บทที่ 182 ผู้เดินดินยามวิกาล การออกเดินทางก่อนรุ่งสาง

เสียงหอบหายใจนั้น ราวกับดังก้องมาจากใต้ดินอันลึกล้ำ แฝงด้วยกลิ่นสนิมและฝุ่นผงที่ไม่ได้จางหายไปตามกาลเวลา ผ่านการขยายเสียงของไมโครโฟน เจาะลึกเข้าไปในหูของทุกคนในโรงละคร

แสงไฟสว่างพรึบขึ้นในทันที ไม่มีหลินเยี่ยนที่เจิดจรัสเปล่งประกายอย่างที่คิดไว้ กลางเวที มีเพียงโครงร่างสีดำที่ขดตัวและบิดเบี้ยว เขาหมอบคลานอยู่บนพื้น เล็บขูดขีดกับพื้นไม้ของเวที เกิดเสียงแหลมบาดหูชวนให้เสียวฟัน เขาเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก ใบหน้าซ่อนอยู่ใต้เส้นผมที่ยุ่งเหยิงและสกปรก ลำคอเปล่งเสียงคำรามที่ถูกกดทับออกมาอย่างต่อเนื่อง

ด้านล่างเวที แฟนคลับวัยรุ่นสองสามคนที่อยู่แถวหน้าสุดและกำลังถือป้ายไฟเชียร์ ชะงักมือค้างอยู่กลางอากาศ เสียงกรี๊ดและเสียงเชียร์ที่เตรียมไว้ ถูกจุกปิดตายอยู่ในลำคอ นี่ไม่ใช่หลินเยี่ยนคนไหนเลยที่พวกเธอเคยเห็นในหน้าจอความละเอียดสูง นี่คือสัตว์ประหลาดแปลกหน้าที่เพิ่งปีนขึ้นมาจากฝันร้ายที่ลึกที่สุด

สองชั่วโมงเต็ม บทพูดของหลินเยี่ยนมีไม่ถึงสิบประโยค เขาใช้ร่างกาย ใช้สัญชาตญาณดั้งเดิมที่สุด เล่าเรื่องราวของจิตวิญญาณที่ถูกฉีกทึ้ง

บางครั้งเขาขดตัวอยู่ตรงมุม เหมือนสัตว์ป่าที่บาดเจ็บ จ้องเขม็งไปที่จุดใดจุดหนึ่งในความว่างเปล่าอย่างระแวดระวัง กล้ามเนื้อที่กระตุกเกร็งสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนแม้จะผ่านเสื้อผ้าบางๆ บางครั้งเขาก็วิ่งไปทั่วเวทีอย่างบ้าคลั่ง ไล่ตามแสงสว่างที่ไม่มีอยู่จริง และในวินาทีที่กำลังจะสัมผัสได้ ก็กระดอนกลับด้วยความหวาดกลัว ร่วงหล่นกระแทกพื้นอย่างแรง เสียงกระดูกกระทบพื้นดังทึบๆ