บทที่ 142 แสงสว่างแห่งเอเชียและการเดินทางครั้งใหม่

หลังเวทีหอภาพยนตร์ปูซาน

เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงพูดคุยที่โอ้อวดเกินจริงดังลอดมาตามระเบียงทางเดินเป็นระยะ หน้าห้องพักส่วนตัวของพัคจุนโฮเต็มไปด้วยสื่อท้องถิ่นที่รุมล้อม แสงแฟลชวูบวาบไม่หยุด ราวกับประกาศศักดาของเจ้าถิ่น เมื่อเทียบกันแล้ว โซนพักผ่อนรวมที่จัดไว้สำหรับแขกต่างชาติ กลับเงียบเหงาจนน่าใจหาย

หยางชิ่นดูเวลาในโทรศัพท์เป็นครั้งที่ห้า แล้วลุกขึ้นช่วยจัดปกเสื้อสูทที่ไร้ที่ติอยู่แล้วของหลินเยี่ยนอีกครั้ง ปลายนิ้วของเธอเย็นเฉียบ การเคลื่อนไหวแฝงความตึงเครียดที่แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่ทันสังเกต "การได้เข้าชิงก็คือการยอมรับแล้ว" เธอเอ่ยขึ้น เสียงเบาหวิวเหมือนกำลังปลอบใจหลินเยี่ยน และเหมือนกำลังกล่อมตัวเอง "หนังของพัคจุนโฮได้เปรียบเรื่องเนื้อหามาก แถมยังเป็นเจ้าภาพ เราเข้าชิงสายประกวดหลักได้ก็ถือว่าชนะแล้ว"

หลินเยี่ยนหลับตา ไม่ได้ตอบอะไร จิตใจของเขาไม่ได้จดจ่ออยู่กับถ้วยรางวัลในค่ำคืนนี้ แต่จมดิ่งอยู่ในโลกอีกใบที่ลึกซึ้งและโดดเดี่ยวที่ยิ่งกว่า นั่นคือโครงเรื่องที่ผู้กำกับอังเดร ปาชิโนส่งมา เรื่องราวของนักคณิตศาสตร์อัจฉริยะผู้ป่วยเป็นออทิสติก ตัวเลข สูตรการคำนวณ การพิสูจน์ที่ไม่มีวันสิ้นสุด เกาะร้างทางจิตวิญญาณที่สะอาด บริสุทธิ์ และไม่อาจรองรับฝุ่นผงได้แม้แต่เม็ดเดียว นั่นต่างหากคือสนามรบต่อไปของเขา เมื่อเทียบกับความท้าทายนั้น ความสำเร็จหรือล้มเหลวในคืนนี้ดูไร้น้ำหนักไปถนัดตา

[เวลาที่เหลือของภารกิจ 'กางใบเรือออกสู่ทะเล': 2 ชั่วโมง] [ตรวจพบอัตราการเต้นของหัวใจโฮสต์ราบเรียบ สถานะ: ยอดเยี่ยม]