บทที่ 259 นี่คือยอดกระบี่อันดับหนึ่งในใต้หล้า

หน้าปกทำจากกระดาษคราฟท์สีน้ำตาล สัมผัสเย็นเยียบและมีกลิ่นอายของความเก่าแก่ ความเหนื่อยล้าจากการตระเวนทัวร์แสดงถูกความตื่นเต้นจากชื่อเรื่องสองคำบนบทละครปลุกให้ตื่นเต็มตา ซ่งอวิ๋นเจี๋ยมองเขาโดยไม่เร่งรัด เธอรู้ดีว่าบทละครเล่มนี้มีน้ำหนักมากพอที่จะทำให้นักแสดงทุกคนที่ได้เห็นเพียงแวบแรก สัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันเป็นเอกลักษณ์ของผู้กำกับระดับปรมาจารย์

...

ณ ประตูทางเข้าโรงละครใหญ่กว่างโจว ไม่มีทะเลดอกไม้เหมือนรอบปฐมทัศน์ที่ปักกิ่ง แต่ถูกแทนที่ด้วยกล่องรับบริจาคขนาดใหญ่รูปทรงหนังสือหลายใบ บนตัวกล่องพิมพ์ข้อความว่า "โครงการหนังสือหิ่งห้อย" แฟนคลับที่มาชมละครต่างถือหนังสือติดมือมาคนละเล่ม บ้างก็เป็นเล่มใหม่ บ้างก็เป็นเล่มเก่า พวกเขายืนเข้าแถวอย่างสงบเพื่อหย่อนหนังสือลงในกล่อง พร้อมเขียนคำอวยพรถึงหลินเยี่ยน หรือความคาดหวังที่มีต่อเด็กๆ ไว้ที่หน้าแรก แทนที่จะมอบช่อดอกไม้ที่เขาเอาไปไม่ได้ สู้บริจาคหนังสือที่สามารถเปลี่ยนโชคชะตาคนได้ดีกว่า

"เหยียนชี่สุ่ย" ประธานบ้านเบสได้ประกาศโครงการนี้ในกลุ่มแฟนคลับ และได้รับการตอบรับจากทุกคนอย่างล้นหลาม หนังสือเหล่านี้จะถูกบริจาคในนามของแฟนคลับหลินเยี่ยนให้กับโรงเรียนประถมในพื้นที่ห่างไกลแถบเทือกเขาทางตอนเหนือของกวางตุ้ง เพื่อสร้างห้องสมุดให้แก่พวกเขา

หลินเยี่ยนเห็นภาพนี้ผ่านโทรศัพท์ของซ่งอวิ๋นเจี๋ยขณะอยู่หลังเวที ในคลิปมีเด็กสาวผมม้าคนหนึ่งเขย่งเท้าหย่อนหนังสือ เจ้าชายน้อย ลงในกล่องอย่างระมัดระวัง เธอหันมาสบตากล้องแล้วชูสองนิ้วด้วยความเขินอายเล็กน้อย หลินเยี่ยนดูคลิปจนจบด้วยความเงียบ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นบอกซ่งอวิ๋นเจี๋ยว่า: