บทที่ 177 อยากลองเปลี่ยนวิธีแสดงดูไหม

วิดีโอสัมภาษณ์พิเศษของผู้กำกับเจิ้งอี้หลง ถูกปล่อยออกมาในบ่ายวันธรรมดาวันหนึ่ง โดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้าใดๆ เขาพูดคุยเกี่ยวกับละครเรื่อง เรื่องใหญ่ในเมืองเล็ก ไว้มากมาย ตั้งแต่การเตรียมงานในช่วงแรก การต่อสู้ดิ้นรนเฮือกสุดท้าย และที่สำคัญที่สุด เขาพูดถึงหลินเยี่ยน "ก่อนเปิดกล้อง นายทุนถอนทุนทิ้ง ในบัญชีกองถ่ายไม่มีเงิน ทุกคนรอคอยการยุบกอง" "ผมโทรหาคนรู้จักทุกคนในวงการ แต่ไม่มีใครยอมรับสาย ละครแก้จน แนวชนบท ไม่ทำเงิน ใครจะมาล่ะ?" เขาหยุดไปพักใหญ่ สีหน้าดูเหมือนจะร้องไห้ "แต่แล้ว หลินเยี่ยนก็มา" "เขามาคนเดียว สะพายเป้เดินป่าเก่าๆ นั่งรถไฟขบวนสีเขียวจากเมืองหลวงของมณฑลกานซูมาเป็นสิบชั่วโมง แล้วยังต้องต่อรถทัวร์อีกหลายทอด กว่าจะมาถึงออฟฟิศเตรียมงานที่ใกล้จะเจ๊งของเรา" "เขาบอกว่า ผู้กำกับเจิ้ง ผมเล่นเอง ไม่เอาค่าตัว เรื่องเงินทุนเดี๋ยวผมจัดการเอง คุณแค่ตั้งใจถ่ายละครให้ออกมาดีก็พอ" "เขาไม่ได้เอาเงินมาซื้อบท แต่เขาเอาเงินตัวเอง มาอุดรูรั่วที่ไม่มีใครเอานี้" "ชาวบ้านที่ชาวเน็ตชื่นชมกัน ลุงหวัง ป้าจ้าว... เขาเป็นคนวิ่งหาตามหมู่บ้านทีละหมู่บ้านด้วยตัวเอง เขาไปคลุกคลีอยู่กินกับชาวบ้านในหุบเขาที่ห่างไกลเหล่านั้น เป็นเวลาครึ่งค่อนเดือน ตอนกลับมา ตัวดำเป็นถ่าน ขนาดคนพื้นที่ยังแยกไม่ออก"

พิธีกรทำท่าจะพูดแทรก แต่ถูกเจิ้งอี้หลงยกมือห้ามไว้ "ตอนถ่ายฉากหิมะนั่น อุณหภูมิติดลบยี่สิบกว่าองศา เสื้อนวมเก่าๆ ที่เขาใส่ ข้างในไม่มีอะไรเลย เราเตรียมชุดลองจอนกันหนาวไว้ให้ เขาไม่ยอมใส่ บอกว่าจ้าวจางซานไม่มีปัญญาซื้อใส่หรอก" "เขาบอกว่า ผู้กำกับ มันต้องหนาวจริงๆ หนาวเข้ากระดูก อารมณ์ที่แสดงออกมาถึงจะใช่" "วันนั้นเขาเป็นไข้สูงสามสิบเก้าองศา ไม่มีใครรู้เลย เขาปิดบังทุกคน แล้วเดินลุยหิมะอยู่สี่ชั่วโมงเต็ม พอผู้กำกับสั่งคัต เขาก็ล้มพับไปเลย พอส่งไปอนามัยตำบล หมอบอกว่าถ้ามาช้ากว่านี้อีกนิด จะไม่ใช่แค่ปอดบวมธรรมดาแล้ว" "วันรุ่งขึ้น เขาถอดสายน้ำเกลือออกเอง แล้วกลับมาที่กองถ่าย"

วิดีโอจบลงแค่นี้ ตัดจบไปดื้อๆ ทว่าโลกออนไลน์กลับระเบิดในวินาทีนี้ เสียงวิจารณ์เล็กๆ น้อยๆ ก่อนหน้านี้ เกี่ยวกับ "การตลาดขายความน่าสงสาร" และ "สร้างกระแส" ถูกบทสัมภาษณ์ที่ปราศจากการปรุงแต่งใดๆ นี้ บดขยี้จนแหลกละเอียด

#หลินเยี่ยนถ่ายทำทั้งที่ป่วยหนัก# #นี่แหละคือจิตวิญญาณของนักแสดง# #สงสารเลขาฯ จ้าว# แฮชแท็กเหล่านี้พุ่งขึ้นฮอตเสิร์ชอันดับต้นๆ อย่างต่อเนื่อง

ในช่องคอมเมนต์ ไม่ใช่ข้อความแก้ต่างแบบขอไปทีของแฟนคลับอีกต่อไป แต่เป็นความรู้สึกที่แท้จริงของผู้ชมทั่วไปนับไม่ถ้วนที่หลั่งไหลเข้ามา [ฉันผิดไปแล้ว ก่อนหน้านี้ฉันยังปากแข็งหาว่าเขาเสแสร้ง ฉันขอตบปากตัวเอง] [ไข้สามสิบเก้าองศา เดินลุยหิมะสี่ชั่วโมง... นี่มันเอาชีวิตเข้าแลกกับตัวละครชัดๆ] [มิน่าล่ะ มิน่าล่ะสายตาของจ้าวจางซานตอนหนาวตายในกองหิมะถึงได้สมจริงขนาดนั้น ที่แท้ตอนนั้นเขาก็อยู่บนเส้นด้ายแห่งความตายจริงๆ] [ด่าไม่ลงแล้ว ด่าไม่ลงจริงๆ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ใครด่าหลินเยี่ยน ฉันสู้ตาย]