บทที่ 145 มาตรฐานที่เข้มงวดของพรีเซนเตอร์

ข่าวการเปลี่ยนตัวนักแสดงนำในภาพยนตร์เรื่องใหม่ของอังเดร ปิดไว้ไม่อยู่ในที่สุด เริ่มจากมีข่าวรั่วไหลออกมาตามเว็บบอร์ดภาพยนตร์ต่างประเทศ ภาพแคปหน้าจอที่ดูคลุมเครือไม่กี่ภาพ พร้อมกับการคาดเดาแบบจับแพะชนแกะ พอข่าวหลุดมาถึงในประเทศ ก็ถูกบรรดาบัญชีมาร์เก็ตติ้งใส่สีตีไข่ ปรุงแต่งจนกลายเป็นโต๊ะจีนแห่งข่าวลือ

[ช็อก! ว่าที่จักรพรรดิภาพยนตร์อินเตอร์หน้าใหม่ หวังเกาะกระแสผู้กำกับระดับโลก สุดท้ายโดนตีกลับ!] [ขี้คุยจนแตก? ไหนว่ามีนัดที่โรม ทำไมซมซานกลับมาถ่ายโฆษณาที่จีนล่ะ?] [ความจริงของทุนนิยม: หน้าตี๋ในฮอลลีวูด ยังไงก็คือบาปกำเนิด]

ทฤษฎีเสียดสีต่างๆ นาๆ แพร่กระจายในโลกออนไลน์ แอนตี้แฟนต่างดีใจเหมือนได้แก้ว แฟนคลับร้อนรนจนนั่งไม่ติด พยายามไปคอมเมนต์แก้ต่างในทุกที่ แต่ก็ถูกกลบด้วยกระแสการคาดเดาที่เลวร้ายกว่า

ทว่าศูนย์กลางของข่าวลืออย่างหลินเยี่ยน กลับทำเหมือนไม่รับรู้อะไร เขาปิดการแจ้งเตือนจากแอปโซเชียลทั้งหมด และฝากมือถือไว้ที่ซ่งอวิ๋นเจี๋ย ในตอนนี้ เขากำลังนั่งอยู่ในสตูดิโอถ่ายภาพที่ว่างเปล่า นี่คือกองถ่ายโฆษณาแอปพลิเคชันอ่านหนังสือระดับชาติ "กั๋วเยว่" (Guo Yue) ไม่มีฉากอลังการ ไม่มีไฟซับซ้อน มีเพียงโต๊ะหนังสือไม้แท้ โคมไฟตั้งโต๊ะแสงสีนวล และหน้าต่างปลอมที่มองเห็นท้องฟ้าสีหม่นนอกหน้าต่าง

ผู้กำกับเป็นชายหนุ่มสวมหมวกแก๊ป ถือสตอรีบอร์ด อธิบายไอเดียการถ่ายทำให้หลินเยี่ยนฟังอย่างตื่นเต้น "พี่เยี่ยนครับ เดี๋ยวพี่นั่งตรงนี้ กล้องจะเริ่มโคลสอัปที่ตาของพี่ แล้วพี่ก็พูดสโลแกนของเราออกมา: 'ในตัวอักษร มองเห็นโลกทั้งใบ!' ขอแบบฮึกเหิม ทรงพลังสุดๆ เลยนะครับ! เดี๋ยวตอนตัดต่อเราจะใส่ภาพภูเขาแม่น้ำ จักรวาลดวงดาวเข้าไป..."