บทที่ 141 สามนาทีแห่งความอึดอัดและการพังทลายของอคติ

การฉายภาพยนตร์ จ้องมองในห้วงลึก ถูกจัดขึ้นที่ฮอลล์หลักในวันรุ่งขึ้น ภายในโรงภาพยนตร์ขนาดยักษ์ของหอภาพยนตร์ปูซาน ที่นั่งทุกที่ถูกจับจองจนเต็ม ไฟในโรงยังไม่ทันดับ บรรยากาศก็เริ่มอบอวลไปด้วยความกระสับกระส่ายที่แปลกประหลาด ท่ามกลางผู้ชม มีนักวิจารณ์และสื่อมวลชนเกาหลีจำนวนมากที่มาพร้อมกับอคติในใจ พวกเขาจับกลุ่มกระซิบกระซาบ วิจารณ์กันว่าภาพยนตร์จีนที่ถูกอวยเกินจริงเรื่องนี้ จะน่าตื่นตะลึงสมคำร่ำลือจริงหรือไม่

พัคจุนโฮและทีมงานของเขาจับจองที่นั่งตรงกลางที่โดดเด่นที่สุด เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ กอดอก ท่าทางดูห่างเหิน แต่มุมปากกลับประดับด้วยรอยยิ้มสุภาพ ผู้ช่วยข้างกายกำลังกระซิบรายงานอะไรบางอย่างกับเขา ทว่าสายตาของเขากลับเหลือบมองแผ่นหลังผอมบางของคนที่นั่งอยู่แถวหน้าสุดเป็นระยะ... หลินเยี่ยน เขาไม่เชื่อว่าไอดอลที่หากินกับหน้าตา จะแสดงอะไรที่มีความลึกซึ้งออกมาได้

เสียงประกาศเตือนดังขึ้น ไฟในโรงภาพยนตร์ค่อยๆ หรี่ลง ความมืดเข้าปกคลุม โลโก้ตรามังกร (สัญลักษณ์ผ่านกองเซนเซอร์จีน) ปรากฏขึ้นวูบหนึ่งบนจอ IMAX ขนาดยักษ์ ภาพยนตร์เริ่มฉาย ไม่มีดนตรีประกอบ ไม่มีบทพูด ภาพตัดเข้าสู่คืนฝนตก กล้องติดตามแผ่นหลังของชายถือร่มสีดำอย่างเยือกเย็น มีเพียงเสียงเม็ดฝนกระทบพื้นถี่รัว และเสียงทึบตันชวนเสียวฟันตอนคมมีดกรีดผ่านเนื้อหนัง สายตาที่ว่างเปล่าและไร้ความเป็นมนุษย์ของเฉินมั่วท่ามกลางสายฝน ทะลุผ่านความมืดจากหน้าจอที่ขยายใหญ่สุดขีด ตอกลึกเข้าไปในก้นบึ้งรูม่านตาของผู้ชมทุกคน

โรงภาพยนตร์ที่เมื่อครู่ยังจอแจ เงียบกริบลงทันทีเพราะฉากเปิดเรื่องนี้ แขนที่กอดอกอยู่ของพัคจุนโฮ คลายลงโดยไม่รู้ตัว เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย จ้องเขม็งไปที่จอ ความผ่อนคลายและสบายใจในแววตาเริ่มเลือนหายไป

เนื้อเรื่องดำเนินมาถึงห้องสอบสวน เฉินมั่วนั่งอยู่บนเก้าอี้เหล็กเย็นเฉียบ เผชิญหน้ากับการซักไซ้ของตำรวจ ใบหน้าไร้อารมณ์ใดๆ เขาบรรยายขั้นตอนการก่ออาชญากรรมที่น่าขนลุกของตัวเองอย่างสงบ ด้วยน้ำเสียงที่เกือบจะไร้เดียงสา