บทที่ 148 ตัวประกอบที่ค่าตัวแพงที่สุด

ดึกสงัด งานเลี้ยงฉลอง ภายในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมเต็มไปด้วยแสงสีและความหรูหรา ผู้คนชนแก้วสังสรรค์กันอย่างสนุกสนาน หลินเยี่ยนกลายเป็นศูนย์กลางของพายุ ผู้คนที่ถือแก้วไวน์เข้ามากล่าวคำยกยอ ล้วนมีรอยยิ้มที่ดูกระตือรือร้นและจริงใจประดับบนใบหน้า เขาตอบรับอย่างสุภาพ ดื่มแชมเปญลงไปแก้วหนึ่ง รสชาติหวานละมุน ฟองแก๊สแตกตัวที่ปลายลิ้น แต่ความหวานในปากกลับไม่อาจชะล้างความโดดเดี่ยวในใจได้ เขารู้สึกเพียงว่างานเลี้ยงในขณะนี้ทำให้เหนื่อยล้าทั้งกายและใจ เขาอ้างเหตุผลว่าไม่สบาย ส่งสัญญาณบอกหยางชิ่น แล้วเลือกที่จะปลีกตัวออกมาก่อน

กลับมาถึงห้องสวีทชั้นบนสุดของโรงแรม วินาทีที่ปิดประตูลง โลกทั้งใบก็เงียบสงบในที่สุด ทิวทัศน์ยามค่ำคืนของอ่าววิกตอเรียแผ่ขยายอยู่แทบเท้า แสงไฟระยิบระยับเรียงรายเป็นทางช้างเผือกที่เงียบงัน

โทรศัพท์สั่นขึ้นมา เป็นข่าวดีที่หยางชิ่นส่งมา: ยอดขายตั๋วล่วงหน้าของ คนไร้ชื่อ ทะลุหนึ่งร้อยล้านหยวนภายในหนึ่งชั่วโมงหลังจากงานประกาศรางวัลจบลง เขาโยนโทรศัพท์ไว้ข้างๆ จ้องมองเงาสะท้อนเลือนรางของตัวเองบนกระจกหน้าต่างเงียบๆ ในภวังค์ เหมือนจะเห็นโครงร่างของเงาสะท้อนนั้นเปลี่ยนแปลงไป ราวกับเขาได้เห็นฟางจิ้น เห็นชายผู้เปรอะเปื้อนโคลนคนนั้น สวมชุดตำรวจใหม่เอี่ยม ข้ามผ่านเส้นแบ่งระหว่างความเป็นและความตาย ทำวันทยหัตถ์ไร้เสียงให้เขาผ่านเงาสะท้อนในกระจก หลินเยี่ยนรู้สึกใจสั่น ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมา เขาคิดว่า ตัวเขาในห้วงเวลาใดเวลาหนึ่งก็คงรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้สวมบทบาทนี้เช่นกัน การได้เป็นฟางจิ้น คือเกียรติยศของเขาในฐานะนักแสดง

อาวุธที่ร้ายกาจที่สุดของเขา คือความสามารถในการร่วมรู้สึก ไปกับตัวละคร แต่ทุกสิ่งที่เขาเพิ่งได้รับมานี้ ชื่อเสียงและลาภยศอันสูงส่งนี้ อาจกลายเป็นยาพิษที่กัดกร่อนความสามารถนี้ของเขาได้ หลินเยี่ยนรู้ดีว่า ตัวเองต้องตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา หนทางข้างหน้า ยังอีกยาวไกลนัก

........