บทที่ 143 สุราขุ่นหนึ่งจอกแด่คนคุ้นเคย

เครื่องบินลงจอดที่สนามบินนานาชาติเจ้อเจียง ความอึกทึกและเกียรติยศของปูซานถูกกันไว้นอกช่องทาง VIP หลินเยี่ยนไม่ได้หยุดพักที่สนามบิน แต่มุ่งหน้ากลับคอนโดมิเนียมทันที วินาทีที่ประตูห้องปิดลง โลกทั้งใบก็เงียบสงบลง

เขาถอดเสื้อคลุมพาดไว้บนโซฟาอย่างลวกๆ แล้วเดินเข้าห้องน้ำ ใช้น้ำเย็นลูบหน้า คนในกระจกยังคงมีหน้าตาเหมือนเดิม เพียงแต่ก้นบึ้งดวงตามีความเหนื่อยล้าที่ขจัดไม่ออกฝังแน่นอยู่ เขาไม่ได้จมดิ่งอยู่กับความสุขที่ได้รับรางวัลในทันที แต่จมจิตสำนึกเข้าสู่แผงควบคุมระบบ

[โฮสต์: หลินเยี่ยน] [พลังชีวิตคงเหลือ: 382 วัน 08 ชั่วโมง 17 นาที]

สามร้อยแปดสิบสองวัน ตัวเลขนี้ดูเหมือนจะเพียงพอ แต่ในความเป็นจริง หลินเยี่ยนกลับรู้สึกถึงความเร่งด่วนที่หนักหน่วงยิ่งกว่า เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน บนโต๊ะมีกระดาษ A4 พิมพ์แล้วสิบกว่าแผ่นวางแผ่อยู่ นั่นคือบทภาพยนตร์ฉบับสมบูรณ์ที่ผู้กำกับอังเดร ปาชิโนส่งมา

ภาษาอังกฤษล้วน ระหว่างบรรทัดเต็มไปด้วยศัพท์เทคนิคทางคณิตศาสตร์ที่เข้าใจยากจำนวนมหาศาล จนทำเอาปวดหัว ตัวละครตัวนั้น คืออัจฉริยะออทิสติกที่ใช้ชีวิตอยู่ในโลกของตัวเลขบริสุทธิ์ สิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่แค่เข้าใจบทพูด แต่ต้องก้าวเข้าไปในโลกภายในที่โดดเดี่ยว ยึดติด และตัดขาดจากโลกภายนอกนั้นให้ได้อย่างแท้จริง