บทที่ 217: ปลุก "สมบัติชาติ" ให้มีชีวิต

วันรุ่งขึ้น ประตูห้องซ่อมแซมถูกผลักเปิดออกเบาๆ

คนที่เดินนำหน้ามาคือ ลู่เต้าเซิง นักแสดงรุ่นใหญ่อาวุโส ด้านหลังของเขามีนักวิชาการวัยกลางคนท่าทางสง่างาม สวมแว่นกรอบทองเดินตามมา ท่านคือ ศาสตราจารย์ฉิน จากสถาบันวิจัยประวัติศาสตร์แห่งชาติ

ผู้กำกับใหญ่ของทีมงานรีบเดินออกไปต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเตรียมจะแนะนำตัว แต่ลู่เต้าเซิงกลับโบกมือห้ามไว้ ทันทีที่เขาก้าวเข้าประตูมา สายตาก็จับจ้องไปที่ร่างในชุดกาวน์สีขาวซึ่งยืนนิ่งสงบอยู่หน้าโต๊ะทำงาน

หลินเยี่ยนกำลังใช้พู่กันเรียวเล็กเก็บรายละเอียดสีขั้นสุดท้ายบนม้วนภาพ ตัวเขาทั้งคนดูหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเหล่าโบราณวัตถุที่หลับใหลมานับพันปีรอบกาย

ลู่เต้าเซิงชะงักเท้า อึ้งไปครู่หนึ่ง ยังคงเป็นชายหนุ่มคนเดิม ใบหน้าคมคายคนเดิม แต่ความรู้สึกกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง