บทที่ 257 ทะเลดอกไม้จากแฟนคลับ

เสียงปรบมือที่ดังสนั่นปานพายุถล่ม ดึงหลินเยี่ยนให้หลุดพ้นจากความมืดมิดชั่วครู่หลังจบองก์แรกกลับสู่โลกความเป็นจริงอย่างแรง

แสงไฟสว่างขึ้นอีกครั้ง เป็นองก์ที่สาม เนื้อเรื่องถูกผลักดันไปสู่จุดสูงสุด เมื่อโจวผิงที่รับบทโดยหลินเยี่ยน คุกเข่าลงต่อหน้าซื่อเฟิ่งเพื่อสารภาพผิดด้วยท่าทางกะทัดรัดคล้ายจะทำลายตัวเอง ความกดอากาศทั่วทั้งโรงละครก็ลดต่ำลงจนถึงจุดเยือกแข็ง

เขาไม่ได้ร้องไห้โวยวาย หรือเสียสติอาละวาด เขาเพียงแต่คุกเข่าอยู่ตรงนั้น น้ำหูน้ำตาไหลนอง น้ำมูกและน้ำตาผสมปนเปกันหยดลงจากคางจนเปียกชุ่มสาบเสื้อหน้าอก เขาพยายามจะเอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อของซื่อเฟิ่ง แต่พอเอื้อมไปได้ครึ่งทางกลับชักมือกลับราวกับถูกไฟช็อต ราวกับว่าการสัมผัสของเขานั้นคือการแปดเปื้อน

ความอ่อนแอ ต่ำต้อย และความเกลียดชังตัวเองที่ซึมลึกถึงกระดูก ถูกเขาถ่ายทอดออกมาจนน่าอึดอัด ผู้ชมแถวหน้าถึงกับมองเห็นเส้นเลือดฝอยที่แตกในตาเนื่องจากเขาจดจ่อกับบทบาทมากเกินไป และริมฝีปากที่สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ในวินาทีนี้ ไม่มีใครจำได้ว่าเขาคือซูเปอร์สตาร์หลินเยี่ยน ในสายตาของพวกเขา มีเพียง "ผีดิบ" ที่น่าเวทนาและน่าสงสาร ซึ่งถูกความรู้สึกผิดบาปทับถมจนพังทลาย

ดึกสงัด ณ คฤหาสน์ตระกูลโจว เสียงปืนนัดหนึ่งดังขึ้น ฉีกกระชากความอัดอั้นและการพัวพันทั้งหมดบนเวทีให้ขาดสะบั้น โจวผิงปลิดชีพตัวเอง ไฟทั่วทั้งหอประชุมดับวูบลงทันที เวทีกลับคืนสู่ความเงียบงันดั่งป่าช้า