บทที่ 183 การจ้องมองที่อันตราย

การแสดงรอบปฐมทัศน์ของ ผู้เดินดินยามวิกาล ปิดฉากลง ทว่าผลกระทบที่ตามมากลับสร้างพายุแห่งความขัดแย้งให้พัดโหมกระหน่ำบนโลกออนไลน์

นักวิจารณ์ละครมืออาชีพและผู้กำกับในวงการ ไม่ตระหนี่คำชื่นชมเลยแม้แต่น้อย พวกเขามองเห็นศักยภาพที่แท้จริงของนักแสดง ผ่านการควบคุมภาษากายอันสุดยอดของหลินเยี่ยน

ทว่า อีกด้านหนึ่งกลับมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง แอนตี้แฟนและบัญชีมาร์เก็ตติ้งฉวยโอกาสจากจุดที่เห็นได้ชัดเจนที่สุด มาเยาะเย้ยถากถางอย่างหนัก

[ขำจะตาย อวยซะเว่อร์วังว่าเป็นฝีมือการแสดงระดับเทพ ทั้งเรื่องพูดไม่ถึงสิบประโยค กลัวคนจะรู้จุดอ่อนเรื่องการพูดบทหรือไง?] [ละครเวทีแนวหน้าอะไรกัน ฉันว่ามันก็แค่ละครใบ้ชั้นสูงนั่นแหละ ในเมื่อไม่ต้องอ้าปากพูด จะแสดงยังไงก็ได้ทั้งนั้น] [จักรพรรดิภาพยนตร์ใบ้ อาศัยหน้าตาหล่อๆ ไปชักกระตุกบนเวทีสองชั่วโมง แฟนคลับก็ฟินกันไปแล้ว]

ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ แฟนคลับกลับไม่สนใจไยดี แค่ภาพนิ่งใบเดียวที่หลุดมาจากบนเวที ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาขึ้นหิ้งได้แล้ว ความกระตือรือร้นของพวกเธอถูกจุดติดจนลุกโชน ช่องคอมเมนต์ในเวยปั๋วทางการของสตูดิโอ ถูกถล่มด้วยข้อเรียกร้องอย่างบ้าคลั่ง