บทที่ 147 มงกุฎหนาม

[ตรวจพบการรบกวนด้วยเจตนาร้าย ปราการป้องกันทางจิตใจได้รับการเสริมความแข็งแกร่งโดยอัตโนมัติ]

เสียงแจ้งเตือนระบบที่เย็นเยียบดังผ่านเข้ามาในสมองเพียงชั่ววูบ สายตาของหลินเยี่ยนหยุดอยู่ที่ข้อความสั้นๆ นั้นเพียงวินาทีเดียว จากนั้นปลายนิ้วก็แตะเบาๆ เพื่อปิดหน้าจอ พวกลูกไม้สกปรกที่เอามาโชว์บนโต๊ะไม่ได้ ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัว ก่อนที่เขาจะเก็บโทรศัพท์มือถือลงในกระเป๋าเสื้อ

ประตูรถถูกเปิดออก วินาทีนั้น ราวกับแสงและเสียงของโลกทั้งใบถาโถมเข้าใส่เขาเพียงคนเดียว แสงแฟลชสว่างวาบถี่รัว เสียงชัตเตอร์กดรัวดังระงมไม่ขาดสาย เสียงตะโกนดังกึกก้องบีบอัดเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง แฟนคลับนับไม่ถ้วนชูป้ายไฟสีขาวที่เขียนชื่อของเขาไว้สูงลิบ

สองฟากฝั่งพรมแดง เลนส์กล้องนับไม่ถ้วนเล็งมาที่เขา นักข่าวบันเทิงอาวุโสที่อยู่ในวงการมานานกว่ายี่สิบปีเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว เขาเคยเห็นดาราที่พยายามประชันความงามบนพรมแดงมามากต่อมาก บางคนยิ้มอย่างโอ้อวด บางคนแสร้งทำเป็นสงวนท่าที แต่ทุกที่ล้วนเต็มไปด้วยร่องรอยของการ "แสดง"

แต่หลินเยี่ยนไม่เหมือนคนเหล่านั้น เขาดูราวกับเกิดมาเพื่อเป็นส่วนหนึ่งของทะเลแสงไฟแห่งนี้ บนพรมแดง ชุดจงซานทรงสลิมฟิตสีดำล้วนที่เขาสวมใส่ ดูเคร่งขรึมและสง่างามเป็นพิเศษท่ามกลางชุดสูทราตรีหรูหรามากมาย "บรรยากาศรอบตัวเขา... เปลี่ยนไปแล้ว" ลูกศิษย์หนุ่มข้างกายนักข่าวพึมพำกับตัวเอง "รู้สึกกดดันชะมัด"