บทที่ 133 เหนื่อยขนาดนี้ คุ้มไหม?

เสียงปืนดังก้องสะท้อนในโรงงานน้ำตาลที่ว่างเปล่า

เงาร่างสองร่างที่กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันหยุดชะงักลงทันที

พี่คุนก้มลงมองหน้าอกตัวเองที่มีดอกไม้เลือดบานสะพรั่งอย่างไม่อยากเชื่อ

เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง แววตาที่เคยดุร้ายเหลือเพียงความตื่นตะลึงที่เริ่มเลือนราง

เขาล้มลง ร่างกายกระแทกพื้นปูนเย็นเฉียบ ฝุ่นฟุ้งกระจาย