บทที่ 144 ยังเก่งไม่พอ

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของนักแสดงสมทบรุ่นใหม่ในกองถ่ายหยุดกึกลงทันที ทุกคนยืนแข็งทื่อ จ้องมองคนที่เดินลงมาจากรถตู้อย่างโง่งม หลินเยี่ยนไม่สนใจสายตาเหล่านั้น มุ่งหน้าตรงไปหาโจวเชาชิ่ง เสียงบ่นเรื่องสภาพแวดล้อมซอมซ่อ และเสียงที่สงสัยว่าผู้กำกับโม้ ทั้งหมดนี้กลายเป็นฝ่ามือไร้เสียงที่ตบหน้าพวกเขาเองจนชาหนึบ

หลินเยี่ยนไม่ได้หยุดคุยอะไรมาก เขาเดินตามทีมงานไปยังห้องแต่งตัวชั่วคราวที่ดัดแปลงมาจากบ้านชั้นเดียวเก่าๆ เมื่อออกมาอีกครั้ง สายตาของทุกคนในกองถ่ายก็ถูกเขาดึงดูดอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ สิ่งที่ดึงดูดพวกเขาไม่ใช่รัศมีของซูเปอร์สตาร์หลินเยี่ยน แต่เป็นรัศมีของ "ตัวละคร"

เขาเปลี่ยนมาใส่เสื้อกล้ามเก่าๆ สีขาวอมเหลือง คอย้วย สวมรองเท้าผ้าใบสีดำแบบโบราณที่เปื้อนฝุ่น ผมถูกทำให้ยุ่งเหยิงโดยตั้งใจ แซมผมขาวที่จอนผมดูสะดุดตา หลังค่อมเล็กน้อย ทั้งร่างดูเหมือนถูกลมฝนและความลำบากของถนนสายนี้กดทับมาสามสิบปี

[รัศมีกลิ่นอายชาวบ้าน (Aura)] ทำงาน เสียงแจ้งเตือนในสมองดังขึ้นแวบหนึ่ง

หลินเยี่ยนยืนอยู่หน้าร้านตัดผมที่คับแคบและแออัด ข้าวของทุกอย่างในร้านดูมันเยิ้ม เขายืนนิ่ง หยิบปัตตาเลี่ยนเก่าคร่ำครึขึ้นมา เสียบปลั๊ก ลองฟังเสียง วืดดด—— ในวินาทีนี้เอง ความเฉียบคมและแสงเจิดจ้าของดาราชื่อดังบนตัวเขา ถูกขัดเกลาและเก็บซ่อนจนหมดสิ้น ตกผลึกกลายเป็นความทื่อและความกร้านโลกของคนตัวเล็กๆ ในสังคม เขาไม่ใช่หลินเยี่ยน เขาคือเฉินเซ่า ช่างตัดผมใบ้ที่เฝ้าร้านเล็กๆ ที่พ่อทิ้งไว้ให้ หากินอยู่ในถนนสายเก่าที่กำลังจะเลือนหายไปสายนี้