บทที่ 218: ผมแสดงเป็นกระดูกสันหลังของชาติ!

ชุดกาวน์สีขาวที่สวมใส่มาตลอดสามเดือนในห้องซ่อมแซม ถูกเขาพับวางไว้อย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะทำงาน ข้างๆ กันนั้นคือภาพวาด 《พันลี้ขุนเขาและสายน้ำ》 ที่ได้รับการซ่อมแซมจนเสร็จสมบูรณ์และกลับมาทอประกายงดงามอีกครั้ง

หลินเยี่ยนเปลี่ยนมาสวมชุดสูทสีดำสนิททรงเนี้ยบ ไม่ได้จัดแต่งทรงผมใดๆ ทั้งสิ้น เมื่อเขาก้าวเดินออกจากประตูไม้บานหนาของพิพิธภัณฑ์ กลับคืนสู่โลกที่ประกอบขึ้นจากแสงแฟลช ตัวเขาทั้งคนเปรียบเสมือนกระบี่โบราณที่ถอดออกจากฝักและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายน้ำหมึกนับพันปี

คมกริบ ทว่าอบอุ่น

บุคลิกสองอย่างที่ขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิงกลับหลอมรวมอยู่ในตัวเขาอย่างประหลาด ก่อเกิดเป็นรังสีอำนาจที่ทรงพลังและเป็นเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร

พรมแดงงานรอบปฐมทัศน์เรื่อง 《สายน้ำในฤดูเหมันต์》 เต็มไปด้วยแสงดาวระยิบระยับ ทว่าเลนส์กล้องของสื่อมวลชนทุกแขนงกลับพุ่งเป้าไปที่ร่างที่ค่อยๆ เดินเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง