บทที่ 178 การแสดงแบบหันกลับมามองสามครั้ง

คืนตอนจบของ เรื่องใหญ่ในเมืองเล็ก เรตติ้งทะลุสี่เปอร์เซ็นต์ได้สำเร็จ ตัวเลขนี้ ทำให้ฝ่ายข้อมูลของสถานีโทรทัศน์ทั้งสถานีตกอยู่ในความเงียบงันอันบ้าคลั่ง

ในจอโทรทัศน์ จ้าวจางซานกำลังจะจากไป ไม่มีการตีฆ้องร้องป่าว และไม่มีการส่งเสด็จตามศาลาพักม้า เขาจูงจักรยานตราหงส์รุ่นคุณปู่ที่ซ่อมเสร็จแล้ว เดินไปตามถนนยางมะตอยเส้นใหม่ที่หน้าหมู่บ้าน สองข้างทาง เต็มไปด้วยชาวบ้านที่มารอส่งโดยไม่ได้นัดหมาย คนทั้งหมู่บ้านตั้งแต่เด็กยันคนแก่ ยืนกันมืดฟ้ามัวดิน ไม่มีใครพูดอะไร และไม่มีใครร้องไห้คร่ำครวญ มีเพียงเสียงลม และเสียงโซ่จักรยานที่หมุนเบาๆ

กล้องแพนตามแผ่นหลังของหลินเยี่ยน ค่อยๆ เคลื่อนไปข้างหน้า เดินไปสามก้าว เขาหยุด หันกลับมา สายตามองข้ามฝูงชน ไปตกอยู่ที่บ้านถ้ำที่เขาอาศัยอยู่มาห้าปี รูกระดาษที่ขาดบนหน้าต่าง ถูกเปลี่ยนเป็นกระจกบานใหม่เอี่ยมแล้ว

เดินไปอีกห้าก้าว หันกลับมาอีกครั้ง ครั้งนี้เขามองไปที่ต้นหวยแก่ที่ใบร่วงหมดต้น ใต้ต้นไม้ ม้านั่งหินที่ลุงหลี่ชอบนั่งประจำ ว่างเปล่า

การหยุดเดินครั้งสุดท้าย คือก่อนที่จะก้าวขึ้นขี่จักรยาน เขาหันกลับมา มองไปยังใบหน้าของผู้คนที่มาส่งเขาอย่างลึกซึ้ง ลุงหวัง ป้าจ้าว และใบหน้าที่เรียกชื่อไม่ถูก แต่กลับคุ้นเคยเป็นอย่างดีเหล่านั้น ในดวงตาของเขาไม่มีน้ำตาไหลออกมา แต่กลับแฝงไปด้วยความเศร้าโศกที่อธิบายไม่ถูก การหันกลับมามองครั้งแรก คือความห่วงหาที่ตัดไม่ขาด การหันกลับมามองครั้งที่สอง คือความโล่งใจที่ทุกอย่างลงตัว และการหันกลับมามองครั้งที่สามนี้ คือการฝากฝังอันไร้สุ้มเสียง และความหวังอันเด็ดเดี่ยว