บทที่ 246: จงตามข้าไปเหยียบใต้หล้านี้ให้ราบ

ภายนอกเต็นท์ทรายเหลืองปลิวว่อนสุดลูกหูลูกตา ลมพายุหอบเอาเสียงหวีดหวิวที่น่าเศร้าพัดผ่านที่ราบโกบีไป

บนใบหน้าของหลินเยี่ยนไม่มีแรงอารมณ์ส่วนเกินใดๆ เขาเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองออกไปนอกเต็นท์

ทันใดนั้น ลมพายุที่รุนแรงกว่าเดิมสิบเท่าก็หอบเอาทรายและหินซัดเข้าใส่เต็นท์อย่างจังจนเกิดเสียงดัง "ผัวะ!" หมุดที่ยึดเต็นท์ไว้ถูกกระชากหลุดออกมาครึ่งหนึ่ง ม่านบังแดดถูกเลิกขึ้นจนเปิดเปิง ทรายเหลืองพุ่งทะลักเข้ามาภายในทันที

"พายุทราย! พายุทรายมาแล้ว!" 

"เร็ว! หยุดงาน! ทุกคนกลับไปที่รถ!"