถูกรวบครึ่งศีรษะด้วยปิ่นหยกขาวมันแพลบ ปอยผมตกลงมาเคลียไหล่ พลิ้วไหวตามแรงลมภูเขาเบาๆ

เพื่อให้เข้ากับบุคลิก "สันโดษเย็นเยียบ" ของตัวละคร ช่างแต่งหน้าจงใจใช้คอนซีลเลอร์สีอ่อนกลบสีปากเดิมของเขา และเน้นโครงตาให้ลึกขึ้น ขับให้ดวงตาคู่นั้นดูลึกล้ำและไม่แปดเปื้อนฝุ่นธุลีโลกมนุษย์

กลางหน้าผาก แต้มรูปจันทร์เสี้ยวด้วยผงเงินอย่างประณีต ผลุบโผล่ให้เห็นยามต้องแสงแดด เพิ่มความเป็นเทพที่เหนือมนุษย์ขึ้นไปอีก

เมื่อเขาถือหอกยาวที่เป็นอุปกรณ์ประกอบฉาก เดินช้าๆ ไปที่ริมสระน้ำเย็น ทั่วทั้งกองถ่ายก็เงียบกริบไปชั่วขณะ

ลมพัดชายเสื้อเขาจนเกิดเสียงพึ่บพั่บ

เขายืนอยู่ตรงนั้น ราวกับเซียนตกสวรรค์ที่เดินออกมาจากภาพวาด พร้อมจะเหาะกลับไปตามสายลมได้ทุกเมื่อ

"ดี! ความรู้สึกนี้แหละ!" จางฉวนอันหลังจอมอนิเตอร์ตาลุกวาว ถูมือด้วยความตื่นเต้น "ทุกฝ่ายเตรียมพร้อม! เงียบเสียง! เตรียมถ่ายทำ!"

เสียงตีสเลตดังขึ้น

"Action!"

ถึงจะรู้ว่าไกลออกไปมีดวงตานับไม่ถ้วนจ้องมองอย่างหิวกระหาย

แต่เมื่อสิ้นเสียงคำสั่งผู้กำกับ หลินเยี่ยนก็สลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไปในพริบตา

เขาคือจิ่นเยว่

เขายืนอยู่ริมสระน้ำอันหนาวเหน็บ แววตาว่างเปล่ามองเงาสะท้อนในน้ำ เงาที่โดดเดี่ยวมานับหมื่นปี

เสียงลม เสียงน้ำ กลายเป็นเสียงเดียวที่เหลืออยู่ระหว่างฟ้ากับดิน

วินาทีต่อมา เขาพลิกข้อมือ หอกยาวพุ่งออกไป แหวกอากาศเกิดเสียงใสกังวาน

เขาไม่ได้ร่ายรำตามกระบวนท่าตายตัวใดๆ เพียงแค่แทงออกไปตามความรู้สึกโดดเดี่ยวและเวิ้งว้างในใจ

ปลายหอกดุจแสงสว่าง วาดเส้นโค้งอันเยือกเย็นกลางอากาศ พลังเวทที่ปล่อยออกไปกระทบผิวน้ำ แตกกระจายเป็นละอองน้ำละเอียดนับไม่ถ้วน สาดกระเซ็นเปียกชายเสื้อและปลายผม

เสียงชัตเตอร์จากที่ไกลๆ ถูกเสียงลมกลบจนไม่ได้ยิน แต่ความรู้สึกที่ถูกเลนส์นับไม่ถ้วนจับจ้อง ถูกพิจารณาเหมือนสินค้า กลับตามติดเป็นเงาตามตัว

หลินเยี่ยนไม่หวั่นไหว

เขาจมดิ่งอยู่ในโลกของจิ่นเยว่โดยสมบูรณ์

การแสดงของเขา ยิ่งดูเปราะบางและแตกสลายมากขึ้น เพราะอารมณ์ความรู้สึกจริงที่ใส่ลงไป

ในจอมอนิเตอร์ การแสดงของหลินเยี่ยนเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ

หลังจากถ่ายทำเสร็จไม่ถึงสองชั่วโมง โลกอินเทอร์เน็ตก็เกิดคลื่นลูกใหม่อีกครั้ง

รูปแอบถ่ายความละเอียดสูงที่ผ่านการคัดเลือกและปรับสีมาอย่างดีชุดหนึ่ง เริ่มถูกแชร์ว่อนเวยปั๋ว

มุมกล้องพิสดารสุดๆ ชัดเจนว่าเป็นฝีมือของพวกรับจ้างถ่ายรูปที่ยอมเสี่ยงตายปีนหน้าผาขึ้นไปถ่าย

