บทที่ 240 เจ้าคือเจ้า สำนักคือสำนัก

ซ่งซือฉีนั่งอยู่ในตำแหน่งเบื้องล่าง ทว่าท่าทางกลับดูผ่อนคลายยิ่งกว่ากษัตริย์บนบัลลังก์เสียอีก เขาหยิบถ้วยชาขึ้นมา ใช้ฝาถ้วยเขี่ยไอร้อนออกแล้วจิบอย่างช้าๆ ก่อนจะเอ่ยปาก

"ฝ่าบาททรงปรารถนาจะเคลื่อนทัพสู่ชายแดนเหนือ กระหม่อมเห็นว่า... ไม่เหมาะสมพ่ะย่ะค่ะ"

เขาพูดอย่างเรียบเฉย ราวกับเป็นเรื่องขี้ผง ความเผด็จการที่นุ่มนวลทว่าไม่อาจโต้แย้งได้นี้ ทำเอาจางอี้ที่อยู่หลังจอมอนิเตอร์ถึงกับรู้สึกอึดอัดแทน

หลินเยี่ยนไม่ได้คัดค้าน เขาวางตัวเหมือนผู้น้อยที่เชื่อฟัง แม้แต่การพยักหน้าเล็กน้อยก็ทำเพื่อแสดงว่าเขากำลังตั้งใจฟังอยู่ แต่ทว่า มือที่วางอยู่บนเข่าภายใต้แขนเสื้อกว้างนั้นกลับค่อยๆ กำเข้าหากัน เนื้อผ้าที่หนาหนักถูกเขาขยำจนเกิดรอยยับลึกโดยไม่รู้ตัว

"พวกซงหนูเป็นเพียงโรคเรื้อนตามผิวหนัง มิใช่ภัยร้ายถึงทรวงอก กระหม่อมได้สั่งคนให้เตรียมของกำนัลล้ำค่าส่งไปให้ฉานอฺวี่แล้ว รับรองว่าชายแดนจะสงบสุขไปอีกสามปีพ่ะย่ะค่ะ" ซ่งซือฉีวางถ้วยชาลง คำพูดเต็มไปด้วยความเมตตาประหนึ่งเป็นผู้ถางทางทุกอย่างให้