บทที่ 181 นี่มันละครไอดอลตรงไหน

การซ้อมละครเวทีใกล้จะเสร็จสิ้นแล้ว หลินเยี่ยนขอลางานหนึ่งวันอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน เพื่อออกจากห้องซ้อมที่มืดสลัวแห่งนั้น ไปเข้าร่วมการอ่านบทละครเรื่อง สไนเปอร์เล็งรัก แบบเต็มคณะ สถานที่จัดงานคือห้องประชุมของโรงแรมแห่งหนึ่งในกรุงปักกิ่ง หน้าต่างกระจกบานใหญ่ใสสะอาด แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับกลิ่นอายฝุ่นผงของตึกเก่าในโรงละคร ภายในห้องมีเสียงผู้คนจอแจอยู่ก่อนแล้ว ส่วนใหญ่เป็นใบหน้าวัยรุ่นที่กำลังโด่งดังในขณะนี้ แต่งหน้าประณีต แต่งตัวหรูหรา จับกลุ่มคุยเล่นหัวเราะร่ากันประปราย นางเอกถงอวี้ เป็นคนที่โดดเด่นที่สุดในนั้น ในฐานะดาวรุ่งดวงใหม่ที่กำลังมาแรง เธอถูกห้อมล้อมอยู่ตรงกลาง ใบหน้าประดับรอยยิ้มหวานหยดย้อย เธอไม่เข้าใจเลยว่า คนอย่างหลินเยี่ยน ที่เพิ่งจะขึ้นหิ้งจากละครเรื่อง เรื่องใหญ่ในเมืองเล็ก ทำไมถึงคิดสั้น หันกลับมารับละครไอดอลน้ำเน่าแบบนี้ คำอธิบายเดียวก็คือ เขาก็ตกต่ำเหมือนกัน มารับงานเพื่อกอบโกยเงินด่วน ความคิดนี้ ทำให้ความตื่นเต้นเล็กๆ ในใจที่เกิดจากบารมีของอีกฝ่าย มลายหายไปในพริบตา ตามมาด้วยความรู้สึกเหนือกว่าแบบ "ที่แท้นายก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน"

ตอนที่หลินเยี่ยนมาถึง ห้องประชุมเงียบกริบไปชั่วขณะ เขาแต่งตัวเรียบง่ายเกินไป เสื้อฮู้ดสีเทาที่ซักจนซีด กางเกงลำลองสีดำ บนใบหน้าไม่มีเครื่องสำอางเลยแม้แต่น้อย โกนหนวดเคราจนเกลี้ยงเกลา แต่ความเหนื่อยล้าที่หลงเหลืออยู่ระหว่างคิ้วกลับปิดไม่มิด สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงยิ่งกว่าก็คือ ในมือเขาไม่มีอะไรเลย ตรงหน้าคนอื่นล้วนมีบทละครเล่มหนาวางอยู่ มีเพียงที่นั่งของเขาที่ว่างเปล่า เขาเพียงแค่หยิบปากกาลูกลื่นสีดำธรรมดาๆ ด้ามหนึ่งออกมาจากกล่องใส่ปากกาอย่างลวกๆ ถงอวี้เบ้ปาก ก้มหน้าดูมือถือตัวเองต่อ ผู้กำกับกระแอมไอ ส่งสัญญาณให้เริ่มการอ่านบทอย่างเป็นทางการ

บรรยากาศค่อนข้างหละหลวม นักแสดงสมทบวัยรุ่นอ่านบทตะกุกตะกัก แถมหลุดขำเป็นระยะๆ ถงอวี้ยิ่งใจลอยหนัก พอถึงคิวเธอ สายตายังคงติดหนึบอยู่กับหน้าจอมือถือ จนผู้ช่วยที่อยู่ข้างๆ ต้องสะกิดเบาๆ ถึงได้เงยหน้าขึ้นอย่างลุกลี้ลุกลน แล้วรีบอ่านส่งๆ ไปสองประโยค คิ้วของผู้กำกับขมวดเข้าหากันแน่นขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ไม่สะดวกจะระเบิดอารมณ์ออกมา จนกระทั่งถึงคิวของหลินเยี่ยน นั่นคือฉากที่โจวอวี่ จิตแพทย์ เริ่มทำการบำบัดทางจิตวิทยาให้กับนางเอกอย่างเป็นทางการครั้งแรก

"หมอโจวคะ ฉันรู้สึกว่า... ฉันเหมือนจะป่วยค่ะ" ถงอวี้อ่านบทอย่างอิดโรย สายตาเลื่อนลอย ทั้งห้องประชุมเงียบกริบ ทุกคนล้วนรอคอยการตอบสนองของหลินเยี่ยน เขาไม่ได้ตอบกลับทันที แต่กลับหมุนปากกาในมือไปสองรอบ เกิดเสียง "ต๊อก" เบาๆ จากนั้น เขาก็เงยหน้าขึ้น มุมปากยกขึ้น เป็นรอยยิ้ม 30 องศาที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ อ่อนโยน เป็นกันเอง แฝงไว้ด้วยพลังที่ช่วยปลอบประโลมจิตใจ

"ไม่ต้องห่วงนะครับ" "ทุกอย่างจะดีขึ้น เชื่อผมสิครับ" นี่มันเทมเพลตมาตรฐานของพระเอกละครไอดอลชัดๆ ถงอวี้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก รู้สึกว่าก็แค่นี้เอง