บทที่ 256 การแสดงในรอบปฐมทัศน์

เขาเบิกตาโพลง รีบคว้ากำแพงไว้และหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดอย่างแรง แสงไฟสลัวหลังเวทีสาดส่องลงบนสีที่หลุดลอกบนผนังจนดูขาวซีดน่าสยดสยอง ความรู้สึกอึดอัดเหมือนถูกบีบรัดที่หน้าอกนั้นช่างสมจริงจนเขาเย็นเยียบไปทั้งตัว มือของเขาเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาจะยืนบนเวทีละครเวที แต่ความรู้สึกแปลกแยกหลังจากถูกสูบวิญญาณออกไปเพื่อเผชิญกับการจับจ้องอีกครั้ง ยังคงทำให้เขารู้สึกไม่สบายตัว มือที่เหี่ยวย่นและแข็งแรงข้างหนึ่งตบลงบนไหล่ของเขาอย่างแรง หลินเยี่ยนสะดุ้งโหยงและหันกลับไปมอง เขาคือ โจวเมิ่งเทา นักแสดงรุ่นเก๋าผู้รับบทโจวพั่วหยวน

ผู้เฒ่าเพียงแต่ก้มลงมองมือของหลินเยี่ยนที่สั่นระริกจนเสียอาการ แล้วเผยรอยยิ้มแห่งการชื่นชมออกมา “สั่นได้ดี” 

“โจวผิงในตอนนี้... ควรจะสั่นแบบนี้แหละ” 

“เขากลัวบ้านหลังนี้ กลัวพ่อของเขา กลัวฝานอี และที่สำคัญที่สุดคือกลัวตัวเอง”