บทที่ 146 ณ งานประกาศรางวัล

บ่ายวันที่ประกาศรายชื่อผู้เข้าชิงรางวัลตุ๊กตาทอง โลกออนไลน์เกิดพายุลูกใหญ่ยิ่งกว่าสภาพอากาศที่แปรปรวนของเกาะฮ่องกง จ้องมองในห้วงลึก กวาดชื่อเข้าชิงสามรางวัลหลัก และชื่อของหลินเยี่ยนก็ปรากฏอย่างโดดเด่นในรายชื่อ "นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม" เคียงข้างกับปรมาจารย์แห่งวงการภาพยนตร์ที่สร้างชื่อเสียงมาอย่างยาวนาน

นี่ควรเป็นเกียรติยศสูงสุด แต่กลับจุดชนวนข้อโต้แย้งระลอกใหม่ การถกเถียงเกี่ยวกับบทบาท "เฉินมั่ว" ที่เคยเงียบหายไปพักหนึ่ง ถูกดันขึ้นสู่จุดสูงสุดอีกครั้ง ฝ่ายสนับสนุนมองว่านี่คือการแสดงระดับเทพที่หาได้ยากในรอบทศวรรษของวงการภาพยนตร์จีน คือการก้าวกระโดดทางฝีมือการแสดงขั้นสุดยอด ฝ่ายคัดค้านวิจารณ์อย่างรุนแรง มองว่าตัวละครตัวนี้เชิดชูค่านิยมที่อันตราย การยกย่องตัวละครที่มีบุคลิกต่อต้านสังคมขึ้นสู่หิ้งบูชา คือการชักนำรสนิยมของสาธารณชนไปในทางที่ผิด ถึงขั้นมีกรรมการอาวุโสหัวอนุรักษนิยมบางท่าน ให้สัมภาษณ์สื่อแสดงความกังวลอย่างคลุมเครือว่า "การแสดงยอดเยี่ยมก็จริง แต่ตัวละครที่บิดเบี้ยวและไร้คุณค่าเชิงบวกเช่นนี้ สมควรได้รับความยอมรับสูงสุดหรือไม่ เป็นเรื่องที่น่าขบคิด"

ชั่วขณะหนึ่ง สมรภูมิความคิดเห็นเต็มไปด้วยกลิ่นดินปืน

ท่ามกลางการถกเถียงที่ดุเดือดถึงขีดสุด เวยปั๋วทางการของ คนไร้ชื่อ ก็ปล่อยโปสเตอร์ทีเซอร์ออกมาเงียบๆ กลางดึก ดีไซน์ของโปสเตอร์เรียบง่ายจนเกือบจะเรียกได้ว่าหยาบ พื้นหลังมืดทึบ ไม่มีใบหน้าดารา ไม่มีการจัดองค์ประกอบภาพที่หรูหรา มีเพียงมือข้างหนึ่ง มือที่ผอมแห้งจนเห็นกระดูก เส้นเลือดปูดโปน บนแขนเต็มไปด้วยรอยเข็มถี่ยิบที่เปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ มือข้างนั้น กำลังกำตราตำรวจที่เปรอะเปื้อนดินโคลนไว้แน่น ความเย็นยะเยือกของโลหะตราตำรวจกับท่าทางสิ้นหวังของมือข้างนั้น สร้างแรงดึงดูดที่น่าสะพรึงกลัว

โปสเตอร์ใบนี้ไม่ได้สร้างแรงกระเพื่อมมากนัก จนกระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้น ทางผู้สร้างปล่อยภาพนิ่งโปรโมตภาพแรกออกมา ในภาพ คือแผ่นหลังของคนที่นั่งยองๆ อยู่ตรงมุมกำแพงที่มืดและอับชื้น คนคนนั้นสวมเสื้อเชิ้ตลายดอกที่สกปรกโสโครก ผมมันเยิ้มแนบหนังศีรษะ ร่างกายผอมโซจนผิดรูป กระดูกสันหลังปูดโปนเห็นชัดผ่านเสื้อผ้าบางๆ เขาหันหน้าข้าง มองไปยังที่ใดที่หนึ่งนอกกรอบภาพ แววตาไม่มีความชั่วร้ายที่มองคนจากเบื้องบนแบบเฉินมั่ว และไม่มีเทวภาวะที่เย็นชาแบบจิ่นเยว่ มีเพียงความตื่นตระหนก ด้านชา และบ้าคลั่งตามสัญชาตญาณดิบที่สุดของคนที่ถูกยาเสพติดกัดกินวิญญาณจนกลวงเปล่า