บทที่ 105 ความพ้องกันของคนบ้า

ในบทละคร ชื่อ "จางไห่เฟิง" ทำให้ลู่เจ๋อสัมผัสได้ถึงความเร่าร้อนในอกที่ห่างหายไปนาน

บ้านแตกสาแหรกขาด ตามล่าสิบปี ใช้ชีวิตเหมือนหมาบ้า

นี่มันตัวเขาเองชัดๆ ไม่ใช่เหรอ? ถูกวงการทอดทิ้ง กอดวิชาฝีมือที่ไม่มีที่ให้ปล่อยของไว้แน่น ทำได้แค่ระบายใส่กระสอบทรายในโรงยิม ใช้ชีวิตยิ่งกว่าหมาเสียอีก

อีกด้านหนึ่ง ถังอี้เสี่ยวก็อ่านประวัติย่อตัวละครของเธอจบแล้ว

เธอค่อยๆ ปิดบทละคร ดวงตาที่มักจะเอ่อล้นด้วยความโศกเศร้าคู่นั้น บัดนี้กลับมีประกายไฟลุกโชนขึ้นมา