บทที่ 180 การเจรจาที่ไร้ควันปืน

หลินเยี่ยนลงหลักปักฐานที่กรุงปักกิ่งแล้ว อะพาร์ตเมนต์ที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง มีทัศนียภาพเปิดกว้าง สามารถมองเห็นเส้นขอบฟ้าอันห่างไกลของเมืองได้ ซ่งอวิ๋นเจี๋ยพาทีมงานหลักของสตูดิโอเดินทางขึ้นเหนือมาด้วย เช่าพื้นที่สำนักงานในบริเวณใกล้เคียง และตั้งแคมป์แห่งใหม่ขึ้นที่นี่

หยางชิ่นประจำการอยู่ที่สำนักงานใหญ่ในเมืองเจ้อเจียง แต่ก็โทรศัพท์มาสั่งการและจัดสรรทรัพยากรต่างๆ ทางไกลอย่างตรงต่อเวลาวันละสามครั้งไม่เคยขาด ทุกอย่างเข้าสู่วงโคจรใหม่แล้ว

ทุกเช้า หลินเยี่ยนจะขี่จักรยานสาธารณะที่สแกนคิวอาร์โค้ดปลดล็อก ปะปนไปกับกระแสรถในช่วงเวลาเร่งด่วน มุ่งหน้าไปยังโรงละครแห่งชาติ ที่นี่คือวิหารสูงสุดของวงการละครเวทีในประเทศ และเขาคือตัวประหลาดของที่นี่

ที่หลังเวทีห้องซ้อม นักแสดงรุ่นเก๋าที่จบสายตรงและคร่ำหวอดอยู่บนเวทีมาหลายสิบปี มักจะมองเขาด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความไม่เข้าใจและความสงสัย เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นเบาๆ

"พวกดาราขายกระแสก็มาชุบตัวที่นี่ด้วยแฮะ"
"เหอะ จะอยู่ได้กี่วันเชียว? ที่นี่ไม่ใช่กองถ่ายหนังนะ ไม่มีสั่งคัตเทคใหม่หรอกนะ"
"ละครของผู้กำกับเมิ่ง เขาจะทนไหวเหรอ?"