บทที่ 222 บทนี้ผมรับเอง

ไม่กี่วันต่อมา ณ อาคารกั๋วม่าว เฟส 3 กรุงปักกิ่ง ห้องจัดเลี้ยงชั้นบนสุด งานฉลองประจำปีของ ปาเต็ก ฟิลิปป์

บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของน้ำหอมราคาแพงและเครื่องแต่งกายหรูหรา เหล่าเซเลบริตี้และผู้มีชื่อเสียงมารวมตัวกันอย่างคับคั่ง ตอนที่หลินเยี่ยนมาถึง เขาไม่ได้ทำให้เกิดความวุ่นวายใหญ่โตนัก

เขาสวมชุดสูทสีน้ำเงินเข้มตัดเย็บอย่างประณีตแต่เรียบง่าย ผมถูกเซตไว้อย่างเป็นธรรมชาติ ข้อมือสวมนาฬิการุ่นที่ร่วมงานกันอยู่ ทว่าทันทีที่เขาเดินเข้ามา กระแสความฟุ้งเฟ้อและความวุ่นวายในห้องจัดเลี้ยงกลับดูเหมือนถูกพลังที่มองไม่เห็นกดให้สงบลงในชั่วพริบตา

เขาเป็นดั่งหยกโบราณที่ถูกวางไว้กลางตู้โชว์ของพิพิธภัณฑ์ ไม่จำเป็นต้องมีแสงไฟสปอร์ตไลท์สาดส่อง ตัวเขาเองก็มีรัศมีที่สะกดทุกสายตา เป็นความลุ่มลึกและอ่อนโยนที่คุมสถานการณ์ได้ทั้งงาน

บนพรมแดง ไอดอลหนุ่มหน้าใหม่ที่แจ้งเกิดจากรายการเซอร์ไววัล กำลังเดินนำขบวนมาพร้อมกับบอดี้การ์ดชุดดำนับสิบคนอย่างเอิกเกริก เขาจงใจเดินให้ช้าลง โพสต์ท่าหน้าป้ายลายเซ็นไม่ต่ำกว่าสิบท่า พยายามดึงทุกกล้องให้จับจ้องมาที่ตัวเองเพียงคนเดียว