บทที่ 140 คลื่นใต้น้ำบนพรมแดง

ภายนอกหอภาพยนตร์ปูซาน ราตรีมืดมิดดุจน้ำหมึก แสงไฟนับหมื่นดวงรวมตัวกัน ก่อให้เกิดความงดงามอีกรูปแบบหนึ่ง พรมแดงทอดยาวลงมาจากบันไดหน้าหอประชุม แสดงถึงความยิ่งใหญ่สมเกียรติ

ภายในห้องรับรองหลังเวที พัคจุนโฮถูกสื่อมวลชนเกาหลีนับสิบสำนักรุมล้อมอยู่ตรงกลาง แสงแฟลชวูบวาบไม่หยุดกระทบชุดสูทสั่งตัดสีขาวไร้ฝุ่นผงบนตัวเขา เขาตอบคำถามทุกข้ออย่างสุขุม แม้แต่องศาของรอยยิ้มยังสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ทุกคำพูดแฝงไว้ด้วยความมั่นใจและความภาคภูมิใจในฐานะเจ้าถิ่น

เมื่อเทียบกันแล้ว อีกมุมหนึ่งของห้องรับรองกลับให้ความรู้สึกแตกต่างราวฟ้ากับเหว หลินเยี่ยนนั่งหลับตาอยู่บนโซฟาเดี่ยว หยางชิ่นและซ่งอวิ๋นเจี๋ยไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ตรวจเช็กปกเสื้อและข้อมือเสื้อให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย ตามแผนเดิม หลิวจื่อหมิงและลู่เจ๋อควรจะมาด้วย แต่งานของพวกเขารัดตัวจนปลีกตัวไม่ได้ ผลก็คือท่านประธานต้องบินมาเป็นเพื่อนหลินเยี่ยนด้วยตัวเอง

หลินเยี่ยนลืมตา เสียงแจ้งเตือนเย็นเยียบดังขึ้นในสมองแวบหนึ่ง

[ตรวจพบโฮสต์กำลังจะก้าวเข้าสู่พื้นที่ที่ได้รับความสนใจสูง ทักษะ 'พันหน้า (ระดับต้น)' เริ่มอุ่นเครื่องอัตโนมัติ] [ค่าความเป็นศัตรูของสภาพแวดล้อมปัจจุบัน: 75% แนะนำให้โฮสต์เปิดโหมด 'ออร่าเต็มพิกัด']