บทที่ 164 ทวงงานกันทั้งอินเทอร์เน็ต

เสียงระฆังบอกเวลาเที่ยงคืนดังขึ้นตรงเวลา ริบบิ้นสีสันสดใสและเกล็ดสีทองร่วงหล่นลงมาจากฟ้า ไฟเวทีสว่างไสวขึ้นในทันที อาบไล้ไปทั่วทั้งงานจนสว่างไสวราวกับตอนกลางวัน ตามธรรมเนียม ดาราทุกคนที่มาร่วมงานจะกรูกันขึ้นมาบนเวทีในเวลานี้ เพื่อแย่งชิงตำแหน่งตรงกลางที่ดีที่สุด เพื่อส่งคำอวยพรปีใหม่ให้ผู้ชมผ่านหน้ากล้อง

ทว่า ผู้กำกับภาพกลับตาไวพอที่จะจับภาพความเคลื่อนไหวพิเศษในฝูงชนที่กำลังวุ่นวายได้ และไม่ลังเลเลยที่จะตัดภาพจากกล้องหลักไปหาทันที หลินเยี่ยนไม่ได้ไปแย่งชิงตำแหน่งตรงกลางที่ทุกคนจับจ้องนั้น เขาเบี่ยงตัว เอื้อมมือออกไป และค่อยๆ ประคองคุณป้าที่แต่งตัวเป็นพนักงานกวาดถนนที่อยู่ข้างๆ ให้มาอยู่ตรงกลางเวทีอย่างระมัดระวัง คุณป้าทำตัวไม่ถูก โบกไม้โบกมืออย่างเก้ๆ กังๆ หลินเยี่ยนเพียงแค่ยิ้ม ถอยไปยืนเยื้องอยู่ด้านหลังของเธอในจุดที่ไม่สะดุดตา แล้วเริ่มปรบมือเป็นคนแรก

กล้องจับภาพใบหน้าเขาแบบโคลสอัป ในรอยยิ้มนั้น ไม่มีการวางมาดหรือออร่าของความเป็นดาราหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเคารพอย่างบริสุทธิ์ใจและออกมาจากใจจริงที่มีต่อผู้ใช้แรงงานธรรมดาคนหนึ่ง ฉากนี้ ถูกชาวเน็ตนับไม่ถ้วนแคปหน้าจอ และแพร่กระจายไปทั่วโลกออนไลน์ในพริบตา

ในห้องพักหลังเวที ดาราหนุ่มผมทองที่เพิ่งดังคนนั้น นั่งมองภาพคนทั้งฮอลล์ที่กำลังตื่นเต้นในจอมอนิเตอร์ มองดูคุณป้าพนักงานกวาดถนนที่ถูกหลินเยี่ยนประคองไปกลางเวทีจนน้ำตาซึมด้วยความซาบซึ้ง ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดราวกับกระดาษ ผู้จัดการที่ยืนอยู่ข้างๆ ส่งสายตาเย็นเยียบและถลึงตาใส่เขาอย่างแรง "วันหลังถ้าเจอหลินเยี่ยนในบริษัท โค้งให้เขาเก้าสิบองศาเลยนะเว้ย!"

ภายในสิบนาทีหลังเสียงระฆังปีใหม่ดังขึ้น #หลินเยี่ยน แสงไฟนับหมื่นดวง# #สีแดงในคืนข้ามปีของหลินเยี่ยน# #นี่แหละคือใบหน้าแห่งความสงบร่มเย็นของประเทศชาติ# สามแฮชแท็กพุ่งขึ้นสู่อันดับท็อป 3 ของฮอตเสิร์ชพร้อมกันด้วยท่าทีที่ไม่อาจประเมินได้