บทที่ 187 รหัสมอร์สที่ปลายนิ้ว

คลิปเสียงถูกส่งต่อและขยายความในโลกออนไลน์อย่างไม่เกรงกลัว รายละเอียดที่ถูกแต่งเติมใส่สีตีไข่เหล่านั้น สมจริงเสียจนราวกับว่าคนเล่าแอบซ่อนอยู่ใต้เตียงของหลินเยี่ยนก็ไม่ปาน หลินเยี่ยนรู้สึกว่ามันช่างน่าขันสิ้นดี เขาถือว่าตัวเองเป็นศิลปินสายปล่อยวางมาตลอด พวกแอนตี้แฟนที่คอยสร้างข่าวลือช่างแทรกซึมไปทุกซอกทุกมุม ราวกับว่าการตั้งตัวเป็นศัตรูกับเขาจะทำให้พวกนั้นได้อะไรขึ้นมา เมื่อก่อนเขาคิดว่า ทุกคนต่างก็มีความยากลำบาก อะไรที่พอจะอะลุ้มอล่วยให้กันได้ก็ไม่อยากจะเอาเรื่อง แล้วตอนนี้ล่ะ? คนพวกนี้กลับได้คืบจะเอาศอก มั่นใจหนักหนาใช่ไหมว่าเขาจะไม่สู้กลับ?

หลินเยี่ยนต่อสายหาซ่งอวิ๋นเจี๋ย ปลายสายคือเสียงที่ร้อนรนและแฝงไปด้วยความโกรธที่พยายามสะกดกลั้นไว้ หลินเยี่ยนพูดแทรกประโยคแก้ตัวต่อสาธารณชนที่เธอเตรียมไว้ "คิดว่าผมรังแกง่ายงั้นเหรอ?" "ฟ้อง" "มีกี่คนก็ฟ้องให้หมด ฟ้องให้ถึงที่สุด" "ให้พวกมันเอาหลักฐานมากางในศาล" "ถ้าไม่มีหลักฐาน ก็ไปนั่งเขียนจดหมายสำนึกผิดในคุกครึ่งชีวิตที่เหลือซะ"

พูดจบ เขาก็วางสาย แล้วโยนโทรศัพท์ทิ้งไว้ข้างๆ เสียงจอแจจากโลกภายนอกเหล่านั้น สำหรับเขาแล้ว ก็เป็นแค่ดนตรีประกอบที่น่ารำคาญในฟลอร์เต้นรำ ตอนนี้ เขามีละครฉากสำคัญที่ต้องไปแสดง

……

การถ่ายทำ ในที่ไร้สุ้มเสียง เข้าสู่ช่วงที่สำคัญที่สุด เนื้อเรื่องดำเนินมาถึงตอนที่กู้เสี่ยวเป่ยได้รับความไว้วางใจอย่างสูงจากพวกญี่ปุ่น ให้ดำรงตำแหน่งรองหัวหน้าหน่วยตรวจสอบ สิ่งแรกที่เขาทำหลังจากรับตำแหน่ง คือการลงมือคุมการสอบสวนสายลับใต้ดินที่เพิ่งถูกจับกุมตัวมาด้วยตัวเอง สหายร่วมรบของเขาเอง