บทที่ 184 การไลฟ์สดที่เหนือการควบคุม

ภายในห้องมีเพียงแสงจากโคมไฟตั้งพื้นสลัวๆ อันที่จริง การที่คนสองคนมาเจอกันในสถานที่และเวลาแบบนี้ ถือว่าใจกล้ามาก แต่ในใจของหลินเยี่ยนก็มีแผนการของตัวเอง เขาต้องการทดสอบปฏิกิริยาของตัวละครภายใต้สถานการณ์ที่ไม่ได้เตรียมตัวมาก่อน หลินเยี่ยนไม่ได้ทำอะไรเกินเลย เขาให้ถงอวี้นั่งลงบนโซฟาเดี่ยว ส่วนตัวเองก็นั่งยองๆ ลงตรงหน้าเธอ ให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกัน "ผ่อนคลาย แล้วมองตาผม" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ ทุกถ้อยคำราวกับมีมนตร์สะกด

ในพื้นที่ปิดและคลุมเครือแบบนี้ ลมหายใจของถงอวี้เริ่มปั่นป่วน เธอแยกไม่ออกว่านี่คือการแสดง หรือความเป็นจริง เธอมองใบหน้าที่อยู่ใกล้แค่คืบของหลินเยี่ยน ดวงตาคู่นั้นราวกับวังน้ำวนที่ลึกจนหยั่งไม่ถึง ดึงดูดเธออย่างรุนแรง เธอถึงกับรู้สึกได้ว่าหัวใจตัวเองเต้นแรงจนควบคุมไม่ได้ เลือดสูบฉีดขึ้นใบหน้าจนร้อนผ่าว ราวกับว่า เธอเกิดความรู้สึกหวั่นไหวที่ไม่ควรมีต่อผู้ชายอันตรายตรงหน้าคนนี้เข้าให้แล้ว

หลินเยี่ยนจับการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ทุกอย่างบนร่างกายเธอได้อย่างแม่นยำ เขารับรู้ได้ถึงความรู้สึกที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ ในฐานะ "โจวอวี่" เขาไม่ได้เปิดโปง แต่กลับขยับเข้าไปใกล้อีกนิด ใช้ประโยชน์จากความรู้สึกที่แท้จริงนี้ เพื่อชักนำอารมณ์ของเธอ เขายกมือขึ้น ใช้ปลายนิ้วปัดปอยผมที่ปรกแก้มเธอออกอย่างอ่อนโยน นุ่มนวล แต่เมื่อเทียบกับการกระทำแล้ว สายตาของเขากลับเยือกเย็นจนน่ากลัว เขาจดจ่ออยู่กับการสังเกตรูม่านตาที่ขยายกว้างขึ้นเล็กน้อยเพราะความตื่นเต้น สังเกตอาการกลืนน้ำลายโดยสัญชาตญาณของเธอ และจดบันทึกไว้ในใจอย่างเงียบๆ

การหลอกใช้แบบนี้ ทำให้เศษเสี้ยววิญญาณในส่วนที่เป็นหลินเยี่ยน รู้สึกผิดขึ้นมาแวบหนึ่ง แต่เพื่อตัวละคร เขาก็เลือกที่จะดำดิ่งลงไปต่อ ความ "คลุมเครือ" นี้ ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ เป็นซ่งอวิ๋นเจี๋ย เธอขึ้นเครื่องบินเที่ยวแรกสุด บินด่วนมาที่เซี่ยงไฮ้ตั้งแต่เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น เพื่อนำสัญญาที่ไม่อาจปฏิเสธได้ฉบับหนึ่งมาให้หลินเยี่ยน

"แบรนด์ระดับท็อปที่เราเซ็นสัญญาเป็นพรีเซนเตอร์ไว้ก่อนหน้านี้ ยื่นคำขาดมาแล้วค่ะ" "กระแสคุณดีเกินไป พวกเขาอั้นมานานแล้ว จำเป็นต้องให้คุณประเดิมไลฟ์สดขายของครั้งแรกให้ได้" หลินเยี่ยนขมวดคิ้ว เขาอยากปฏิเสธโดยสัญชาตญาณ ซ่งอวิ๋นเจี๋ยถอนหายใจ "ฉันรู้ว่าคุณไม่ชอบ แต่ค่าปรับผิดสัญญามันสูงลิบลิ่วเลยนะ แถมทีมงานก็ช่วยจัดการเวลาให้แล้ว แค่เจียดเวลาพักเที่ยงสักสองชั่วโมงมาให้ความร่วมมือก็พอ" หลินเยี่ยนเงียบไปพักใหญ่ สุดท้ายก็พยักหน้า