ความละเอียดภาพสูงลิบ เห็นชัดแม้กระทั่งเส้นผมเล็กๆ ที่เปียกน้ำแนบแก้มหลินเยี่ยน

ในภาพ หลินเยี่ยนในชุดขาวสะอาด แขนเสื้อกว้างปลิวไสว ยืนอยู่ริมสระน้ำที่มีไอหมอกลอยฟุ้ง แววตาเย็นชาและแตกสลาย

ผมที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยแนบแก้มอย่างน่าสงสาร ความสูงส่งของเทพเจ้าผสมผสานกับความเปราะบางจากความโดดเดี่ยว ถูกกล้องจับภาพและหลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างลงตัว

ความงามที่ขัดแย้งแต่สุดขั้วนี้ ทะลวงกำแพงรสนิยมของชาวเน็ตนับไม่ถ้วนในทันที

#หลินเยี่ยนลุคเทพจันทรา

#รูปหลุดดุจเกล็ดน้ำค้าง

#เทพเจ้าลงมาจุติ

[พระเจ้าช่วย! ความหล่อนี่มีอยู่จริงเหรอ? นี่แหละเทพจันทราผู้เย็นชาและสูงส่งในใจฉัน! กองถ่ายไปขุดเทพองค์นี้มาจากไหน!]

[ความแตกสลายนี้... ฉันรู้สึกเหมือนใจตัวเองแตกตามไปด้วยเลย! เขาแค่ยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ต้องทำอะไร ก็เล่าเรื่องได้ทั้งตัวแล้ว!]

[ช่วยด้วย! ก่อนหน้านี้ใครบอกว่าหลินเยี่ยนเล่นได้แต่บทร้ายยั่วสวาทแบบอวี้อู๋ซิน? ออกมาเดี๋ยวนี้! ออร่าเซียนผู้เย็นชานี่มันเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย! ฝีมือหลากหลายเกินไปแล้ว!]

[จางฉวนอันคุณหลับหรือยัง? ฉันขี้เหร่จนนอนไม่หลับแล้ว! รีบเอา ดุจเกล็ดน้ำค้าง มาฉายเดี๋ยวนี้! ฉันยอมเติม VIP ร้อยปีเลย ขอร้องล่ะ!]

กระแสสังคมเดือดพล่าน

คนทั่วไปที่เดิมทียังลังเลกับหลินเยี่ยนและละคร ดุจเกล็ดน้ำค้าง เพราะข่าวฉาวเรื่อง "รับกระสุนแทน" ก่อนหน้านี้ พอได้เห็นรูปหลุดระดับ "เทพสร้าง" ชุดนี้ ข้อกังขาที่มีก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

ความคาดหวังพุ่งทะลุปรอท

ใต้เวยปั๋วทางการของ ดุจเกล็ดน้ำค้าง มีกองทัพแฟนคลับแห่มาทวงละครอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน

หลินเยี่ยนเลื่อนดูรูปถ่ายที่ถูกรีโพสต์อย่างบ้าคลั่งบนมือถือ และคำชมเชยนับหมื่นข้อความข้างล่างด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ในใจเขาสับสนปนเป

เขารังเกียจพฤติกรรมแอบถ่ายและทำให้เขากลายเป็นสินค้าแบบนี้

แต่ก็ต้องยอมรับว่า ในยุคที่ยอดวิวคือราชา พวกรับจ้างถ่ายรูปที่ไม่ได้รับเชิญพวกนี้ ได้ช่วยรักษาความร้อนแรงของกระแส และสร้างผลการโปรโมตด้านบวกให้อย่างคาดไม่ถึง ด้วยวิธีการที่เขาควบคุมไม่ได้

ในห้องพักโรงแรม

ข้อความ WeChat ของหยางชิ่นเด้งเข้ามาแทบจะตรงเวลาเป๊ะ

"ในเมื่อต้านไม่อยู่ ก็ให้มันกลายเป็นแรงหนุนของเราซะเลย"

"ทีมโปรโมตรับลูกต่อแล้ว ฉวยโอกาสนี้ปั่นกระแสให้สุดไปเลย ผลของรูปชุดนี้ อย่างน้อยก็มีค่าเท่ากับงบโฆษณาสิบล้าน"

"หลินเยี่ยน ตอนนี้เธอ คือ 'รหัสลับเรียกยอดวิว' ของจริงแล้วนะ"

หลินเยี่ยนมองข้อความบนหน้าจอ สุดท้ายตอบกลับไปสั้นๆ แค่ "ครับ"

เขารู้ดี ตัวเองถูกผลักไปยืนอยู่บนยอดคลื่นอย่างสมบูรณ์แล้ว

จากนี้ไป ไม่มีทางถอยหลัง

มีแต่ต้องขี่พายุที่คาดเดาไม่ได้ลูกนี้ บินขึ้นไปให้สูงกว่าเดิม