บทที่ 260 ต้องรักนวลสงวนตัว (หวงแหนขนปีกของตนเอง)

เสียงของหลินเยี่ยนยังคงมีความแหบพร่าอยู่บ้าง เขาจ้องมองซ่งอวิ๋นเจี๋ยด้วยสีหน้าแน่วแน่ ภายนอกห้องพักโรงพยาบาลฟ้าสว่างแล้ว มือถือบนโต๊ะข้างเตียงสั่นเตือนขึ้นมาทันที

ซ่งอวิ๋นเจี๋ยชำเลืองมองชื่อผู้โทรเข้าแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไป เธอยื่นมือถือให้หลินเยี่ยนพร้อมลดเสียงต่ำ “คุณหยางค่ะ”

หลินเยี่ยนรับมือถือมา ใช้นิ้วปัดหน้าจอ เขาพิงพนักเตียงคนไข้ ร่างกายยังคงดูอ่อนเพลียแต่แววตานั้นแจ่มชัดมาก “คุณหยางครับ” เขาเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาก่อนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ปลายสายนั้น น้ำเสียงของ หยางชิ่น แฝงไปด้วยแรงกดดันตามสัญชาตญาณ “หลินเยี่ยน ร่างกายเป็นยังไงบ้าง?” 

“ดีขึ้นมากแล้วครับ” “ก็ดีแล้ว... ทาง ‘คังหยวนบำรุงร่างกาย’ อยากให้คุณไปร่วมงานอีเวนต์ต่อสัญญาและโปรโมตแบรนด์”