บทที่ 185 บทพูดคนเดียวสุดบ้าคลั่ง กับคำเตือนจากระบบ

ฉากนี้ คือหัวใจสำคัญที่สุดของ สไนเปอร์เล็งรัก เป็นฉากที่หน้ากากอันสมบูรณ์แบบและอ่อนโยนของจิตแพทย์โจวอวี่ถูกฉีกกระชากจนขาดวิ่น เผยให้เห็นธาตุแท้ที่ฝังลึกอยู่ในสายเลือด ในบทละคร คือบทพูดคนเดียวที่ยาวถึงห้านาที เต็มไปด้วยศัพท์เฉพาะทางประสาทวิทยาและเภสัชวิทยาที่เข้าใจยาก จากความเยือกเย็นสู่ความบ้าคลั่ง จากการวิเคราะห์ชำแหละสู่การพังทลาย ห้ามพูดผิดแม้แต่คำเดียว จังหวะอารมณ์ห้ามเพี้ยนแม้แต่นิดเดียว มิฉะนั้นมันจะบั่นทอนกำลังใจของนักแสดงด้วยการถ่ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผู้กำกับโจวฉี่เหนียนนั่งอยู่หลังจอมอนิเตอร์ แอบกังวลลึกๆ เพราะส่วนนี้มันยากเกินไปจริงๆ ผู้ช่วยผู้กำกับแอบหยิบมือถือขึ้นมา กะจะหาจังหวะอัดคลิปวินาทีที่หลินเยี่ยนขึ้นหิ้งไว้ นางเอกถงอวี้ยืนอยู่ด้านข้าง ฉากนี้ไม่มีเธอ แต่เธอรู้ดีกว่าใครว่า ฉากนี้จะทำให้เธอเห็นความห่างชั้นระหว่างตัวเองกับหลินเยี่ยนอย่างชัดเจน

"1, 2, 3 แอ็กชัน!" เสียงของผู้กำกับดังผ่านวิทยุสื่อสาร ในฉาก หลินเยี่ยนหันหลังให้กล้อง ยืนนิ่งไม่ไหวติง ในเลนส์กล้อง ไหล่ของเขากำลังสั่นเทาเล็กน้อย ราวกับกำลังพยายามสะกดกลั้นอะไรบางอย่างไว้สุดชีวิต เขาค่อยๆ หันกลับมา รอยยิ้มที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ซึ่งประดับอยู่บนใบหน้ามาตลอดทั้งเรื่อง บัดนี้เลือนหายไปแล้ว แววตาของเขาว่างเปล่า จ้องมองกล้อง แต่ก็คล้ายกับมองทะลุกล้องไปยังขุมนรกที่ไม่มีใครมองเห็น จังหวะการพูดเริ่มจากช้าไปเร็ว ค่อยๆ บ้าคลั่งขึ้นเรื่อยๆ "ฟีนิลเอทิลามีน, เอนดอร์ฟิน, โดพามีน..." "เมื่อความเข้มข้นของเซโรโทนิน ลดลง นอร์เอพิเนฟรินพุ่งสูงขึ้น อะมิกดะลา ทำงานมากเกินไป การทำงานของคอร์เทกซ์กลีบหน้าผากส่วนหน้าผิดปกติ..." เขาพูดไปพลาง เดินโซเซไปที่กำแพงซึ่งแขวนภาพวาดแนวนามธรรมไว้ นิ้วมือขูดขีดบนกำแพงอย่างคนเสียสติ

"พวกเขาเรียกสิ่งนี้ว่าความรัก" "น่าขันสิ้นดี" "นั่นไม่ใช่ความรัก! มันคือปฏิกิริยาทางพยาธิวิทยา! คือความไม่สมดุลของสารเคมีในสมองที่ซับซ้อนต่างหาก!" "ฉันเคยชำแหละอารมณ์ความรู้สึกมานับไม่ถ้วน วิเคราะห์เคสมาแล้วเป็นหมื่นๆ เคส ฉันสามารถคาดเดาความผันผวนทางอารมณ์ของคนไข้ทุกคนในวินาทีถัดไปได้อย่างแม่นยำ ฉันสามารถใช้คำพูดที่อ่อนโยนที่สุด สร้างกับดักทางจิตวิทยาที่ไม่มีวันถูกทำลายได้!" "แต่ฉัน..." เขาหันขวับกลับมา ชกกำแพงอย่างแรง

"แต่ฉันกลับชำแหละตัวเองไม่ได้!"

สี่นาทีเต็ม รวดเดียวจบหลินเยี่ยนไม่สะดุดเลยแม้แต่ครั้งเดียว ไม่มีการเคลื่อนไหวที่เกินความจำเป็นเลยสักนิด จากจุดเริ่มต้นที่วิเคราะห์อย่างเยือกเย็น ไปสู่ความบ้าคลั่งทำลายตัวเองในตอนกลาง และจบลงด้วยการพังทลายอย่างสมบูรณ์ในตอนท้าย ยิ่งไปกว่านั้น สายตาของเขาก็เปลี่ยนจากความสิ้นหวังที่ว่างเปล่า เป็นความโหดเหี้ยมที่ลุกโชน และสุดท้าย ก็ค่อยๆ มอดดับลง ท้ายที่สุด เขาก็ค่อยๆ รูดตัวลงนั่งกับพื้น หลังพิงกำแพงที่เย็นเฉียบ แว่นตากรอบทองซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของตัวละคร เอียงกระเท่เร่ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เขาเงยหน้าขึ้น อารมณ์ที่รุนแรงทั้งหมดบนใบหน้าเลือนหายไป เหลือเพียงความเหนื่อยล้าที่ยากจะอธิบาย เขาพูดบทประโยคสุดท้ายกับความว่างเปล่าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ช่วยฉันด้วย..." "...หรือไม่ก็ฆ่าฉันซะ" สิ้นเสียง น้ำตาสองสายก็ร่วงหล่นจากเบ้าตา และหยดลงบนเลนส์แว่นตาที่ถูกปกคลุมด้วยฝ้าไอน้ำทีละหยดๆ