บทที่ 162 กิ่งมะกอกคริสต์มาสและช่องว่างระหว่างวัยของ "ดาราขายกระแส"

วินาทีที่ประตูลิฟต์ปิดลงที่ชั้นบนสุด เด็กฝึกผมทองก็ขาสั่นจนเกือบยืนไม่อยู่ เพื่อนข้างๆ เขาก็หน้าซีดเผือดไม่แพ้กัน ต้องจับผนังลิฟต์ไว้ถึงจะพยุงตัวไม่ให้ทรุดลงไปกองกับพื้นได้

ชั้นยี่สิบแปด ทั่วทั้งบริษัทฟ่านอวี๋มีเดีย คนที่มีสิทธิ์ขึ้นมาถึงชั้นนี้ได้ นอกจากผู้ก่อตั้งบริษัทไม่กี่คนแล้ว ก็มีแค่คนเดียวเท่านั้น ผู้ชายคนที่พวกเขาคิดว่าเป็น "ลุงบ้านนอก" แถมยังรังเกียจว่าตัวเขาสกปรกคนนั้น คือหลินเยี่ยน ความจริงข้อนี้ เปรียบเสมือนน้ำเย็นเฉียบถังใหญ่ที่ราดรดลงมาจากกลางกระหม่อม ทำให้พวกเขาหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ

เหตุการณ์ในลิฟต์ไม่ได้สร้างแรงกระเพื่อมใดๆ สู่ภายนอก แต่มันกลับก่อให้เกิดแผ่นดินไหวเงียบๆ ในหมู่เด็กฝึก เด็กฝึกผมทองคนนั้นจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวไปหลายวัน เวลาเห็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัทก็ต้องเดินเลี่ยงไปอีกทาง เพราะกลัวว่าตัวเองจะโดนแบนถาวรก่อนจะได้เดบิวต์ เขารอคอยอย่างกระวนกระวายใจอยู่หลายวัน แต่ก็ไม่เห็นมีบทลงโทษใดๆ ตามมา เขาไม่รู้เลยว่า ในการประชุมคณะกรรมการบริษัทวันรุ่งขึ้น หลินเยี่ยนเพียงแค่พูดเปรยๆ ขึ้นมาประโยคหนึ่งตอนที่กำลังหารือเรื่องแผนปั้นเด็กใหม่ "ตอนบริษัทคัดเด็กใหม่ อย่าดูแค่หน้าตาครับ”

“ถ้านิสัยใจคอและความประพฤติไม่ได้เรื่อง พึ่งแต่หน้าตาก็ไปได้ไม่ไกลหรอก”

“ความใจร้อนฉาบฉวย คือข้อห้ามร้ายแรงในวงการนี้"